Se connecterWaaaahhhh... patapos na... Ready na ba kayo sa susunod na love story ng isa pang Lardizabal?
“Aba, at pinagtatanggol pa niya…”Napailing ako at natawa.“Hindi naman sa gano'n. Sinasabi ko lang kung ano ang totoo.”“Hmm.”Nagkatinginan sila ni Lolo.Agad kong napansin iyon.May something.Iyon ang klase ng tinginan ng dalawang taong matagal nang magkasama at may pinag-uusapang bagay na ayaw
RizLimang araw na mabilis na lumipas dahil halos pare-pareho lang ang naging routine namin. Check-up. Medication. Monitoring. Rehabilitation assessment. At siyempre, pakikipagtalo kay Jared sa mga pagkakataong feeling niya ay kaya na niyang gawin ang mga bagay na hindi pa naman dapat niyang ginagaw
Bahagyang natawa si Jared. Napailing pa siya habang nakatingin sa akin na parang hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa sagot ko.“You really know how to ruin a serious moment.”“I'm just being realistic.”“Still,” mahinang sambit niya, at bahagyang lumiit ang mga mata niya habang nakati
RizMaaga pa rin akong nagising kinabukasan, gaya ng nakasanayan ko simula nang magsimula akong mag-duty bilang doktor. Kahit ilang oras lang ang tulog ko, kusa pa ring nagigising ang katawan ko na parang may sarili itong alarm clock.Marahil dahil na rin sa pagiging alerto ko sa kondisyon ni Jared.
Tahimik kong minonitor si Jared habang kumakain.Wala siyang reklamo.Wala ring reklamo si Jacob.Para silang sanay na sa ganitong routine.Nang matapos ang agahan ay dumating si Dr. Nazario.“Kamusta ang naging pahinga mo?” tanong ng matandang doktor habang papasok sa room.Ngumiti si Jared.“Okay
RizMay biglang pagsikdo sa dibdib ko nang ma-realize ko kung gaano kalapit ang mukha namin sa isa’t isa.Parang ilang segundo akong nawalan ng tamang reaction. Hindi ko alam kung saan ako dapat tumingin o kung paano ko ibabalik sa normal ang sitwasyon. Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang sobrang
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong
Palagi siyang nakangiti sa akin, ‘yung tipong ngiting nakakahawa at nakakapawi ng pagod. Pero alam ko rin kung kailan nagbabago ‘yon. Kapag nag-aalala na siya, kapag may takot na sa mga mata niya. At kadalasan, ako pa rin ang dahilan. Minsan naiisip ko, baka nga sobrang mahal na niya ako. Mas higit
Estella Halos sumabog na ang cellphone ko sa kakavibrate. Paulit-ulit na tumatawag sina June at Vivian, obvious na sabay silang panic mode. “Estella! Pick up, please! Tambak na ang emails! Hindi namin kayang sabayan lahat!” “Girl, AMS is on fire! Lahat gusto ng statement mo!” Ang mga text nila s







