LOGINMerry Christmas sa inyong lahat! Maraming maraming salamat sa patuloy na pagsubaybay at sana ay hindi po kayo magsawa. Sa mga nagbigay ng gem votes at gift coins, thank you so, so, much! May you and your family be filled with love and peace from our Lord God, not only this holiday season but everyday in your life.
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
At ngayon, sinasabi ng doktor ko na may pag-asa. Na kung susugal ako, kung haharapin ko ang isa pang operasyon, baka makamit ko na ‘yung bagay na halos mawala na sa panaginip ko, ang makalakad nang tuluyan. Nang walang saklay. Nang walang takot.“What do you mean?” tanong ko habang pinipigilan ang p
Chansen“Ikaw na ang bahala sa ITech dahil gusto kong si Chansen na ang mamahala sa ML Bank,” seryosong pahayag ni Dad na nakatingin kay Kuya Chancy habang naglalapag ng mga dokumento sa harap namin.Ilang buwan pa lang mula nang ikasal sina Kuya Chancy at Ate Gianna, pero halatang-halata na ang glo
Gianna“Isang buwan na si Baby JR, Moma. Hindi ako makapaniwala.” Punong-puno ng pagmamahal ang tinig ni Chancy habang kinarga niya ang aming anak, ang maliit naming himala, na mahimbing na natutulog sa kanyang bisig. Nakatayo siya sa harap ko, nakasuot ng simpleng puting sando at boxers, pero sa p
GiannaAraw-araw na kaming umaalis ni Chancy para asikasuhin ang aming kasal. Noong una, siya pa ang nagda-drive para sa amin, lagi siyang excited, masayang masaya na siya ang nagdadala sa aming mag-ina. Pero matapos ang huling visit namin sa shop nila Ate Cha, hinayaan na namin si Manong Steve na a







