LOGINMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
Bakit ba sobra akong parang bata kapag sinabi niya ‘yan? Humupa kahit papaano ang tension ko. “You can tell me anything, Wifey,” dali-dali kong sabi. Kailangan ko siyang i-encourage. Kailangan niyang maramdaman na kasama niya ako, hindi na lang bilang protektor kundi bilang partner talaga.“Okay,” s
Estella“Maayos na akong namumuhay. Ayaw ko nang umasa pa sa isang bagay na walang kasiguraduhan, maliban sa sakit na pwedeng idulot nito.” Mahina kong sabi, halos nagbubukas at nagsasara pa ang bibig ko dahil nag-iingat sa sarili kong damdamin. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla si Chansen nagk
Chansen“Are you sure?” tanong ni Dad habang nakatingin sa akin nang diretso, tipong gusto niyang makuha ang totoo kong damdamin. Magkaharap kami ngayon sa opisina ko, kasama si Mommy na nakaupo sa tabi niya, nakahawak sa handbag niya pero halatang restless. Dumalaw sila biglaan para kausapin ako tu
Chansen“Saan ka pupunta?” tanong ko habang nakatingin sa kanya nang talikuran na niya ako. Kanina, siya pa ang natatawa sa akin, pero ngayon ako naman ang hindi makapagpigil na matawa dahil obvious na obvious ang pamumula ng pisngi niya. At mas nakakatawa pa, aware siya sa itsura niya.“Sa taas, sa






