Cruel Engineering วิศวะทรงโจร

“พวกเธอจะไปไหนกันต่อเหรอ?” เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ทั้งคู่หันขวับไปดูก็เห็นว่าเป็นเพื่อนสาขามารีนเหมือนกัน ปกตินิสิตชั้นปีที่1 ก็จะเรียนเป็นการปูพื้นฐานเรียนวิชากลาง ซึ่งก็มีคณะอื่นๆ มาเรียนรวมด้วย ไม่ได้มีแค่คณะประมงในช่วงปี2 ยังมีวิชากลางที่ยังต้องเรียนอยู่ และเริ่มมีวิชาคณะเข้ามาแทรกบ้าง และในช่วงปี3-4 ก็จะเรียนเจาะลึกของแต่ละภาควิชาของสาขาตัวเอง จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเจอกันครั้งแรกตอนประชุมเชียร์ และทุกครั้งเธอคนนี้ก็มักจะเข้ามาทักทายก่อนเสมอ“จำเราได้ไหม เราจอมไง” จอมนรีโบกมือทักทายแถมส่งรอยยิ้มแป้นแล้น พร้อมกับแนะนำตัวเองครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ จอมนรีลุคเหมือนลูกคุณหนู ใบหน้ารูปไข่ ตาโต จิ้มลิ้ม ผิวขาว ตัวเล็กบาง ผมสีน้ำตาลเข้มยาวเลยบ่าไปเล็กน้อย จัดได้ว่าเป็นคนน่ารักเลยล่ะ และดูเนิร์ดเพราะเธอใส่แว่นตากรอบทรงกลมอันใหญ่สีเงิน หน้าตาคล้ายๆ กับปาเจรา เวลาเธอยิ้มจะมีลักยิ้มจุดที่มุมปากข้างซ้ายปรากฏขึ้นข้างเดียวต่างจากปาเจราที่เวลายิ้มแล้วตาหยีเป็นสระอิและมีลักยิ้มขีดที่เรียกว่าลักยิ้มหนวดแมวปรากฏอยู่เหนือโหนกแก้มทั้งสองข้างทั้งคู่น่ารักตามแบบฉบับพิมพ์นิยมของผู้ห

จอมนรีขับรถมาส่งเพื่อนทั้งสองที่หอพักในนอกของมหาวิทยาลัย ที่นี่จะมีอาคารที่พักอยู่ทั้งหมดหกตึก แยกเป็นหอพักหญิงสี่ตึก และหอพักชายสองตึก เป็นหอพักสูงแปดชั้น สามารถเลือกได้ว่าจะอยู่กันกี่คนมีห้องสองคน สามคน และสี่คน ราคาห้องเป็นไปตามจำนวนคน หากคนน้อยราคาก็จะสูงกว่านั่นเอง แต่มันก็ยังถูกกว่าออกไปอยู่หอนอก และที่นี่ก็มีคนคอยดูแลตลอดจึงมีความปลอดภัยสูงปาเจราเลือกอยู่ห้องสองคน เช่นเดียวกับจรูญ หอในนอกจะไม่สามารถเลือกรูมเมทเองได้ จะเป็นทางกองกิจการนิสิตที่จัดสรรมาให้หอพักจะตั้งเป็นชื่อดอกไม้ หอพักหญิงประกอบไปด้วย หอพลับพลึง พุดตาน ลานไพลิน และเทียนกิ่ง ปาเจราอยู่ตึกลานไพลินส่วนหอพักชายจะมีหอพักพยับเมฆ และพยับหมอก จรูญอยู่ตึกพยับเมฆ“ขอบใจนะ อุตส่าห์มาส่ง กลับดีๆ ล่ะ” ปาเจราบอกจอมนรีแล้วก็โบกมือร่ำลากัน“อื้อ แล้วคุยกันในไลน์นะ” จอมนรีตอบเพื่อนด้วยรอยยิ้ม ทั้งสามคนแลกเบอร์แลกไลน์กันและยังตั้งชื่อแก๊งด้วยว่า “อัญมณีแห่งตะวันออก” หลังจากนั้นจอมนรีก็ขับรถกลับคอนโดมิเนียมที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลกันมากนักปาเจราเข้ามาในห้องก็เห็นว่ารูมเมทของเธอ กำลังล้างจานอยู่ที่ซิงค์ล้างจานบริเวณระเบียงห้

