เข้าสู่ระบบMitchMalawak ang players' lounge at unti-unti nang napupuno ng mga player mula sa iba't ibang teams.May mga players na nagkukuwentuhan.May mga coaches na may hawak nang tablets at kung anu-anong notes.May ilang content creators na abala sa pagkuha ng photos at videos para sa social media pages n
ChandlerNgayong araw ang opisyal na pagbubukas ng bagong season ng Honorable. At sa totoo lang, laking pasalamat ko na Sunday ngayon.Walang pasok sa opisina, meetings o report na kailangang tapusin.Walang directors na naghihintay ng approval. Although kailangan kong silipin ang Sarina’s Hotel and
ChandlerPagpasok ko sa boardroom ay bahagya akong natigilan. Hindi dahil sa dami ng taong naroon, kundi dahil sa nakita ko.Nandoon ang halos lahat ng kapatid ko maliban kay Kuya Chase na kasalukuyang nakatira sa Bukidnon kasama ang kanyang pamilya.Nakangiti silang lahat habang nakatingin sa akin
ChandlerLumipas pa ang dalawang araw at gaya ng naging routine namin nitong mga nakaraan, magka-video call ulit kami ni Mitch habang nagla-lunch ako. Nakakatuwa dahil kahit pareho kaming abala sa kani-kaniyang mga ginagawa, parang nagawa pa rin naming humanap ng paraan para magkaroon ng oras para s
ChandlerSa totoo lang, kung tatanungin ako ilang buwan na ang nakalipas, malamang sasabihin kong isa sa pinaka-boring na bagay sa mundo ang buhay sa opisina.Kumpara sa adrenaline ng esports, sa ingay ng tournaments, at sa walang katapusang galaw sa ArmyGamers HQ, napakatahimik ng corporate environ
Chandler“Sigurado ka bang okay ka lang?”Napaangat ako ng tingin mula sa financial report na binabasa ko nang marinig ko ang tanong ni Kuya Chanden. Kanina pa niya ako tinatanong ng kung anu-anong bersyon ng parehong bagay simula nang dumating ako sa opisina niya ngayong umaga. Sa puntong ito ay ha
Chansen “Sa ngayon, anak, sikapin mo muna na alisin sa dibdib mo ‘yung guilt. Hindi maganda na dalhin mo ‘yan habang-buhay. Alam mo na kung saan ka nagkamali, at dahil doon, sigurado akong hindi mo na hahayaan na maulit pa ‘yon,” malumanay na sabi ni Dad, habang pinagmamasdan ako ng mga mata niyang
“Okay lang ‘yan, hija,” sabat ni Mommy, malambing ang boses habang hinahaplos ang braso ko. Nakangiti siya, ‘yung ngiting punong-puno ng pag-unawa. “Natural lang ‘yang nararamdaman mo. Tao ka lang, at minsan, kahit hindi mo gusto, may sumisilip na ganyang tanong sa puso mo.” Sumabay pa sina Ate Cha
Napangiti ako nang malalim. Kahit ilang beses ko pa siyang makita sa caller ID, iba pa rin ‘yung kilig. Parang unang tawag pa rin niya sa akin noong bago pa lang niya ako tinanggap.Agad kong pinindot ang answer button.“Hey, Wifey,” bati ko agad, medyo excited pa ang tono ko.“Sen…”Napakunot ang n
Tumango ako. “No!” bulalas ko. "Tayo ang kakain ng dala mo syempre." Napakamot ako sa batok, pilit na pinapakalma ang sarili.Relax, Chansen. You’re not guilty. Wala kang ginawang mali.Pero kahit anong self-reminder, hindi ko pa rin maiwasang mapansin kung gaano siya ganda kahit seryoso ang mukha n







