ตอนที่ 2 นารีรำพึง

“ขอซื้อไอติมล้างปากแป๊บ” ปาเจราเอ่ยกับเพื่อนจบ แล้วก็วิ่งเข้าร้านไอศกรีมเลือกซื้อแบบโคนซอฟต์ครีมรสวานิลลาที่รสสัมผัสเนียนนุ่มกว่าไอศกรีมปกติ

เรียวลิ้นเล็กแลบเลียละเลียดชิมไอศกรีมเนื้อเนียนนุ่มละมุนลิ้นอย่างเพลิดเพลิน พลางเดินดูร้านรวงสองข้างทาง ทางซ้ายทีทางขวาที พอเริ่มดึกนิสิตและชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้นก็พากันออกมาเดินกันขวักไขว่จนทางเดินแน่นขนัดเบียดเสียดไปด้วยผู้คนเต็มทางเดิน

“อีเจ เดินระวังๆ หน่อยมึง คนเยอะ มึงยิ่งกระโดกกระเดกอยู่” จรูญว่า ปาเจราย่นจมูกใส่เพื่อนพร้อมกับถลึงตาใส่ทันควัน

พูดยังไม่ทันขาดคำ...

“โอ๊ะ!”

เท้าของเธอก็ไปเตะเอาขาตั้งร่มสนามของร้านขายน้ำลำไย คนตัวเล็กล้มคะมำไปทางด้านหน้า

ปึก!

หน้าผากของเธอก็กระแทกเข้ากับของแข็งเบื้องหน้าที่ขวางกั้นอยู่เต็มๆ ขณะที่เพื่อนสองคนยกมือขึ้นอุดปากตัวเองไม่ให้กรีดร้องออกมาเสียงดังกับภาพตรงหน้า

“จะอยู่ท่านี้อีกนานไหม!” เสียงห้วนปนด้วยความไม่พอใจของใครคนหนึ่งดังขึ้นกระทบโสตประสาท หน้าผากของเธอชนกับของแข็งที่ว่าก็คือหน้าอกแข็งๆ ของใครคนหนึ่ง

แต่นั่นยังไม่แย่ไปกว่า...เมื่อเลื่อนสายตามองลงไปที่หน้าอกอวบใหญ่ภูเขาไฟอันแสนนุ่มหยุ่นของตัวเอง ที่ตอนนี้มันกำลังเบียดเสียดแนบอยู่ที่หน้าท้องแน่นๆ ของเขาอยู่ด้วย

เหี้ย!...

นี่คือเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัว...

ปาเจราผงะรีบก้าวเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วเงยหน้าขึ้นไปหาคู่กรณี ด้วยความสูงของเขา เธอคิดว่าสูงเกือบ 190 ซม.เห็นจะได้ ความสูงของเขาเทียบกับเธอแล้วยังกับเสาไฟฟ้ากับหลักกิโลก็คงไม่ผิดนัก

ปาเจรากะพริบตาปริบมองใบหน้าหล่อเข้มผิวสีแทนตามแบบฉบับหนุ่มไทย พลางเกาหน้าผากตัวเองป้อยๆ เขาเองก็ขมวดคิ้วมุ่นกำลังกอดอกจ้องมองมาที่เธออย่างคาดโทษ

ทว่าเธอเห็นสีหน้าแบบเกรี้ยวกราดแค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น ถ้าเธอมองไม่ผิดใบหน้าเข้มขรึมแปรเปลี่ยนมาเป็นยิ้มกรุ้มกริ่ม แบบดูเจ้าเล่ห์ในชั่วพริบตา เขามากับเพื่อนอีกสองคน ซึ่งก็ดูหล่อเท่พอๆ กัน

ปาเจราเลื่อนสายตาลงมาที่อกเสื้อของเขาก็เห็นว่ามันเลอะไปด้วยไอศกรีมของเธอ เขาสวมเสื้อชอปสีกรมท่าทับเสื้อยืดสีดำ อกด้านขวามีสัญลักษณ์โลโก้รูปเฟืองเกียร์สีทอง กับตัวอักษรที่ระบุคำว่า Engineering

