INICIAR SESIÓNAyan, happy happy na ulit sila...
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
ChandenPagkababa ko ng telepono, saka pa lang ako nakahinga nang maluwag, ngunit hindi pa rin tuluyang nawala ang bigat sa dibdib ko. Anuman ang kahihinatnan ng usapan nina Noelle at ng kanyang tiyuhin, alam kong kailangan kong maging handa. Sa kabutihang-palad, narito ang aking mga magulang at sin
"Ano bang pinagsasasabi mo?" Napatikhim siya, pero kita ang pamumula ng mukha niya. "Ayaw kong um-absent dahil ayaw kong bawasan mo ang sahod ko!"Napako ako sa kinatatayuan ko.Para bang binuhusan ako ng malamig na tubig.Akala ko, kahit papaano, nahuhulog na rin siya sa akin… katulad ng pagkahulog
NoelleLumapat ang aking likod sa malambot na kama ng dahan dahan niya akong ilapag doon na akala mo ay takot na masaktan ako.“I can’t wait to have you, Lovey. Uunahin ko na ang honeymoon bago ang kasal.”Sinamahan na niya ako sa kama at pumwesto sa ibabaw ko tsaka ako hinalikan. Nakatukod ang kany
Noelle“Nakakainis eh!” bulalas ko habang ibinagsak ang sarili sa upuan, ramdam ko pa rin ang inis sa nangyari. Napatingin ako kay Atty. Santander, na halatang pinipigil ang kanyang tawa, habang si Chanden naman ay nakakunot-noo, halatang wala siyang ideya sa nangyari.“Stop laughing, Daryl. Mas maa







