UNO

Nagising si Mila na may matinding sakit sa ulo—a massive, throbbing hangover. Unti-unti niyang idinilat ang kaniyang mga mata at napansin na maliwanag na ang paligid. Binalot siya ng kaba nang mapagtanto niyang hindi pamilyar ang kisame at ang malambot na kama kung nasaan siya ngayon.

Nasaan ako? she thought, panicking slightly.

She quickly sat up and checked under the blanket—but relief washed over her when she saw that she was still wearing her purple birthday dress from last night, completely untouched. Napatingin siya sa tabi at nakita ang kaniyang white mini bag at cellphone na maayos na nakapatong sa nightstand.

Pagka-unlock niya sa kaniyang phone, her eyes widened when she saw the time: 8:30 AM, July 12.

Pero ang mas nakakuha ng atensyon niya ay ang isang unread text mula sa isang unknown number na ipinadala noong madaling-araw.

[ "Inumin mo ang gamot at tubig sa table paggising mo, little kid. Your friends left you with me because they were too drunk to handle you. Huwag kang mag-alala, natulog ako sa kabilang kwarto." ]

Agad na napatingin si Mila sa lamesa malapit sa p***o, at doon nga ay may nakahandang isang baso ng tubig at dalawang piraso ng paracetamol.

Biglang nag-flashback sa isip niya ang mga nangyari kagabi—ang pagsasayaw, ang tequila shots, ang lalaking tinawag niyang Uncle, at ang huling alaala niya kung saan niyakap niya ang braso nito dahil akala niya ay unan. Nabitawan niya ang kaniyang phone sa kama at napasubsob sa kaniyang mga palad sa sobrang hiya.

Agad siyang bumangon nang maalala ang lola niya. Kinuha niya ulit ang cellphone at nagulat sa sobrang dami ng missed calls.

["Apo, ayos ka lang ba?"]

["Tawagan mo 'ko kung may problema."]

["Ayos lang kung hindi ka makakapunta, basta ayos ka lang."]

Namuo ang luha sa mga mata niya nang mabasa ang mga mensahe mula sa lola niya. Agad niya itong tinawagan.

Isang ring lang agad na sinagot nito ang tawag.

["Apo! Salamat sa Diyos, tumawag ka rin!"] bakas ang matinding ginhawa at pag-aalala sa boses ng kaniyang lola. ["Ayos ka lang ba? Kagabi pa ako hindi mapakatali dahil hindi ka sumasagot sa mga tawag ko. May nangyari ba sa 'yo?"]

Narinig ng dalaga ang panginginig ng boses ng kaniyang lola, at doon ay tuluyan nang pumatak ang mga luha sa kaniyang pisngi. Gumuho ang puso niya sa matinding konsensya. Napakapit siya nang mahigpit sa cellphone habang pinipigilan ang kaniyang paghikbi.

"Lola... sorry po talaga," basag ang boses na sagot niya. "Ayos lang po ako, h-huwag kayong mag-alala. Sobrang sorry po talaga kagabi... nakainom po kasi ako sa party at nakatulog agad. I didn't mean to ignore your calls, Lola."

Narinig niya ang malalim na buntong-hininga ng matanda mula sa kabilang linya, na tila nabunutan ng tinik sa dibdib. "Naku, bata ka talaga... akala ko kung ano na ang nangyari sa 'yo. Siyempre, kaarawan mo kaya normal lang na mag-enjoy ka. Ang importante sa akin ay ligtas ka."

"Nasaan ka ba ngayon, apo? Nakauwi ka ba sa bahay niyo?" dugtong na tanong ng kaniyang lola.

Natigilan ang dalaga. Napatingin siya sa paligid ng marangyang kwarto na hindi kaniya. Hindi niya pwedeng sabihin ang totoo na nagising siya sa condo ng isang estrangherong lalaki, dahil siguradong magpapanic ang kaniyang lola.

"N-nasa bahay po ako ng kaibigan ko. Matapos ko po rito, pupunta po ako riyan kaagad, pangako," aniya.

"Oo, sige, basta mag-iingat ka, ha," ani nito na halatang nag-aalala sa kaniya.

"Opo, Lola. Babye po." Matapos magpaalam, agad niyang pinatay ang tawag.

Bago pa man siya humakbang paalis ng kama, hinanap niya muna ang group chat nilang magkakaibigan. Her hands were shaking out of pure frustration as she aggressively typed a message.

"GIRLS!!! Why on earth did you leave me with a stranger?! Sino ang nagdala sa akin dito sa bahay na 'to?! Sagot ngayon din!!!"

Hindi na niya hinintay ang replies ng mga baliw niyang kaibigan. Mabilis niyang kinuha ang white mini bag niya, isinubsob ang cellphone sa loob, at inayos nang bahagya ang nagusot niyang purple dress. She checked herself in the mirror—she looked like a total mess with her smudged makeup and wild hair, but she didn't care. She needed to escape

immediately.

Lakas-loob niyang pinihit ang door handle at dahan-dahang lumabas ng kwarto. Lalakad na sana siya habang patingin-tingin sa paligid patungo sa main door, ngunit natigilan siya nang makarinig ng mahinang tunog ng kubyertos at ang napakabangong amoy ng pagkain.

Sinundan niya ang amoy at napadpad ang kaniyang tingin sa modern, open-concept kitchen. Doon ay nakatalikod ang isang lalaki habang seryosong nagluluto ng almusal. He was wearing casual grey sweatpants and a white t-shirt that perfectly emphasized his broad shoulders.

Mukhang naramdaman nito ang presensya niya dahil dahan-dahan itong lumingon. Napalunok naman siya ng laway nang magtagpo ang mga mata nila.