‘เรียนวิศวะสินะ’

“ขอโทษนะคะพี่” ปาเจรายกมือไหว้ปลกๆ ไม่รู้ว่ารุ่นพี่หรือเปล่าแต่ดูจากหน้าแล้วก็น่าจะใช่ เพื่อนสาวทั้งสองคนรีบขยับมายืนขนาบข้างปาเจรา พร้อมกับโค้งคำนับกล่าวขอโทษขอโพยแทนเพื่อนเช่นกัน

ปาเจรารีบเปิดกระเป๋าควานหากระดาษทิชชูแล้วส่งให้เขา

“นี่ค่ะพี่ เช็ดทำความสะอาดก่อนค่ะ”

“ไม่อะ”

“คะ?”

ปาเจราเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงคำถามเพราะไม่เข้าใจ เขาไม่รับคำขอโทษจากเธออย่างนั้นเหรอ?

ทว่า...หลังจากนั้นเขาก็ถอดเสื้อชอปออก ปาเจราได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดเกรียวกราวของบรรดาสาวๆ ที่อยู่รอบๆ บริเวณนั้นที่ชี้ชวนและสะกิดกันให้หันมาดูเหตุการณ์

‘พี่คนนี้เป็นคนดังอย่างนั้นเหรอ?’

“เธอทำเสื้อฉันเลอะ ก็เอาไปซักแล้วเอามาคืนฉันแล้วกัน” พูดจบเขาโยนเสื้อชอปมาให้เธอ ปาเจราก็รับไว้อย่างงงๆ ยังไม่ทันจะอ้าปากถามอะไรต่อ สามคนนั้นก็เดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

‘ยังไม่ได้ถามเลยว่าจะให้เอาไปคืนที่ไหน?’

“กรี๊ด อีเจ มึงรู้ไหม สามคนนั้นน่ะตัวท็อปคณะวิดวะเลยนะมึง พี่เตช พี่วิน พี่ภู คนที่แกชนเมื่อตะกี้ชื่อพี่เตช”

“คนบ้าอะไรวะ ชื่อ แต-ด”

“เตช ว๊อย” จรูญสวนทันควัน “นั่นน่ะ แก๊งนารีรำพึง เป็นรุ่นพี่ปีสี่ มึงไม่เห็นเหรอสาวๆ กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่” จรูญพูดไปก็ทำหน้าแบบเพ้อๆ ชวนฝันไป เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีจูมันไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหนแต่ก็อย่างว่าล่ะ ถ้าเรื่องผู้ชายอีจูมันหูตาไวกว่าใคร

ปาเจราก็พอจะเดาได้อยู่หรอก ว่าไม่ใช่แค่สาวๆ ที่กรี๊ดกร๊าด เพื่อนเก้งของเธอก็แสดงอาการอย่างออกนอกหน้าไม่แพ้กัน

ทั้งสามเดินออกมาจากตลาดและคุยกันมาตลอดทาง โดยหัวข้อในวงสนทนาก็คงไม่พ้นเรื่องของ “แก๊งนารีรำพึง”

‘ชื่อแก๊งเหมือนชื่อยาดองชะมัด’ ปาเจราคิดอยู่ในใจ

“ก็ไม่รู้จักอยู่ดี” ปาเจราเปรยออกมาซื่อๆ

“ได้ยินคนเขาพูดว่าสามคนนั่นน่ะ แซ่บสูดปากพละกำลังดุจช้างสาร ใครโดนซั่มแล้วลืมไม่ลง ก็เป็นที่มาของชื่อแก๊งไง นารีรำพึงรำพันฝันหาอะ พูดไปแล้วน้ำเดิน” จรูญเพ้อพก กำลังวาดวิมานกลางอากาศจินตนาการอยู่

“อีทะลึ่ง” ทว่าก็ถูกปาเจราแหวเสียงทำลายวิมานกลางหาวใส่เพื่อนเสียพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา ส่วนจอมนรีนั้นก็แอบฟังอย่างเงียบๆ เพื่อเก็บข้อมูล

