The Billionaire Obsessed With My Body

Amaryllis Kaye POV

Amoy Alikabok, Pawis, at Pekeng Pabango

Kung may award ang pinakapangit na gabi ng buhay ko, siguradong panalo na ako.

Nakatayo ako sa loob ng isang glass case sa gitna ng isang entabladong parang galing sa bangungot. Transparent na kahon, malamig ang ilaw, at ramdam ko ang bawat titig ng mga lalaking nasa paligid. Mga matatanda sila. Mga lalaking amoy mamahaling pabango pero mukhang bangkay na tinapalan lang ng pera. Yung iba may tungkod, yung iba may batang babaeng akay, pero lahat pare pareho ang mata. Gutom. Malagkit. Nakakadiri.

Kung pwede lang magsuka, kanina ko pa ginawa.

“HOY KAYO MGA DEMONYO” sigaw ko habang pinupukpok ang salamin. “MGA WALANG HIYA KAYO”

Walang pumansin.

May lalaking naka tuxedo sa gilid ng stage, may hawak na mikropono, parang auctioneer sa isang livestock market. Pero hindi baka ang binebenta. Babae. Kami.

“Next item” sabi niya, kalmado, parang nagbebenta lang ng antique vase. “Twenty six years old, Filipina, no record, fresh"

FRESH.

Gusto kong kagatin ang ulo niya.

“Hindi ako item” sigaw ko ulit. “TAO AKO”

May tumawa. Isa. Dalawa. Parang nakakatawang eksena sa kanila ang pagkasira ng buhay ko.

Sa totoo lang, kanina pa dapat ako umiiyak. Pero hindi. Galit ang nararamdaman ko. Galit na kayang pumatay. Kung may superpower lang akong laser eyes, siguradong butas na ang lahat ng noo nila.

Tinapik ko ang salamin ulit. “Mga manyakis kayo” bulong ko, pero ramdam ko pa rin ang boses ko na nanginginig.

Bigla akong nakaramdam ng hilo. Hindi ko alam kung dahil sa ilaw, sa amoy, o sa takot na pilit kong nilulunok. Ang huling naaalala ko, naglalakad lang ako pauwi sa Quiapo. May nagtanong ng direksyon. May panyo. Tapos dilim.

At ngayon, eto ako. Naka bestida. Parang regalo. Sa isang ilegal na auction ng mga halimaw.

“Starting bid” sabi ng auctioneer. “Five million”

Limang milyon.

Para sa katawan ko.

“Putangina niyo” pabulong kong sabi.

Biglang may sumigaw mula sa audience. “

Seven”

“Ten”

“Fifteen”

Para akong hinihiwa ng bawat bilang. Parang bawat dagdag ng pera, nababawasan ang pagkatao ko.

“STOP” sigaw ko, kahit alam kong wala akong laban. “MGA ANIMAL KAYO”

At doon nangyari ang hindi ko inaasahan.

Isang malakas na putok.

Hindi baril. Pinto.

Bumukas ang malaking pinto sa likod ng hall. Sumabog ang ingay. Sigawan. Footsteps. Mga lalaking naka itim na uniporme.

“POLICE” may sumigaw.

Akala ko nananaginip ako.

Nagkagulo ang lahat. May mga upuang natumba. May mga lalaking nagtakbuhan parang ipis na binuhusan ng baygon. Yung auctioneer, kanina lang akala mo hari, ngayon nanginginig na parang basang papel.

“FREEZE” sigaw ng pulis.

May putok ng baril. May sigaw ng babae sa ibang bahagi ng hall. Ang ilaw nag flicker. Yung glass case ko, nanginginig.

“HETO NA” sabi ko sa sarili ko. “ETO NA ANG HIMALA”

Tumawa pa ako kahit nanginginig ang tuhod ko. “AMARYLLIS, BUHAY KA PA”

Pero habang nagkakagulo ang lahat, walang lumalapit sa stage. Abala sila sa paghabol sa mga tumatakas.

Abala sila sa pag aresto.

At ako?

Nasa kahon pa rin.

“HELLO” sigaw ko. “NANDITO PA AKO”

Walang pumansin.

Medyo natawa ako sa sarili ko. “Ayos ah. Na rescue pero naka display pa rin”

Biglang may anino sa gilid ng stage.

Isang lalaki.

Hindi siya naka uniporme. Hindi rin siya tumatakbo. Kalmado siyang naglakad papunta sa akin, parang wala siyang pakialam sa chaos sa paligid. Matangkad. Nakasuot ng itim na suit. Hindi siya mukhang kriminal. Hindi rin pulis.

“Hoy” sigaw ko agad. “Kung sino ka man, buksan mo to”

Hindi siya nagsalita. Tumingin lang siya sa akin. Yung tingin na parang sinusukat ka. Parang binabasa ka.

“Uy wag ka namang ganyan” sabi ko. “Hindi ako libro”

Bigla siyang ngumiti. Isang maliit na ngiti lang, pero ewan ko ba kung bakit mas kinabahan ako.

Binuksan niya ang glass case. Ang bilis. Parang alam niya ang ginagawa niya.

“Salamat” sabi ko agad, sabay hakbang palabas. “Tara na bago pa tayo mahuli”

Pero bago pa ako tuluyang makalabas, bigla niyang hinawakan ang braso ko.

“Aray” sabi ko. “Gentle naman kuya, fresh pa nga ako di ba sabi nila”

Hindi siya natawa.

Sa halip, hinila niya ako palayo sa stage. Palayo sa pulis.

“Hoy” sigaw ko, biglang nag sink in ang lahat. “SANDALI LANG”

Tinakpan niya ang bibig ko.

“Shhh” bulong niya sa tenga ko. Malamig ang boses. “Kung ayaw mong bumalik diyan, sumunod ka”

Nanlaki ang mata ko.

Bumalik diyan?

Bigla kong nakita sa peripheral vision ko ang isang pulis na papalapit sana sa stage pero biglang pinigilan ng putukan sa kabilang banda.

Wala akong oras mag isip.

Kaya tumango ako.

Tinanggal niya ang kamay niya sa bibig ko pero hindi sa braso ko. Mabilis kaming naglakad sa likod ng hall, sa isang pintuan na hindi ko napansin kanina.

“Wait” bulong ko. “Hindi ka ba pulis”

Hindi siya sumagot.

“Hindi ka rin trafficker” dagdag ko. “Kasi swear, pag oo, kakagatin kita”

Binuksan niya ang pinto at itinulak ako palabas.

Isang parking area. Madilim. May itim na kotse na nakaandar na.

“AY HINDI” sigaw ko, umatras. “DEJA VU NA TO”

Pero huli na. Binuksan niya ang pinto at halos ihulog ako sa loob.

“Second kidnapping?” sigaw ko. “SERIOUSLY LORD”

Sumakay siya pagkatapos ko at agad nagsara ang pinto. Umandar ang sasakyan.

“Congratulations” sabi ko, hingal na hingal. “You just kidnapped a very traumatized woman”

Tahimik siya.

“Alam mo ba” dagdag ko, “Kung masama ka, sana nag hintay ka na lang sa auction, mas mura pa”

Doon lang siya nagsalita.

“Hindi kita binili” sabi niya, diretso ang boses.

“Kinuha kita”

Mas lalo akong kinabahan.

“Wow” sabi ko, pilit na tumatawa. “Mas comforting pakinggan ah”

Tumingin siya sa akin. Yung titig niya mabigat. Parang may lihim. Parang may dahilan.

At doon ko naramdaman.

Hindi pa pala tapos ang bangungot ko.

Nagsisimula pa lang.