تسجيل الدخولCONTRACTED TO MY BOSS
Kabanata 4
Pananaw ni Robyn
“CLICK!”
Biglang isinara ni Fiona ang laptop ko nang hindi ko inaasahan—nagulat ako ng husto kaya muntik pang mabuhos ang tasa ng kape ko sa keyboard.
“Robyn Dela Cruz. Paumanhin na lang ha, pero kailangan talaga nating mag-usap ngayon mismo.” Sabi ni Fiona nang seryoso, habang si Jane naman ay nakatayo sa tabi niya parang handang sumuporta. “Nakita ka ng mga kasama natin kagabi na lumalabas sa opisina ni Kaelan na may dala-dalang makapal na folder. Hay naku, hindi na tayo bata—alam na alam natin kung ano ibig sabihin nun.”
“Anong sinasabi mo?” Tanong ko nang medyo inis habang pinupunasan ang damit kong nabasa ng kape gamit ang panyo. “Baka naman pinapagawa niya lang ako ng dagdag na trabaho—alam mo namang lagpas oras na ako kadalasan sa opisina dahil dami ng papeles na kailangang tapusin!”
“Trabaho lang? Robyn, hindi ka ba nahihiya sa sarili mo?” Sagot ni Jane habang inilalapit sa akin ang kanyang cellphone. “Eto na nga—kinunan siya ng kaibigan ko habang bumibili ng singsing sa mall. Ang laki ng bato, parang hindi lang ‘yan simpleng regalo!”
Napasinghap ako nang makita ang litrato—oo nga, si Kaelan nga ‘yon, nakasuot ng mahal na damit at nakatayo sa harap ng tindahan ng alahas. Biglang bumigat ang pakiramdam ko, pero pinilit kong manatiling normal lang.
“Baka naman para sa iba ‘yon,” Sabi ko. “Hindi naman lahat ng binibili niya ay para sa akin. Baka may kaibigan siyang ikakasal o may okasyon—hindi natin alam ‘yon!”
“Sana all may ganong kaibigan!” Sagot ni Fiona. “Pero hindi pwede—wala namang ibang babae na malapit sa kanya maliban sa’yo. Kahit sa social media niya, puro tungkol sa trabaho at litrato ng aso niya lang ang makikita!”
“TIIING!”
Biglang tumunog ang intercom sa buong departamento:
“Ms. Dela Cruz, mangyaring pumunta agad sa Executive Office. Hinihintay na po kayo ni Mr. Hutsonville.”
Boses ni Marcus—parang may emergency na kailangang agad na ayusin.
“Eto na nga! Kaya nga hindi ka dapat magsinungaling sa amin!” Sabi ni Fiona habang binibigay sa akin ang isang panyo. “Kumalma ka muna—baka mamaya hindi ka makapagsalita. At kung sakaling magtanong siya, sabihin mo na oo—deserve mo naman magkaroon ng magandang buhay!”
“Wala naman siyang itatanong na ganoon!” Sigaw ko habang kinukuha ang bag ko, pero naramdaman kong nanginginig ang mga kamay ko. Habang papunta ako sa elevator, naririnig ko pa rin ang kanilang usapan:
“Kapag ikinasal siya, ipo-post ko sa stories ko—gagawa ako ng magandang video!”
“Ako dapat ang maid of honor—gagawa ako ng magandang speech!”
“Ube flavor dapat ang cake! Hindi ako papayag na iba pa!”
Pagbukas ko ng pinto ng Executive Office, agad kong nakita si Kaelan na kausap ang isang babaeng nakasuot ng maayos na damit na may nakasulat na “Household Manager”. Sa gitna ng silid ay nakahanda ang isang malaking maleta at isang basket na puno ng mga gamit.
“Robyn, come here.” Tawag niya sa akin nang makita ako. “This is Manang Linda—she’ll be taking care of our place in BGC. She already brought your things and Elise’s from your home earlier today.”
“Mga gamit ko?!” Gulat kong tanong habang nilalapitan sila. “Hindi pa ako nakakapag-ayos ng mga damit ko! At si Elise naman ay mahilig magkalat ng mga libro at laruan—baka abalahin pa ni Manang Linda!”
“Don’t worry about it—Manang Linda already packed everything you’ll need for the first week,” he said while pointing to the basket. “We have Elise’s favorite blanket, her tablet with games, and all the medicine her doctor gave her.”
Habang sinusuri ko ang mga gamit, biglang may nahawakan akong bagay na makinis—isang damit pang-sanggol na kulay puti na may mga print na bituin at nakasulat na “Future Hutsonville Kid”!
“Anong bagay ‘to?!” Sigaw ko nang medyo inis habang itinuturo ang damit. “Sino ba naman ang bumili nito?! Akala ko ba trabaho lang tayo dito—bakit may ganitong bagay pa na parang totoo na?”
