ตอนที่ 1/2 อัญมณีแห่งตะวันออก

“พวกเธอจะไปไหนกันต่อเหรอ?” เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ทั้งคู่หันขวับไปดูก็เห็นว่าเป็นเพื่อนสาขามารีนเหมือนกัน ปกตินิสิตชั้นปีที่1 ก็จะเรียนเป็นการปูพื้นฐานเรียนวิชากลาง ซึ่งก็มีคณะอื่นๆ มาเรียนรวมด้วย ไม่ได้มีแค่คณะประมง

ในช่วงปี2 ยังมีวิชากลางที่ยังต้องเรียนอยู่ และเริ่มมีวิชาคณะเข้ามาแทรกบ้าง

และในช่วงปี3-4 ก็จะเรียนเจาะลึกของแต่ละภาควิชาของสาขาตัวเอง

จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเจอกันครั้งแรกตอนประชุมเชียร์ และทุกครั้งเธอคนนี้ก็มักจะเข้ามาทักทายก่อนเสมอ

“จำเราได้ไหม เราจอมไง” จอมนรีโบกมือทักทายแถมส่งรอยยิ้มแป้นแล้น พร้อมกับแนะนำตัวเองครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ จอมนรีลุคเหมือนลูกคุณหนู ใบหน้ารูปไข่ ตาโต จิ้มลิ้ม ผิวขาว ตัวเล็กบาง ผมสีน้ำตาลเข้มยาวเลยบ่าไปเล็กน้อย จัดได้ว่าเป็นคนน่ารักเลยล่ะ และดูเนิร์ดเพราะเธอใส่แว่นตากรอบทรงกลมอันใหญ่สีเงิน หน้าตาคล้ายๆ กับปาเจรา เวลาเธอยิ้มจะมีลักยิ้มจุดที่มุมปากข้างซ้ายปรากฏขึ้นข้างเดียว

ต่างจากปาเจราที่เวลายิ้มแล้วตาหยีเป็นสระอิและมีลักยิ้มขีดที่เรียกว่าลักยิ้มหนวดแมวปรากฏอยู่เหนือโหนกแก้มทั้งสองข้าง

ทั้งคู่น่ารักตามแบบฉบับพิมพ์นิยมของผู้หญิงยุคนี้ ต่างกันก็ตรงที่ว่าปาเจราจะอวบและดูมีน้ำมีนวลมากกว่า ปาเจราสูงเพียง 155 น้ำหนัก 49 ส่วนจอมนรีจะสูงกว่าเธอเพียงเล็กน้อยและหุ่นบางกว่า

ปาเจรากับจรูญไม่ค่อยอยากจะสุงสิงกับจอมนรีเท่าไรนักเพราะดูแล้วไม่น่าจะเข้ากับทั้งคู่ได้ ด้วยเพราะปาเจราและจรูญเป็นคนโผงผาง เอะอะมะเทิ่งและชอบพูดจาเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย

ปาเจราเจอจรูญตอนประชุมเชียร์เช่นกัน แค่มองตาก็รู้ว่าเคมีเข้ากันได้ เหมือนผีเห็นผี เลยผูกสมัครใจเป็นเพื่อนใหม่นับตั้งแต่วันนั้น

ปาเจราสบสายตากับจรูญแวบหนึ่ง คล้ายราวขอความเห็นอีกฝ่ายผ่านทางสายตา ก่อนที่ปาเจราจะเอ่ยขึ้น

“จำได้ดิ”

จอมนรีแย้มยิ้มดีใจที่ทั้งสองคนจำเธอได้

“แล้วพวกเธอจะกลับกันเลยไหม เราไปส่งเอาเปล่า เราเอารถมา” จอมนรีขันอาสา

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกเรากลับเอง ไม่รบกวนเธอดีกว่า” ปาเจราเอ่ยตอบ

“ไม่เป็นไร ติดรถเราไปได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ”จอมนรีก็ยังตื๊อไม่เลิก เธอรู้สึกถูกชะตากับเพื่อนกลุ่มนี้และอยากจะเป็นเพื่อนกับทั้งคู่มาก

“เอ่อ คือ พอดีว่าพวกเราจะไปเดินเล่นที่ตลาดใน มอ.กันก่อนอ่ะ” จรูญรีบแย้งขึ้นอีก บอกแบบนี้แล้วจอมนรีก็คงจะเลิกตื๊อไปเอง

ทว่า...