“มึงพูดอะไรเกรงใจจอมหน่อย ใจแตกหมดแล้วเนี่ย” ปาเจราบุ้ยปากไปทางจอมนรี เพื่อนสาวสุดเรียบร้อยของกลุ่ม

“จริงๆ เราก็ไม่ได้เรียบร้อยขนาดนั้นนะ เรื่องพวกนี้ก็ศึกษามาบ้าง” เธอเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเกาแก้มป้อยๆ แถมด้วยรอยยิ้มเขินๆ

“หืม” เพื่อนทั้งสองคนอุทานขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ก่อนหันขวับไปทางจอมนรีเป็นตาเดียว

“สเปกมึงเลยอะดิ น้องผู้หญิงคนเมื่อกี้” วายุหรือวินด์เอ่ยแซวเพื่อน เพราะเห็นปฏิกิริยาของเตชเมื่อตะกี้นี้แล้วคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เมื่อนั้นก็เห็นรอยยิ้มร้ายดูเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาที่มุมปากของเตชเป็นคำตอบ เขาจึงรู้ได้ทันทีแบบไม่ต้องสืบอีก

วายุเป็นหนุ่มสุดซึนของกลุ่ม เขาเป็นคนนิ่งๆ มักไม่ชอบแสดงอาการและเก็บความรู้สึกตัวเองได้ดีเสมอ

ต่างกับเตชที่ตรงกันข้ามหากถูกใจใครก็รุกทันทีไม่รีรอ แต่ก็ยังคงไว้ลายและวางฟอร์มละมุนละม่อมอยู่

สาวๆ มักจะยกให้วายุเป็นวิศวะทรงผัวที่กร้าวใจ ความนิยมมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอทุกโพล “โพผัวที่จริงใจคือวายุ”

“โถ่ ไอ้เตช มึงมันไวไฟ เดือนนี้มึงฟาดไปกี่คนแล้ว อย่าว่าแต่กูฟันไม่เลือกมึงก็ไม่ต่างจากกู” ภิภูหรือภู เอ่ยสัพยอกเพื่อนบ้าง

ภิภูมีนิสัยจัดได้ว่าเจ้าชู้ ดุดันไม่เกรงใจใคร โผงผาง ทรงแบดที่แท้ทรู จบจากโรงเรียนช่างมาต่อวิศวะที่นี่ เขาเป็นเสือผู้หญิง รุกหนัก รุกแรงเดินหน้าจีบเต็มพิกัดไม่มีแตะเบรก ความเชี่ยวชาญด้านนารียกให้เขาเป็นอันดับหนึ่งสมกับสมญานามที่ว่า “ชาญนารี”

“กูเลือก แต่มึงต่างหากที่ไม่เลือก ซื้อเกียร์แจกสาว หมดไปเป็นร้อยแล้วมั้ง เพราะมึงเลย เกียร์เลยไม่ศักดิ์สิทธิ์เนี่ย จะหลอกซั่มกับใครก็เอาเกียร์มาล่อ” เตชสวนกลับภิภูทันควัน

หากเอาเตชไปเทียบกับเพื่อนสองคนนี้ที่สุดโต่งไปคนละทาง เขามันก็แค่ผู้ชายกลางๆ คนหนึ่ง

“เออ ไม่ต้องเถียงกัน พวกมึงก็ไม่ต่างกันหรอก เพลาๆ หน่อยก็ดีเรื่องผู้หญิงเนี่ย” วายุตัดบทสนทนาให้ เพราะเดี๋ยวสองคนนี้มันจะกัดกันไม่เลิก ยิ่งกว่าหมาเสียอีก

“ครับเพื่อนวินด์พ่อเทพบุตร สุภาพบุรุษ พ่อคนจริง คบใครคบจริง คบทีละคน” ภิภูแดกดันเพื่อน

วายุส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ดูแล้วเขาน่าจะเป็นคนเอาถ่านและเป็นโล้เป็นพายมากที่สุดในกลุ่มแล้ว ...