“Ah… that’s from my Aunt Elena,” he said while rubbing the back of his neck. “When she found out about our agreement, she went straight to the mall to buy things. She said ‘if you’re doing this, you have to be ready’—you know how aunts are.”
Bago pa ako makapagsalita, biglang bumukas ang pinto nang walang paalam—“PAAAAK! SURPRISE!”
“Robyn! Nandito na kami!” Sigaw ni Fiona habang pumasok kasama si Jane at tatlong iba pang kasamahan sa opisina. Kasama nila ang isang maliit na cake na may nakasulat na “Congratulations, Mrs. Hutsonville!” at isang bouquet ng mga bulaklak.
“Handa na kami para sa selebrasyon!” Sigaw ni Jane habang inilalagay ang cake sa mesa ni Kaelan. “Nag-order kami sa sikat na bakery—pinili namin ang ube flavor dahil alam namin na paborito mo ‘yon!”
“At kami naman ay nagdala ng mga balloon para magmukhang masaya!” Dagdag pa ng isa pang kasamahan habang inilalagay ang mga kulay puti at asul na balloon sa sulok ng opisina.
“Everyone, please wait a minute—” Simula pa lang ni Kaelan ay agad silang nag-react:
“Huwag na po kayong mag-alala, Sir! Sobrang saya po namin para sa inyo!”
“Oo naman! Si Robyn ay isa sa pinakamabait dito—deserve niya po itong lahat!”
Habang nagkakagulo ang lahat, biglang tumunog ang aking cellphone—video call mula kay Elise!
“Ate! Ate! Nakita ko po ang cake sa post ni Tita Fiona!” Sigaw niya nang masigla habang hawak ang kanyang paboritong laruan. “Ikakasal na po ba kayo ni Kaelan? Sabihin niyo po sa kanya na gusto ko pong maging flower girl at gusto ko po ng asul na damit!”
Napahilamos ako ng mukha habang ngumingiti sa kanya. Si Kaelan naman ay napailing na lang habang tinuturo sa kanila ang upuan kung saan sila maaaring umupo.
“Uy! Tama nga—ube flavor nga ‘tong cake!” Sigaw ng isa pang kasamahan habang binubuksan ang kahon. “Sobrang swerte ni Robyn—makakasal siya sa taong may magandang trabaho, tapos may cake pang paborito niya!”
Habang nagkagulo pa rin sila, hinila ako ni Kaelan papunta sa bintana.
“Robyn, listen carefully.” Sabi niya nang mahinahon habang hawak ang aking kamay. “My grandfather’s birthday is tomorrow in Makati. We have to go together—and you’ll need to act as my wife there. Also… one more thing…”
Kinuha niya ang isang maliit na kahon mula sa drawer ng kanyang mesa—at loob nito ay isang simpleng singsing na gawa sa pilak na may maliit na asul na bato sa gitna!
“This isn’t the ring Fiona saw—I just bought it earlier so people won’t ask too many questions. If you’re not comfortable wearing it, don’t force yourself. But it will help them believe us tomorrow.”
Habang inilalagay niya ang singsing sa aking daliri, biglang pumasok si Marcus na dala-dala ang isang makapal na folder.
“Sir! Ma’am! Nandito na po ang lahat ng mga papel para sa pagpaparehistro ng kasal. At… ang lolo niyo po, si Mr. Hudson Hutsonville Sr., ay papunta na po dito ngayon para makilala kayo bago ang handaan bukas!”
“ANO?!” Sabay naming sigaw ni Kaelan habang nakatingin sa isa’t isa—habang sa likuran namin ay patuloy pa ring nagtatawanan at nag-aayos ng mga dekorasyon ang aming mga kasamahan!