“ดีเลยอย่างนั้นเราไปกับพวกเธอด้วยนะ นะ นะ” จอมนรีกลับอ้อนขอไปด้วยเสียอย่างนั้น แน่นอนว่าทั้งคู่ไม่อาจปฏิเสธได้จึงจำใจให้จอมนรีไปด้วย จอมนรีรีบเข้ามาควงแขนเพื่อนทั้งสองคนด้วยความลิงโลด พร้อมกับเกี่ยวแขนทั้งคู่ไว้คนละข้างโดยเธออยู่ตรงกลางก่อนจะดึงเพื่อนแล้วลากถูลู่ถูกังออกจากห้องเรียนไป

บรรยากาศตลาดเย็นที่มหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวา มีร้านรวงต่างๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นของกิน ของใช้ เสื้อผ้าและสินค้าเบ็ดเตล็ดต่างๆ และยังเป็นจุดรวมพลที่นิสิตในมหา’ลัยยังสามารถนำสินค้ามาเปิดท้ายขายของได้อีกด้วย

ทั้งสามคนได้ของติดไม้ติดมือกันมาคนละชิ้นสองชิ้น และก็เดินมาหยุดที่ร้านจิ้มจุ่ม

“กินร้านนี้กันนะ เราอยากกินมากเลย เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง”

“เฮ้ย ไม่ต้องๆ” จรูญกับปาเจราโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่า จอมนรีถึงอยากเข้ามาตีสนิทกับพวกเธอเพราะว่าไม่มีอะไรที่ดูจะเข้ากันได้เลยสักนิด

จอมนรีสังเกตวิธีการกินจิ้มจุ่มจากทั้งสองคนด้วยความสนอกสนใจ หลักการเดียวกับการกินชาบูนั่นแหละเพียงแต่นี่เป็นอาหารแบบไทยอีสาน

“ไม่เคยกินเหรอ?” ปาเจราเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม เพราะเห็นว่าจอมนรีดูสนใจใคร่รู้และลอบมองเธอกับจรูญที่ช่วยกันหยิบจานเนื้อสัตว์ ตับ ผ้าขี้ริ้ว วุ้นเส้น และบรรดาผักประดามีลงเตาหม้อดินที่มีน้ำซุปแจ่วฮ้อนรสแซ่บอยู่ จอมนรีส่ายหน้าวืดพร้อมกับตอบเสียงอ่อย

“เราเคยกินแต่ชาบู”

“เชื่อเขาเลย” จรูญสัพยอกหยอกเย้า จอมนรีก็ได้แต่ยิ้มแหยกลับ

“เอาถ้วยมา เราตักให้” ปาเจราเอ่ยขึ้น จอมนรีจึงส่งถ้วยให้เธอ ปาเจราตักใส่ถ้วยก่อนจะยื่นให้เธอ ปาเจรากับจรูญจะใช้สรรพนามที่เป็นกันเองแบบมึงมาพาโวย แต่เวลาคุยกับจอมนรีนั้นก็จะเป็นอีกแบบ

“กินกับน้ำจิ้มแจ่วอันนี้นะ” ปาเจราแนะนำวิธีกิน จอมนรีพยักหน้ารับ ทั้งสามคนกินไปคุยกันเหมือนการละลายพฤติกรรมไปในตัว

“อ้าว! อิจู มึงเป็นคนจันท์ฮิ?” ปาเจรายกมือตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทันที่ตัวเองก็ดันเผลอหลุดสำเนียงและคำสร้อยประโยคคำว่า “ฮิ” ของจังหวัดระยองออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวเช่นกัน เมื่อได้รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วจรูญเป็นคนจันทบุรีเป็นจังหวัดที่อยู่ใกล้เคียงกัน

“เออ แล้วมึงคนที่ไหนฮิ?”

“ระยองฮิ”

“กูว่าแล้ว ผีย่อมเห็นผี ที่แท้ก็คนบ้านใกล้เรือนเคียงกันนี่เอง ฮะฮ่า” จรูญเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง ก่อนที่เสียงหนึ่งที่เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“จริงเหรอ! เราเองพื้นเพก็เป็นคนจังหวัดตราดนะ” เมื่อสิ้นเสียงของจอมนรี ทั้งคู่ก็หันขวับมามองหน้าเธอโดยมิได้นัดหมาย ก่อนที่ทั้งคู่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันและเสียงดังกว่าเดิม

‘นี่มันคือการรวมตัวกันของอัญมณีแห่งภาคตะวันออกชัดๆ’

มันเป็นความบังเอิญหรือโชคชะตาก็ไม่รู้ที่ทำให้ทั้งสามคนมาเจอกันที่นี่

เพื่อนๆ เคยได้ยินประโยคนี้ไหม...

ระยอง “ฮิ” สั้น จันท์ “ฮิ” ยาว ตราด “ฮิ” ใหญ่

“ฮิ” ไม่ใช่คำทะลึ่งแต่เป็นภาษาถิ่นและเป็นมรดกทางภาษาที่สืบทอดใช้เป็นคำสร้อยของประโยค สำเนียงการพูดจะพูดสั้นยาวแตกต่างกัน คนระยองพูดสั้นๆ คนจันท์พูดยาวๆ ส่วนคนตราดพูดน้ำเสียงหนักแน่น

เมื่อนั้นมิตรภาพของทั้งสามคนก็เริ่มเบ่งบาน...

และนับจากวันนี้แก๊งของปาเจราก็ประกอบไปด้วยสาวห้าวของกลุ่มอย่างปาเจรา คนที่สองตัวแม่ตัวมัมจากเมืองจันท์ อย่างจรูญ และตามมาด้วยสาวน้อยไร้เดียงสาเมืองตราดอย่างจอมนรี นับว่าเป็นการรวมตัวกันได้อย่างลงตัวทีเดียว