"Oh, you're awake, little kid," he said in his signature deep voice, turning off the stove. "Tamang-tama ang gising mo. Maupo ka muna at kumain."

"N-no need. Hindi ako kumakain kasama ang taong hindi ko kilala."

Humalukipkip naman ito habang nakatingin sa kaniya. "Don't worry, hindi kita lalasunin, kaya maupo ka na."

Padabog siyang naglakad papalapit sa dining table at umupo sa tapat ng lalaki. She glared at him, crossing her arms to show she was still completely guarded. Inihain naman ng lalaki ang plato ng sinangag, itlog, at bacon sa tapat niya, kasabay ng isang baso ng mainit na kape.

"I don't drink coffee." Natigilan ito sa paglalagay ng kape sa kaniya.

"Then, what do you want?" seryosong tanong nito.

"I want hot chocolate." Nagsalubong ang mga kilay nito, pero agad din naman siyang ginawan.

Matapos nitong ilagay ang tasa sa harap niya, excited niyang ininom ito at parang biglang nawala ang hangover niya.

"This made my day," aniya at sumubo ng pagkain, completely forgotten everything around her.

Nakatingin lang sa kaniya ang lalaki habang seryoso nitong iniinom ang sarili nitong kape. Dahan-dahang lumabas ang pamilyar at mapang-asar na ngisi sa mga labi nito nang makita kung paano sarap na sarap ang dalaga sa pagkain at sa tsokolate.

"Akala ko ba hindi ka kumakain kasama ang taong hindi mo kilala?" puna nito, unti-unting sumasandal sa kaniyang upuan habang nakataas ang isang kilay. "But look at you now. Isang basong hot chocolate lang pala ang katapat ng pride mo, little kid."

Muntik na siyang mabilaukan kaya mabilis siyang uminom muli ng hot chocolate para lunukin ang pagkain. Pula ang kaniyang mukha nang ibaba ang tasa at matalim itong tiningnan.

"Excuse me! Pinilit mo akong maupo rito, kaya huwag mo akong sumbatan!" depensa niya, pilit na ibinabalik ang kaniyang matapang na attitude para lang maitago ang kaniyang hiya. "Saka... babayaran ko ang hospitality mo, okay?"

He smirked. "How will you pay me, then?"

Inirapan niya ito at mabilis na binuksan ang kaniyang white mini bag. Kinuha niya ang kaniyang wallet at naglabas ng dalawang libong piso. Inilapag niya ito sa lamesa at marahang itinalakpat pabalik sa gawi ng lalaki.

"There. Sapat na siguro 'yan para sa sinangag, bacon, at hot chocolate mo," matapang niyang sabi habang nakataas ang kaniyang baba. "Isama mo na rin ang pambayad sa kwarto."

The man looked down at the money on the table, and then looked back up at her. The smirk on his face grew wider, but his eyes remained cold and calculating. He didn't even touch the bills. Instead, he leaned forward, resting his chin on his interlaced fingers.

"I don't need your money, little kid," he murmured, his deep voice sending a strange shiver down her spine. "Sa tingin mo ba mabibili ng barya mo ang oras at abala na ibinigay mo sa akin kagabi?"

Mila's breath caught in her throat. "Anong barya?! At anong abala ang sinasabi mo?"

"You made a mess in my car, cried while ruining my shirt, and literally used me as a pillow the entire night," he countered calmly, his gaze dropping to her lips before locking back onto her eyes. "Kaya hindi pera ang kailangan ko bilang bayad."

Pinilit niyang panatilihing matapang ang kaniyang mukha kahit na sa loob-loob niya ay nagwawala na ang kaniyang puso sa sobrang bilis ng tibok nito. The intense pressure he was radiating was making it incredibly hard to breathe properly.

"Then what do you want?!" She snapped, her voice slightly higher than usual as she gripped the straps of her mini bag tightly. "Sabihin mo na kung ano ang gusto mo para makapunta na ako sa lola ko! I don't have time for your games."

The man stayed completely still for a moment, silently analyzing her panicked but fierce reaction. Slowly, he reached out his hand—not to take the money, but to slide the bills back toward her side of the table.

"Keep your money," he calmly instructed, straightening his posture and looking down at her. "What I want is simple. You owe me a favor, little kid. I will collect it whenever I feel like it."

"A favor?! Nababaliw ka na ba? I don't even know you!" depensa niya, lalong nagpapanic sa ideyang magkakaroon sila ng ugnayan sa hinaharap.

Dahan-dahan itong tumayo mula sa kaniyang upuan, his towering height dominating the space once again. Inilagay nito ang mga kamay sa bulsa ng sweatpants bago maglakad patungo sa main doors ng bahay.

"You'll know me soon enough," he answered coldly without looking back. "I'll have my driver take you to your grandmother's house. Sumunod ka na sa labas pagkatapos mong ubusin ang hot chocolate mo."

"Whatever!" She rolled her eyes, and finished her drink before standing up.

Sinundan niya ang daang tinahak ng lalaki. Agad naman siyang sinalubong ng isang malawak na garden. Naabutan niya ito na nakatayo malapit sa gate habang nakapamulsa.

Nang maramdaman nito ang presensya niya, agad siya nitong hinarap. Iginiya siya nito palabas ng gate, at doon ay lalong nanlaki ang mga mata niya. Waiting for her at the driveway was a hyper-luxurious, matte black Rolls-Royce Phantom. Ang driver ay magalang na pinagbuksan siya ng p***o.

"Enjoy your ride. Until we meet again," ani nito bago isinarado ang p***o.