CHAPTER 18Kaelan's POVI watched Robyn as she organized the documents we’d been reviewing, her brow furrowed in concentration. The encounter with the Vidalias had left me feeling uneasy there was something about the way Victorina had looked at Robyn, the things she’d said about trust and identity, that didn’t sit right with me.Marcus knocked gently on the door and stepped inside. “Sir, I did some digging on the Vidalias as you asked. Their investment offer seems legitimate on the surface, but there’s something off about their sudden interest in our pediatric program.”“Go on,” I said, moving to sit on the couch while Robyn continued working at the desk.“Our European partners mentioned that someone from the Vidalia family approached them last month, asking questions about who was managing the deal,” Marcus explained, pulling out his tablet. “They said the person seemed particularly interested in Robyn asking about her background, where she grew up, who her family is.”I glanced ove
Chapter 17 – Whispers in the HallsRobyn's POVThe morning sun streamed through the floor-to-ceiling windows of Kaelan’s office, casting warm golden stripes across the polished marble floor. I’d spent the past hour organizing the final documents for the European partnership signing, my fingers moving quickly across the keyboard as I double-checked every figure and clause. Even though Mr. Anderson and Ms. Chen had already committed to the deal, I wanted everything perfect Kaelan had been through so much with Victor Froster, and he deserved this win.“Lost in thought again?”I looked up to find Kaelan leaning against the doorframe, a small smile playing at his lips. He’d changed out of his suit jacket, leaving only the crisp white dress shirt and dark tie sleeves rolled up to his elbows, revealing the strong lines of his forearms.“Just making sure nothing slips through the cracks,” I said, saving my work and pushing back from the desk. “After everything with Froster Enterprises, I don
CHAPTER 16: STEEL AND SHADOWSThe conference room doors slid open with a soft hiss, but the tension in the air hit like a physical blow. Kaelan Devereux Hutsonville stood in the doorway, his tailored charcoal suit immaculate as always every crease precisely placed, every button fastened to perfection. But his eyes, usually warm with intelligence and patience, held a coldness no one in the room had ever witnessed.Across the long mahogany table sat the entire executive board of Froster Enterprises, a rival firm that had quietly been poaching Hutsonville Innovations’ key clients for months. Their CEO, Victor Froster, leaned back in his leather chair with a smug grin playing at the corners of his mouth, fingers steepled beneath his chin.“Kaelan, my friendwe were just discussing how much smoother business runs now that your company seems to be… losing its edge,” Victor drawled, gesturing casually to the empty seats around him as if Kaelan were late to a social gathering rather than a cri
Chapter 15 – Family Expectations Robyn's POVNag-aayos ako ng mga gamit sa kusina nang tumunog ang doorbell. Pagbukas ko, nakita ko si Kairana Hutsonville at si Aunt Elena na nakangiti.“Magandang araw po, Madam Kairana! Aunt Elena!” bati ko.“Robyn, anak! Huwag mo na akong tawaging ‘Madam Kairana’ ‘Mom’ na lang, ha?” sabi ni Kairana habang yakap ako. “Dinalhan kita ng mga pagkain at damit alam kong busy ka sa trabaho at sa kapatid mo.”“Pasensya na po, Mom. Baka hindi ako sanay,” sabi ko ng nahihiya. “Hindi naman po kailangan ng mga gamit.”“Huwag kang mahihiya! Responsibilidad namin na alagaan ka,” sabi ni Aunt Elena habang umupo sa sala. “Napakabait mong bata hindi katulad ng ibang babae na naghahangad lang ng yaman.”“Salamat po. Sinusubukan ko lang pong gawin ang lahat para sa inyo,” sabi ko habang naghahanda ng tsaa.“Robyn, may gusto kaming itanong,” sabi ni Kairana ng seryoso. “Alam mong mahal ka ng pamilya lalo na si Lolo Hudson. Gusto niya ng apo tagapagmana ng kumpanya.”
Chapter 14 – Unexpected VisitorsRobyn's POVNagsisimula na akong mag-ayos ng mga dokumento para sa mga darating na investors nang biglang pumasok si Marcus sa aking mesa. “Ms. Robyn, may mga bisita po kayo sa reception area gusto po kayong makausap ni Mr. Hutsonville,” sabi niya ng may kakaibang tono sa boses.Nagtataka akong sumunod sa kanya papunta sa lobby ng eighteenth floor. Doon, nakita ko ang dalawang babae na nakaayos ng maayos isa ay mas matanda, mukhang katulad ko ang edad, at ang isa naman ay mas bata, katulad ng edad ni Elise. Kasama rin nila ang isang matandang babae na mukhang mayayaman at may matapang na aura.“Robyn, these are Ms. Chesca Vidalia, Ms. Naika Vidalia, and their grandmother Ms. Victorina Vidalia,” sabi ni Kaelan habang lumalapit sa amin.Napaigik ako sa gulat. Vidalia? Bakit parang pamilyar ang pangalan na iyon?“Magandang araw po,” bati ko sa kanila ng mahinahon. “Hindi ko po alam kung bakit kayo narito at kung paano niyo ako nakilala.”The older girl
Chapter 13 – Small Steps Forward Robyn's POVNagising ako ng maaga sa tunog ng alarm clock unang araw ko na ulit sa trabaho matapos ang dalawang araw na pagkakospital. Nagmadali akong maligo at nagbihis ng uniporme, pagkatapos ay pumunta sa kusina para magluto ng almusal. Nakita ko na naghahanda na si Kaelan ng kanyang kape habang binabasa ang mga mensahe sa kanyang telepono.“Magandang umaga po, Kaelan!” bati ko sa kanya ng may ngiti.“Good morning, Robyn. You’re up early I thought you’d want to rest a little longer,” sabi niya habang tumitingin sa akin. “How are you feeling today?”“Mas mabuti na po ako, salamat. Binigyan na po ako ng doktor ng clearance para bumalik sa trabaho. Sabi niya okay lang naman po basta huwag akong magpapagod ng sobra,” sagot ko habang naglalagay ng kanin sa kawali. “Gusto ko na rin po sanang bumalik – nami-miss ko na po ang mga kaibigan ko sa opisina, lalo na si Fiona at Jane.”“That’s good to hear. I already spoke with your supervisor she’ll make sure







