ログインAnong say mo don Chansen?
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
NoelleAlam kong kasalanan ko ang lahat kaya huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang nanginginig kong dibdib, bago sinimulan ang pag-amin. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, hindi kumikibo, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang titig, parang hinihimay niya ang bawat salita ko, parang hini
ArnieNagpunta kami sa bahay ng biyenan ko upang ihatid si baby Axel sa kanila. Iiwan muna namin ang bata sa mga ito dahil sa 1 year wedding anniversary nga namin ni Channing.Hindi pumayag ang asawa ko na sa bahay lang kami. Ang siste, nagsabi na siya sa mga biyenan ko bago pa man niya ako kinausap
ChandenSunday."Kinakabahan naman kasi ako," mahina ngunit may halong pagkataranta na sabi ni Noelle nang iparada ko ang sasakyan sa garahe ng mansyon nila Dad. Alam niyang ipinakilala ko na siya sa aking pamilya bilang espesyal sa akin, pero iba pa rin ang personal na pagkikita. Hindi ito tulad ng
ChandenShe said yes.Para akong lumulutang sa ulap, puno ng ligaya at hindi ko na napigilan ang sarili ko, agad ko siyang kinuyumos ng halik. Gusto kong ipadama sa kanya kung gaano ako kasaya, kung paanong sa isang simpleng salita lang, napuno niya ang mundo ko.Pero hindi ko rin maikakaila na kani







