Contracted Marriage to My Boss

CONTRACTED TO MY BOSS

 Chapter 1

Robyn POV

I’m Robyn Gyle Vidalia—just your regular girl from Cagayan de Oro. Twenty-three na ako, and ever since Papa passed away noong labing-anim pa ako, ako na talaga ang nagtatrabaho para sa amin. Kasama ko sa maliit naming apartment sa Carmen si Elise, ang bunso kong kapatid na labing-anim na ngayon, at si Tita Mona na tumulong sa amin noong mawala si Mama noong ako’y apat na taong gulang pa lang. Mula pa noong bata pa si Elise, mahina na talaga siya—laging nahihiya kasi hindi siya makakasama sa mga klase ng pisikal na edukasyon, palaging umaabsent dahil sa lagnat at ubo. Pero never namin inisip na may ganitong sakit pala siya—stage three leukemia daw sabi ng doktor noong isang linggo lang.

So ngayon, nandito ako sa labas ng Northern Mindanao Medical Center, kamay ko hawak-hawak sa dibdib ko kasi ang sakit ng puso ko. Umuulan ng konti, basa na ako mula ulo hanggang paa pero di ko alam kasi ang isip ko punong-puno lang ng mga sinabi ni Jake—yung boyfriend kong tatlong taon na. Nagkakilala kami sa kainan ni Aling Cora kung saan ako nagtatrabaho, siya’y isa sa mga regular na kostumer doon noong nagsisimula pa lang siya sa kanyang trabaho bilang junior marketing associate.

“Robyn, seryoso ako dito!” sigaw niya habang hinahawakan ko pa rin ang braso niya, ayaw kong bitawan kahit na alam kong wala nang mangyayari. “Ilang beses ko na sinasabi sa’yo, hindi ko kaya ‘to! Laging may sakit si Elise, tapos ikaw naman palaging gutom at pagod—umaalis ka ng alas-sais ng umaga para pumasok sa kainan, tapos pupunta ka pa sa ospital pagkatapos, uuwi ka lang ng hatinggabi! Ano bang makukuha ko sa’yo? Samantalang si Clarisse… kasama ko siya sa opisina, ang tatay niya isa sa mga senior managers namin! Makakatulong siya para ma-promote ako—baka makakuha pa ako ng sarili kong kotse at bahay sa isang taon!”

Naiiyak na ako nun, pinipigil ko lang talaga kasi ayaw kong makita niya na nahihirapan ako—baka mas lalo pa niya akong hindi pansinin. “Jake please… kailangan talaga ni Elise ng bone marrow transplant sa loob ng dalawang linggo. Wala na akong mapagkukunan—ubos na yung pera kong ipon ko para sa pag-aaral niya, pinagbili ko na rin yung telepono ko at yung bisikleta kong regalo sa akin ni Papa noong graduating ako sa high school. Ikaw na lang talaga ang pag-asa ko!”

Umiling siya ng paulit-ulit, may galit sa mga mata niya habang tinanggal yung kamay ko sa kanyang braso. “Hindi ako bangko, Robyn! At hindi kita kayang buhatin habang-buhay! Isa ka lang pasanin—pasensya na ha, tapos na tayo.”

Tapos tumalikod siya at tumakbo palayo patungo sa kanyang murang motorsiklo na ipon niya rin ng matagal. Naiwan akong nakatayo doon sa gitna ng daan, luha ko halo na sa patak ng ulan mula sa langit. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig, ang bigat bigat ng loob ko. Tatlong taon akong nagtrabaho ng dalawang turno sa kainan ni Aling Cora para makapag-aral siya ng marketing sa isang pribadong paaralan. Minsan hindi ako kumakain ng tanghalian para makabili siya ng notebook o ballpen, minsan naman ay nagtitipid ako ng baon para makabili siya ng bagong damit para sa kanilang intrams. Lahat ng sakripisyo ko, parang basura lang niya tinapon ng ganoon kadali.

“Hay naku Robyn… paano na ngayon?” bulong ko sa sarili habang yumuyuko ako at kinukuha yung dumi sa aking damit. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Wala na akong pera sa bulsa, wala na akong makakapitan. Gusto ko pang humingi ng tulong sa boss namin sa Hutsonville Innovations—kung saan ako nagtatrabaho bilang part-time na encoder tuwing gabi pagkatapos ng kainan—but baka isipin nila hindi ako seryoso sa trabaho dahil sa problema ko sa bahay. Baka pa ako mapahiya pa kung sabihin nilang hindi ako karapat-dapat ng tulong.

