로그인At base sa paraan ng paglambot ng kanyang ekspresyon nang magtagpo ang aming mga mata, alam kong pareho kami ng nararamdaman.Sa kabila ng pagod na bakas sa kanyang mukha, para bang agad ding gumaan ang pakiramdam niya nang makita ako.Talaga yata na ang isa't isa ang hinahanap namin sa pagtatapos n
Mitch“Anak, umuwi na kayo ni Chandler at ako na ang bahala dito kasama ang Papa mo.”Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang sinabi niya. Kanina pa niya sinusubukang kumbinsihin kaming huwag nang magpalipas ng gabi sa ospital, pero alam kong hindi iyon mangyayari nang ganoon kadali. Hindi pagka
Ayaw naming makita nina Mama at Papa na dala pa rin namin ang galit at tensyon mula sa nangyari.Sapat na ang mga problemang pinapasan nila.Hindi na namin kailangang dagdagan pa.Kaya nang maramdaman naming pareho na kalmado na kami, sabay kaming lumakad pabalik sa silid.At nang mabuksan namin ang
MitchNapatingin ako kay Kuya Arman matapos mawala sa aking paningin ang grupo ni Flor. Unti-unti nang humuhupa ang galit na kanina ay halos mawalan ako ng kontrol dahil sa mga salitang ibinato nila kay Papa, ngunit kasabay niyon ay ang pagpasok ng hiya.Hindi ko kasi inasahan na makikita ni Kuya an
Kaya habang nakatingin ako kay Flor, isang tahimik na pangako ang nabuo sa isip ko.Anuman ang katotohanan, hahanapin ko iyon.At kapag napatunayan kong may kinalaman siya sa lahat ng ito, sisiguraduhin kong haharap siya sa lahat ng consequences ng mga ginawa niya.Hindi dahil gusto kong gumanti.Ku
Kapag sinabi niyang aayusin niya ang isang bagay, hindi siya titigil hangga't hindi niya nagagawa.Kaya kahit napapalibutan kami ngayon ng mga mapanghusgang tingin at masasakit na salita, hindi ako natitinag.Dahil alam kong may katotohanan sa likod ng lahat ng ito.At kapag lumabas iyon, hindi ko n
“Hindi na kita kailangang bolahin,” sagot niya agad, parang pinag-isipan na niya ‘yon matagal na.“And why not?” tanong ko ulit, kahit alam kong may susunod siyang sasabihin na ikakabigat ng dibdib ko, in a good way.“Hindi na bagay sa edad mo,” walang gatol niyang sagot, sabay tawa.“Ganon?” sagot
“Baby,” sabi ko, mababa ang boses, “you need to stay calm. Kasi kung anong nangyari sa hotel… pwedeng yun ang simula ng lahat.” “What happened to Jacob?” tanong niya agad. Tahimik muna siya kanina na parang nagpo-process ng lahat. Pero ngayon, halata sa boses niya yung shift. From confusion… to con
Honey“Anong nangyayari sa’yo?” tanong ko kay Chanton habang nakaupo siya sa harap ng mahabang rectangular table. Humihigop siya ng kape na para bang iyon lang ang nagpapakalma sa kanya. Salubong ang kilay at parang hindi maipinta ang mukha, but in a cute way.Nasa labas kami—rooftop parin ng buildi
Chanton“If you want to go to the restroom, tell me beforehand,” tinype ko kay Honey, diretso at walang paligoy-ligoy. Sanay na ang mga daliri ko sa ganitong klaseng paalala—automatic na, parang reflex. Napansin kong agad niyang binasa ang message. May seen. Ilang segundo lang ang lumipas bago siya







