The Billionaire's Regret: I Am No Longer Your Fake Wife

KIARA VALENCIA POV

Pinupunasan ko ang gilid ng counter habang hinihintay na mag-alas siyete ng gabi. Nakahain na sa mesa ang paboritong beef stroganoff ni Nathan. Simple lang naman ang gabing ’to—second anniversary namin bilang mag-asawa. Walang malaking handaan, walang bisita. Sanay na ako na kaming dalawa lang, lalo na’t alam kong hanggang ngayon, hindi pa rin ako tanggap ng pamilya Montenegro.

Para sa kanila, isa lang akong swerteng ulila na napangasawa ng nag-iisang Nathan Montenegro—ang bilyonaryong tagapagmana ng Montenegro Group of Companies.

“Gold digger.” “Walang pinag-aralan.” “Disgrasyada.”

Lahat ng salitang ’yan, narinig ko na sa nakaraang dalawang taon tuwing may charity gala o event kaming pinupuntahan. Naaalala ko pa noong huling party, sadyang tinabig ng pinsan ni Nathan ang baso ng red wine kaya natapunan ang suot kong gown. Tumawa lang ang mga nasa paligid namin habang ako, nagmamadaling tumakbo sa banyo para umiyak. Pero okay lang. Tiniis ko lahat ng iyon dahil sa tuwing uuwi kami, yayakapin ako ni Nathan, hahalikan ang noo ko, at sasabihing, “Hayaan mo sila, Kiara. Ang mahalaga, ikaw ang asawa ko.” Ang mga salitang ’yon ang naging lakas ko sa lahat ng sakit.

Napatingin ako sa orasan. May tatlong oras pa bago siya makauwi mula sa opisina. Naisip kong linisin muna ang study room niya para sorpresahin siya. Bihira akong pumasok doon dahil ayaw niyang nagagalaw ang mga papeles niya, pero dahil aniversary naman namin, gusto kong makatulong kahit paano.

Habang nagpupunas ako ng bookshelf, aksidenteng nasagi ng siko ko ang isang makapal at lumang wooden box na nakatago sa pinaka-itaas na bahagi. Nahulog ito sa sahig. Bumukas ang lock at nagkalat ang mga lumang dokumento, mga litrato, at isang pamilyar na pulang folder.

Bigla akong kinabahan. Nagmamadali akong lumuhod para pulutin ang mga papel, pero dahil sa taranta ko, nahila ko ang pulang folder at hindi ko sinasadyang napunit.

Nanigas ako sa kinauupuan ko.

Ang original na kopya ng marriage certificate namin, punit na ngayon sa gitna. Ang pirma ko at ang pirma niya, tuluyang nagkahiwalay. Pakiramdam ko ay hihinto ang tibok ng puso ko sa takot. Magagalit ba si Nathan? Sobrang halaga ng dokumentong ’to. Agad kong kinuha ang phone ko at tiningnan ang oras. Alas-otso pa lang ng umaga ang operation ng City Hall bukas. Kung aalis ako nang maaga bago siya magising, baka maihabol ko ang pag-apply ng bagong kopya nang hindi niya nalalaman.

Kinabukasan, hinarap ko ang malamig na aircon sa loob ng City Hall. Mabigat ang dibdib ko habang hawak ang priority number. Nang tawagin ang numero ko, agad akong lumapit sa bintana kung saan nakaupo ang isang middle-aged na babaeng clerk.

Inabot ko ang napunit na papel. “Good morning po. Itatanong ko lang sana kung paano ang proseso para makakuha ng replacement nito? Aksidente ko po kasing napunit kagabi.”

Tiningnan ng clerk ang papel, tapos ay tumingin sa akin gamit ang mga matang mukhang pagod na sa trabaho. Nag-type siya sa kanyang computer. Lumipas ang isang minuto. Dalawang minuto. Kumunot ang noo niya, binaligtad ang papel, at muling nag-type.

“Miss Kiara Valencia?” tanong niya.

“Opo. Kiara Montenegro na po ngayon,” pagtatama ko na may kasamang pilit na ngiti.

Binitawan ng clerk ang mouse at sumandal sa kanyang upuan. Tiningnan niya ako nang may halo ng awa at pagtataka. “Ma’am, chenek ko na po ang system natin pati ang central registry. Walang record ng kasal sa pagitan ninyo ni Mr. Nathan Montenegro.”

Napatigil ako. Parang biglang nawalan ng hangin sa paligid ko. “Po? Baka po nagkamali lang ng spelling? M-O-N-T-E-N-E-G-R-O.”

“Ma’am, tama naman po ang spelling. At itong hawak ninyong certificate…” Itinaas niya ang papel at itinuro ang seal sa ibaba. “Peke po ang barcode at registry number nito. Nakapangalan po ito sa ibang mag-asawa na kinasal noong 2018. Fake po ang dokumentong ito.”

Hindi ako nakasagot. Nakatitig lang ako sa gumagalaw na labi ng clerk pero wala na akong naririnig. Peke? Paanong magiging peke ang kasal na dinaluhan ng pamilya ko? Ang kasal na may pari, may mga testigo, at pinaghandaan namin nang anim na buwan?

