Mag-log inAyan na nga!!!! Bukas na po ulit. Antok na antok na po ako...
“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
At oo, hindi ko itatanggi, kasama na rin doon ang maiinit naming sandali. Pero sa pagkakataong iyon, mas pinili kong patunayan sa kanya na hindi lang katawan niya ang hinahanap ko kundi siya, buo at totoo, sa bawat umaga na magigising kaming magkasama.Marahan ko siyang niyaya na maupo na sa mesa pa
ChandlerMaaga akong nagising, mas maaga kaysa sa nakasanayan ko, parang may sariling alarm ang dibdib ko na nagsasabing okay na, gising ka na—nandito ka na ulit.Dahan-dahan akong humarap sa aking tabi at doon ko siya nakita, mahimbing pa ring natutulog si Mitch. Ang buhok ay bahagyang magulo, ang
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nanahimik siya, pero naramdaman ko ang bahagyang paghina ng tensyon sa kanyang katawan. Inabot niya ang kamay ko, sabay hawak.“Basta sa susunod, kahit na gaano kaliit na bagay ay sabihin mo sa akin,” aniya, nakakunot pa rin ang noo.“I'll do that." Totoo 'yon sa loob ko. Hindi na ako maglilihim pa
Estella"Ay!!" sigaw ko, halos mapaigtad ako sa gulat nang bigla akong mabuhat mula sa sahig pagkalabas ko ng guest room. “Put me down, Chansen! Ano ba!”“Yeah, sa kwarto natin. Don ka bagay.”“No!” sigaw ko habang pumapalag, pinaghahampas ko siya sa likod pero parang wala lang, parang wala akong gi
ChancyKalahating oras na kaming nakatutok sa kanya-kanyang laptop, pero hindi ko mapigilan ang mapangiti habang pasulyap-sulyap kay Gianna. Nakaipit ang buhok, at seryoso ang mukha habang nagta-type. May mga moments na bigla siyang mapapakunot-noo, tapos isusulat niya ‘yon sa post-it. Minsan tataa
Gianna“Drew!” gulat kong sambit nang biglang bumungad ang pamilyar na mukha niya matapos kong buksan ang pintuan. Napaatras ako ng bahagya sa pagkabigla. “Akala ko mamaya ka pa darating?”Isang maluwag na ngiti ang binigay niya sa akin na nakasanayan ko na ulit na makita simula ng umalis si Chancy.







