LOGINBig day!!
“Aba, at pinagtatanggol pa niya…”Napailing ako at natawa.“Hindi naman sa gano'n. Sinasabi ko lang kung ano ang totoo.”“Hmm.”Nagkatinginan sila ni Lolo.Agad kong napansin iyon.May something.Iyon ang klase ng tinginan ng dalawang taong matagal nang magkasama at may pinag-uusapang bagay na ayaw
RizLimang araw na mabilis na lumipas dahil halos pare-pareho lang ang naging routine namin. Check-up. Medication. Monitoring. Rehabilitation assessment. At siyempre, pakikipagtalo kay Jared sa mga pagkakataong feeling niya ay kaya na niyang gawin ang mga bagay na hindi pa naman dapat niyang ginagaw
Bahagyang natawa si Jared. Napailing pa siya habang nakatingin sa akin na parang hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa sagot ko.“You really know how to ruin a serious moment.”“I'm just being realistic.”“Still,” mahinang sambit niya, at bahagyang lumiit ang mga mata niya habang nakati
RizMaaga pa rin akong nagising kinabukasan, gaya ng nakasanayan ko simula nang magsimula akong mag-duty bilang doktor. Kahit ilang oras lang ang tulog ko, kusa pa ring nagigising ang katawan ko na parang may sarili itong alarm clock.Marahil dahil na rin sa pagiging alerto ko sa kondisyon ni Jared.
Tahimik kong minonitor si Jared habang kumakain.Wala siyang reklamo.Wala ring reklamo si Jacob.Para silang sanay na sa ganitong routine.Nang matapos ang agahan ay dumating si Dr. Nazario.“Kamusta ang naging pahinga mo?” tanong ng matandang doktor habang papasok sa room.Ngumiti si Jared.“Okay
RizMay biglang pagsikdo sa dibdib ko nang ma-realize ko kung gaano kalapit ang mukha namin sa isa’t isa.Parang ilang segundo akong nawalan ng tamang reaction. Hindi ko alam kung saan ako dapat tumingin o kung paano ko ibabalik sa normal ang sitwasyon. Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang sobrang
Chansen“Anong ginagawa mo?” bulalas ni Estella, halos mag-panic sa biglaang pagkilos ko. Nanlalaki ang kanyang mga mata, at halatang hindi niya alam kung hahakbang ba siya palayo o mananatili lang. Sinandal ko siya sa likod ng pinto na kakasarado ko lang, ramdam ko ang biglaang pagbilis ng tibok ng
Estella“Bakit ganyan ka makatingin?” Pinasingkit ko ang mga mata ko habang nagtataka sa expression ni Chansen. Para bang may tinatagong sikreto yung tingin niya. Over the phone pa lang, nagulat na ako nang yayain niya akong mag-date. Kaya ngayong kaharap ko na siya, parang mas hindi ko tuloy alam k
Estella Nagising ako na nasa dibdib ni Chansen ang kamay ko, habang nakaunan naman ako sa braso niya. Ang init ng balat niya, ramdam ko pa yung steady na tibok ng puso niya na parang lullaby. Simula noong dinner na ‘yon, halos dalawang linggo na rin ang lumipas ay mas naging close kami. Hindi pa ri
Estella Mabilis akong nagmaneho pauwi, pero syempre, ingat pa rin. Hindi ko kayang maging reckless lalo na at ang utak ko ay punong-puno ng excitement. Kanina lang kasi, habang nasa studio pa ako, nakatanggap ako ng text mula kay Chansen. “Uuwi ako ng maaga today. Gusto kong paghandaan yung dinner