ปาเจราก็ยกแก้วน้ำเยติของตัวเองขึ้นมาดูดเสียงดังปื้ด มหา’ลัยรณรงค์ลดโลกร้อนให้นิสิตพกแก้วน้ำหรือกระติกน้ำของตัวเองมาใช้กันเอง หากซื้อน้ำชงที่นี่ก็จะไม่มีแก้วพลาสติกให้ เว้นแต่ซื้อน้ำเปล่าหรือเครื่องดื่มที่เป็นขวดพลาสติกแบบรีไซเคิลเท่านั้น ดังนั้นพวกเธอจึงพกแก้วมากันเอง เมื่อกินอาหารเที่ยงแล้วเสร็จ ก็หันมาพูดกับเพื่อนๆ ต่อ“ก่อนเข้าเรียน พากูไปตึกวิดวะหน่อยนะ จะเอาเสื้อไปคืน”“ได้ๆ” จรูญตอบรับ ปาเจราไม่รู้ว่าจะคืนเสื้อได้ที่ไหน ง่ายที่สุดก็ต้องไปที่ตึกวิศวะนั่นแหละ เขาก็คงจะอยู่ที่นั่น เธออยากจะรีบๆ คืนเสื้อให้เขาเสียที ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องมีเรื่องอะไรที่ต้องมายุ่งเกี่ยวหรือเกี่ยวข้องกันอีกทั้งสามเดินมาหยุดที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปาเจรามองไปรอบๆ ตึกที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ป้ายหน้าตึกคณะมีสัญลักษณ์เป็นเฟืองเกียร์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ‘แล้วจะหาเขาคนนั้นเจอได้อย่างไรกันตึกก็ออกจะกว้าง’พอดีว่าเห็นวิศวะกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากตึกพอดี เธอจึงได้เข้าไปสอบถาม“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าพี่เตชอยู่ในตึกไหมคะ” ปาเจราเอ่ยถาม วิศวะกลุ่มนี้หันมองหน้ากันแล้วถามกันว่ามีใครเห็นบ้าง ก่อนที่จะได้คำตอบว

“ผับผับผับ บาร์” ตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัย เป็นชื่อผับที่คิดดีไม่ได้เลย และจริงๆ แล้วก็เรียกได้ว่าตั้งชื่อเลียนเสียงกระทบกระแทกของเนื้อหนังมังสาของกิจกรรมอย่างว่า มาเล่นคำกับคำว่า “ผับ”อย่างที่เข้าใจนั่นแหละที่นี่เป็นศูนย์รวมของบรรดาเสือ สิงห์ กระทิง แรด ที่มักจะชอบออกล่าเหยื่อเก็บแต้มในค่ำคืน จรูญหมายมาดว่าจะลากเพื่อนทั้งสองคน ติดสอยห้อยตามไปปาร์ตีด้วยในคืนนี้ เพื่อปลดปล่อยความตึงเครียดจากการเล่าเรียนมาตลอดสัปดาห์ทั้งสามคนมาตัวกันอยู่ที่คอนโดมิเนียมของจอมนรี หลังจากที่จรูญพาเพื่อนๆ ไปช็อปปิงเสื้อผ้าสำหรับท่องเที่ยวในยามราตรี จากนั้นเขาก็จับเพื่อนสาวแต่งตัวด้วยชุดเซ็กซี ยั่วๆ บดๆ ล่อเสือล่อตะเข้ จรูญรับบทเป็นสไตส์ลิส แต่งหน้า ทำผมให้เพื่อนทั้งสองคนออกมาเช้งกระเด๊ะ จนจำตัวเองแทบไม่ได้“จอม ถอดแว่นแล้วใส่คอนแทคเลนส์แบบนี้ก็สวยไปอีกแบบ ไม่เฉิ่มแล้ว ไหนหมุนตัวหน่อยซิจ๊ะ” จรูญหมุนนิ้วชี้วนๆ ตั้งตนเสมือนเป็นแม่เล้า หรือมาม่าซังอะไรเทือกนั้น จอมนรีสวมเสื้อเปิดไหล่ อวดผิวขาวนวลเนียนราวน้ำนมตัดกับสีดำของเสื้อ เบื้องล่างสวมกระโปรงยีนส์สั้นจู๊ดจู๋เหนือเข่า จอมนรีก็หมุนตัวช้าๆ ทำตามอย่างว่

เตชตรงเข้าไปที่ห้องน้ำชาย เพราะเห็นหลังไวๆ เหมือนว่ามีคนพาผู้หญิงเข้าไปในนั้น แต่ไม่แน่ใจว่าใช่ปาเจราหรือไม่? เพราะเป็นเรื่องปกติของที่นี่ ที่ชายหญิงมักจะใช้ห้องน้ำเป็นสถานที่ปลดปล่อยและทำกิจกรรมอย่างว่ากันลูกสมุนคนที่เฝ้าต้นทางอยู่บริเวณหน้าทางเข้า เห็นเตชเดินเข้ามาก็รีบเอ่ยทักทายทันที ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก “แก๊งนารีรำพึง”“เอ้าพี่เตช มาด้วยหรือพี่” ใบหน้าคมเข้มพยักหน้ารับ แล้วเลิกคิ้วเอ่ยถามเขาเสียงขุ่น“กูเห็นว่าพวกมึงพาผู้หญิงเข้ามาในนี้”“อ๋อ นั่นเด็กพี่เบียร์ครับพี่” ชายคนนั้นโกหกหน้าด้านๆ อย่างไม่ยี่หระนัก ทั้งที่เป็นผู้หญิงที่พวกมันฉุดเข้ามา หวังจะทำมิดีมิร้ายต่างหาก“มึงแน่ใจ? นะว่าไม่ได้ฉุดใครมาล่อ” เขาจ้องหน้ามันและถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“แน่ใจสิพี่” คราวนี้มันทำหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการได้เป็นอย่างดี “เอ้อ พี่จะไปเข้าห้องน้ำใช่ไหม เชิญครับ” มันผายมือเชื้อเชิญให้เตชเข้าไป ทำทีเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างเป็นปกติดี ไม่มีฉุดใครมาปี้ทั้งนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจเตชจึงเดินออกไปข้างนอกแล้วหันกลับไปดูที่โต๊ะของปาเจราอีกที ทว่าก็ไม่เ