LOGINChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
NoelleHindi ko maipaliwanag, pero ramdam ko na may hindi tama. May something talaga sa asawa ko.Oo, sweet pa rin siya. Maalaga. Laging nasa tabi ko lalo na kung nasa bahay lang kami. Wala siyang pinapakitang pagbabago. Kapag tinitingnan niya ako, punong-puno pa rin ng pagmamahal ang mga mata niya.
Noelle“Nasaan si Chanden?” tanong ko ulit nang may bahid ng pag-aalala sa boses ko. Hindi pa rin nagsasalita si Kuya Chase. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, tila ba nag-iingat sa bawat salitang bibitawan.“Wala kang dapat na alalahanin dahil maayos naman siya,” sagot niya sa wakas, mahinahon
NoelleNalason ako?Paulit-ulit ‘yon sa isip ko. Hanggang sa nakaalis na ang doktor ay iyon pa rin ang bumabalot sa akin. Para akong na-stuck sa replay mode ng isang pelikulang hindi ko maintindihang nangyayari sa mismong katawan ko.Hindi ko na nagawang i-proseso pa ang mga narinig ko. Sa dami ng i
ChandenPakiramdam ko’y nabunutan ako ng tinik nang pumayag si Noelle na magkaroon kami ng sariling bahay malapit kina Mommy. Hindi ko na kailangang ipilit pa dahil kusang loob siyang sumang-ayon.Sa totoo lang, mas kampante sana ako kung sa condo lang kami titira. Mas convenient, mas manageable. Pe







