LOGINSalamat po sa patuloy na suporta. God bless!
“Malinis ang konsensya niya at ng pamilya ko. Walang magnanakaw sa amin,” dugtong ko habang pilit na pinapakalma ang paghinga ko.Naging tahimik sandali ang buong silid matapos kong magsalita. Ngunit hindi iyon ang uri ng katahimikang payapa. Mabigat iyon. Nakakabinging katahimikan na tila anumang m
MitchPagkatapos naming kumain ay ako na ang nagligpit ng mga pinagkainan. Kakatapon ko lang ng mga basura at pabalik na sana ako sa sofa nang biglang bumukas ang pintuan ng silid ni Papa.Dahil sa biglaang pagdating ng kung sino man ang nasa labas, sabay-sabay kaming napalingon sa direksyon ng pint
At sa dami ng pinagdaanan nila nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko ay iyon ang pinakamaliit na bagay na maibibigay namin ni Kuya bilang kapalit ng buong buhay na inialay nila para sa amin.***Masaya na ako sa naging pagsang-ayon ng aking mga magulang.Sa totoo lang, hindi ko inasahan na magigi
Mitch“Wag na kayong mag-abala ni Kuya sa paggastos,” sabi ni Papa habang nakasandal sa kama. Kahit halatang pagod pa rin siya mula sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw ay pilit pa rin niyang ipinapakita na maayos na ang kanyang pakiramdam. “Kahit sa bahay naman ay makakapagpahinga ako.”Napang
At lalong hindi ang tsismis ng mga taong hindi naman alam ang buong katotohanan.Kung may paraan para maprotektahan sila habang inaayos namin ang lahat, baka iyon na muna ang tamang gawin.Mas maluwag na ang kalooban ko nang muling pumasok ako sa loob ng silid ni Papa. Kahit paano ay nabawasan ang b
MitchPaano na lang kung bigla kaming umuwi at sugurin kami ng mga kapitbahay dahil mas pinaniwalaan nila ang balita?Hindi ko maiwasang isipin iyon habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Alam ko namang hindi lahat ng tao ay ganoon, pero hindi rin lingid sa akin kung gaano kabilis kumalat ang u
HoneyHinatid ako ng mga kaibigan ko pauwi. Hindi ko na talaga na-control ang pag-agos ng mga luha ko; parang walang balak tumigil, lalo na kapag naaalala ko yung eksenang parang sumaksak sa dibdib ko nang paulit-ulit.Sa biyahe pa lang, tahimik akong nakatingin sa bintana habang nagpa-fog na ang sa
Isang linggo na ang nakalipas mula nang magsimula akong magkabodyguard at nagbabantay mula sa malayo. Akala ko aware siya. Akala ko alam niyang may nagmo-monitor na sa bawat galaw ko.Ibig sabihin pala… hindi niya alam ang tungkol sa bagay na ito? Didn't Dad told her? Ganito ba siya kaseryoso na pan
Napasinghap ako. “Invested sa trabaho,” mabilis kong depensa.“Sure ka?” taas-kilay niyang tanong. “O invested sa taong binabantayan mo?”"Kuya, be serious.""I am serious," sagot niya, sabay sandal sa upuan na parang wala lang pinag-uusapan namin. "Bakit, hindi ba pwedeng pagsabayin ang mission at
As in literal na hila.“Tara na po, Tita!”“Sa loob na tayo!”“May snacks na!”Hindi pa ako handang mag-react nang—Sandali.Ano nga ba ang itatawag ko sa bahay na ‘to?Huminto ang tingin ko sa harapan namin.Malawak. Elegant. Tahimik pero intimidating sa ganda.Mansyon?Parang masyadong dramatic.P







