Masuk“Hey,” mahina niyang sabi habang marahang hinihimas ang likod ko.Sa simpleng salitang iyon ay parang biglang bumigat ang mga mata ko.Hindi ko namalayang ganito pala kabigat ang dala ko hanggang sa may yumakap sa akin.Naghiwalay rin kami makalipas ang ilang segundo.“Nasaan si Papa?” tanong niya.
Hindi ko naman sinabi.Hindi rin ako umiiyak.Pero somehow, alam niya.“I’m okay,” pilit kong sabi.Mahina siyang natawa.“You always say that.”Napabuntong-hininga ako.Nakakainis siya minsan.Pero sa paraan na nakakagaan ng loob.At habang naririnig ko ang boses niya ay pakiramdam ko ay unti-untin
Huminga ako nang malalim.Sobrang natakot ako kanina.Hindi ko man lang napansin na nanginginig pala ang mga kamay ko hanggang sa ilapat ko ang mga iyon sa kandungan ko.Pinikit ko sandali ang mga mata ko at pilit pinapakalma ang sarili.Pakiramdam ko ay muntik na siyang mawala sa amin.Hindi ko man
MitchTinitigan kong mabuti si Papa habang hawak ko pa rin ang kamay niya.Kahit sinabi na ng doktor na stable na siya, hindi pa rin tuluyang nawawala ang kaba sa dibdib ko. Pakiramdam ko ay kailangan ko siyang bantayan nang matagal, kailangan kong makita mismo na maayos ang paghinga niya at hindi n
“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
Gianna“Gianna, dear. I’m so happy to see you,” masiglang bati sa akin ni Mommy Sarina, na agad na sumalubong sa amin ni Chancy at ng aming anak. Lumiwanag ang kanyang mukha sa tuwa habang iniabot ang mga braso upang kunin si JR mula sa bisig ni Chancy.Nagbeso kami, pero hindi pa man ako nakakapagb
Hindi na muna ako nagtatrabaho, naka maternity leave pa habang si Chancy ay hindi pa rin opisyal na nakakabalik sa kumpanya nila. Dami na siguro niyang tatrabahuin kapag nagkataon.Sa mga panahon na hindi pa available ang aking Dada ay si Chansen ang siyang gumagawa ng lahat. Kung meron man kailanga
Gianna Hays... Paano ba ako magagalit sa lalaking ito? Pagtingin ko sa kanya, abala na siyang nasa kusina. Nakatalikod at kahit medyo mabagal kumpara noon, pero bakas sa kilos niya ang pagiging alisto. Binuksan niya ang ref at may kung anong kinuha doon. Sigurado akong mga bago na ang laman non,
Hindi niya ako pinili.Hindi niya ako minahal.At ngayong nakatayo siya sa harap ko, ang tanong lang sa isip ko ay bakit pa siya nandito?Sinundan ko ang bawat galaw niya. Ang pagkabig ng pinto. Ang pagbagsak ng kahoy na iyon na parang naghuhudyat ng isa na namang laban sa pagitan naming dalawa. Wal