Habang pababa ako ng hagdan ng ospital—yung hagdan na hindi pa rin naaayos ng maayos, may mga bahaging kulang ng pader—hindi ko napansin may paparating na tao mula sa kabilang direksyon. Nagbanggaan kami ng balikat nang husto, dahilan para mahulog yung maliit kong pitaka na gawa sa tela—binili ko lang yan ng isang daang piso sa Divisoria. Kumalat yung mga gamit ko sa basang sahig: yung litrato namin ni Elise noong kaarawan niya nitong nakaraang taon na kuha sa mall, konting barya lang na baka makabili ako ng isang pirasong tinapay mamaya, at yung reseta ng gamot ni Elise na kailangan niyang inumin araw-araw.

“Whoa, easy there—are you okay?”

Lumingon ako at nakita ko siya. Matangkad, hindi bababa sa isang metro at walumpung sentimetro, naka-suot ng maayos na itim na suit na mukhang mamahalin. Mga mata niyang kayumanggi ang tumitingin sa akin ng may pag-aalala, at ang buhok niyang kulay abo-itim ay maayos na nakasuot ng tupi. Alam ko siya—Kaelan Devereux Hutsonville, ang CEO ng kumpanya namin sa Hutsonville Innovations. Minsan ko lang siya nakita sa mga pagtitipon ng kumpanya noong pasko, nakaupo siya sa pinakamataas na upuan kasama ang ibang mga boss. Di ako makapaniwala na nandito siya ngayon at kinakausap ako.

Napaatras ako ng konti, kinakabahan kasi baka mapagalitan ako. “P-pasensya na po Sir… hindi ko po kayo napansin. Medyo… medyo abala po ako sa isip ko ngayon.”

Hindi siya nagalit tulad ng inaasahan ko. Sa halip, umupo siya sa sahig kahit na basa at marumi ito, para tulungan akong pulutin yung mga gamit ko. Habang ginagawa niya yun, nakita niya yung reseta na may pangalan ni Elise at yung litrato namin. Inabot niya sa akin yung litrato at tanong niya sa akin sa Ingles—malinaw at maayos yung boses niya. “This your sister?”

Tumango ako habang pinupunas ko yung luha ko gamit ang manggas ng aking damit. “O-opo… siya po si Elise. May sakit po siya—leukemia po. Kailangan na po niyang magpagamot.”

Tumayo siya at binigay sa akin lahat ng mga gamit ko, pinupunasan pa niya yung ibang gamit para hindi masyadong basa. Seryoso yung mukha niya pero may pag-aalala sa mga mata niya. “I’m sorry about what I heard earlier—your boyfriend, right? I was in the parking lot when he was yelling at you. I didn’t mean to eavesdrop, but his voice was pretty loud and the walls here aren’t exactly thick.”

Napaawang ako ang bibig. Narinig niya pala lahat ng sinabi ni Jake? “H-hindi po… wala na po kaming relasyon ni Jake. Tapos na po kami.”

Tumango siya ng dahan-dahan, tinitignan ako ng maingat parang sinusuri niya kung totoo ba ako. “You need money for your sister’s treatment, don’t you? I could tell from what he said—and from how you were begging him for help. Plus, I recognize that look in your eyes—I’ve seen it a lot in people who have nowhere else to turn.”

Naiiyak na naman ako, hindi ko na mapigilan pa. “O-opo… kailangan na po ng transplant pero hindi po namin maipon yung pitong digit na halaga. Sinubukan ko na pong humiram sa lahat ng kamag-anak namin—mga tiyo, tiya, pinsan—but wala rin po silang maibigay. Lahat sila may sariling pamilya at problema rin.”

Tahimik siya ng isang saglit, kumuha pa siya ng tela mula sa kanyang bulsa at inabot sa akin para punasan ko yung mga luha ko. Tinitignan niya ako diretso sa mga mata, parang binabasa niya lahat ng nararamdaman ko. Tapos huminga siya ng malalim at nagsalita—matatag at malinaw yung boses niya. “I have a proposition for you, Robyn. I need a wife—my grandmother is getting old, she’s seventy-eight now, and she’s threatening to give control of the company to my cousin Marcus if I don’t settle down soon. You need money. We can help each other.”

 Napatigil ako, parang hindi ako makapaniwala sa narinig ko. “P-paano po? Anong ibig ninyong sabihin?