Hindi ko alam kung paano ako nakalabas ng City Hall at kung paano ako nakauwi sa mansyon. Pagpasok ko sa pinto, tahimik ang bahay. Dire-diretso akong umakyat patungo sa study room ni Nathan. Kailangan kong maghanap ng sagot. Kailangan kong patunayan na nagkamali lang ang computer sa City Hall.

Habang papalapit ako, nakita kong nakabukas nang bahagya ang pinto. May naririnig akong nag-uusap sa loob. Si Nathan… at ang kanyang ina, si Rebecca.

“Kailan mo ba tatapusin ang palabas na ’to, Nathan?” inis na tanong ni Rebecca. “Dalawang taon mo nang tinitiis ang babaeng ’yan sa bahay mo. Hindi ba sapat ang perang nakukuha mo sa mana ng lolo mo?”

Napatigil ang kamay ko sa hawakan ng pinto. Bahagyang nangatog ang mga tuhod ko.

“Malapit na, Mom,” sagot ng boses na kabisadong-kabisado ko. Ang boses ng lalaking niyayakap ko gabi-gabi. Pero ngayon, wala itong kahit anong lambing. Malamig at walang pakiramdam ang bawat salita ni Nathan. “Sabi ng mga abogado, kailangan kong makumpleto ang dalawang taong kasal bago tuluyang mailipat sa pangalan ko ang huling fifty percent ng shares sa Montenegro Group. Kung hindi ko pinakasalan si Kiara, mapupunta ang lahat sa pinsan ko.”

“Nandidiri ako tuwing nakikita ko siya sa mga party natin. Mukha siyang basahan na pinilit suotan ng mamahaling alahas,” asik ni Rebecca. “Paano kung malaman niya na peke ang kasal ninyo? Na binayaran lang natin ang pekeng pari at pati ang pamilya niya ay kasabwat natin para manatili siyang tahimik at masunurin?”

“Hindi niya malalaman. Masyadong tanga si Kiara at masyado siyang nakadepende sa akin,” walang emosyong sagot ni Nathan. “Alam mo naman kung sino ang totoong mahal ko, Mom. Si Clara. Tinitiis ko lang si Kiara para sa yaman natin. Sa oras na mapasaakin ang buong kumpanya, itatapon ko rin siya. Hayaan mo muna siyang maging perpektong Mrs. Montenegro para sa publiko.”

Napaatras ako. Napahawak ako sa dingding dahil biglang nawalan ng lakas ang mga binti ko.

Ang pamilya ko. Ang mga kaibigan ko. Lahat sila, alam ang totoo. Kaya pala palagi akong pinipilit ng nanay ko na magtiis kay Nathan kahit tinatrato ako ng masama ng mga Montenegro. Kaya pala pinipilit nila akong mag-ampon ng anak ng ibang babae para lang daw 'mabuo' ang pamilya namin. Lahat sila ay binayaran. Lahat sila ay kasabwat sa pagpapanatili sa akin sa loob ng bahay na ito na binuo mula sa mga kasinungalingan.

Pumasok ako sa kwarto namin at naupo sa sahig sa may sulok. Doon ko na hinayaang pumatak ang mga luha ko. Ang dalawang taon ng sakripisyo, ang mga pasong nakuha ko sa kusina, ang bawat gabing pag-iyak ko dahil sa panlalait ng ibang tao—lahat ng ’yon, para lang pala maging kasangkapan sa pagpapayaman ng lalaking binigyan ko ng lahat.

Habang nakaupo at umiiyak, biglang nag-vibrate ang phone ko sa bulsa. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag. Habang pinapakalma ang paghinga ko, sinagot ko ito.

“Hello?” paos kong sabi.

“Is this Miss Kiara Valencia?” Isang pormal at baritonong boses ng lalaki ang narinig ko sa kabilang linya. “Ako si Atty. Raymond Santos, ang chief legal counsel ng yumaong Don Severino. Miss Kiara, matagal ka na naming hinahanap. Kayo po ang nag-iisang nawawalang anak at legal na tagapagmana ng buong ari-arian at bilyun-bilyong kumpanya ng pamilya Valencia.”

Natahimik ako. Ang pamilyang nagpalaki sa akin ay hindi ko pala totoong mga magulang, at ang totoong ama ko ay ang lalaking madalas kong mapanood sa balita na pinakamayamang tao sa bansa.

“Narito na po sa akin ang lahat ng mga legal na dokumento,” patuloy ng abogado. “Gusto ko lang po sanang i-verify ang huling detalye para sa paglilipat ng mga ari-arian sa pangalan ninyo. Ayon sa background check ng mga tao ko, may mga balita na nakatira kayo ngayon sa mga Montenegro. Para po sa legal records, ano po ang inyong kasalukuyang marital status, Miss Kiara?”

Tiningnan ko ang napunit na pekeng marriage certificate na hawak ko pa rin sa kaliwang kamay ko, bago ito tuluyang nilukot at itinapon sa basurahan sa gilid ko. Pinunasan ko ang luha sa mga pisngi ko at nagsalita nang seryoso at walang emosyon.

“Hindi ako kasal. At wala akong asawa.”