LOGINChandlerNagising ako sa malamlam na liwanag na pumapasok sa floor-to-ceiling windows ng suite ko. Tahimik ang buong Grand Hotel sa ganitong oras—iyong klase ng katahimikan na hindi mapayapa kundi mabigat. Para bang may hinihintay na pagsabog.Saglit akong nanatiling nakahiga, nakatingin sa kisame,
ChandlerPaglabas ko pa lang ng airport, ramdam ko na agad ang bigat ng lungsod—hindi lang dahil sa klima, kundi dahil sa responsibilidad na kasabay ng bawat hakbang ko. Ang Dubai ay hindi lugar para magpahinga. Isa itong lungsod na sumisigaw ng kapangyarihan, pera, at impluwensya. At sa pagkakataon
Me: ’Wag kang magrereklamo ha.Hindi ako naghintay nang matagal para sa sagot niya.Love: When did I do that?Napatawa ako nang mahina, napailing habang nakasandal sa upuan. Oo nga naman. Ni minsan, hindi pa siya nagreklamo sa akin—kahit pagod, kahit puyat, kahit minsan halos ubos na ang energy niya
ChandlerMabigat sa loob ang umalis, lalo na nang makita kong naglalakad palayo si Mitch.Kahit naka-facemask siya, kahit hindi ko na kita ang buong mukha niya, kilala ko ang lakad niya. Alam ko kung kailan siya nagpipigil, kung kailan niya binabagalan ang hakbang dahil ayaw pa niyang matapos ang sa
May mga tao pa ring dumarating—may bitbit na maleta, may kausap sa phone, may umiiyak, may natatawa. Isang normal na airport scene. Pero para sa akin, parang huminto ang mundo sa pagitan naming dalawa.Wala akong pakialam kung may makakita man sa amin. Naka-facemask naman kami pareho ni Chandler. At
Mitch“Ang sabi ko naman kasi, ’wag mo na akong ihatid eh,” reklamo ni Chandler, may halong inis at lambing sa boses. Yung tono niya na halatang gusto niya akong pagsabihan pero hindi niya magawa nang todo dahil ako ’yon—dahil mahal niya ako.Nasa departure area na kami. Maliwanag, maingay, puno ng
Isang normal, happy, harmless family dinner. Kasama si Billy. Kasama ako. At walang trace ng totoong mundo namin. In short—hindi niya kailangan magpigil ngayon. Hindi niya kailangan mag-overthink sa tingin ng mga tao. At ako? Ako yung kinakabahan dahil sila… parang sobrang relax. Gusto ko tu
“Tigilan nyo na ang panggagalit sa Mommy niyo!” ang biglang boses ni Daddy, sabay halakhak. “At lalo siyang gumaganda sa paningin ko kapag ganyan. Hindi ko tuloy mapigilan ang lalong ma-in love sa kanya.”Kumindat pa siya sa amin, yung tipong see? I told you so.Hindi nakaligtas si Mommy, mabilis ni
Bwisit talaga.Tuloy kami sa pagkain at ganon din sa pag-uusap. Nag-aalok pa si Mr. Lardizabal ng ulam sa akin na parang anak niya rin ako, at si Mrs. Lardizabal naman panay ang kwento tungkol sa kabataan ni Chanton.Nakahinga ako ng mas maluwag nang mapansin kong hindi sila nagtatanong ng sobrang p
“Masama bang mag-appreciate ng pagod ng iba?” tanong ko, sabay kagat sa sandwich na hawak ko—galing din pala kay Billy. Ngumiti lang siya, parang hindi apektado, pero ramdam ko ang intensity ng tingin niya.Binuksan niya ang bottled water at inabot sa akin.“Uminom ka, mukhang nagda-dry na yang lala







