Cruel Husband’s Regret: The Wife He Broke Is the One He’ll Beg For

Mella's POV

"Congratulations," sabi ni Dra. Vera na may banayad na ngiti, "you're pregnant."

Mabilis akong napakurap, pilit na nagpo-focus sa narinig. Hindi nawala ang ngiti ni doktora nang itinuon niya ang atensyon ko sa screen, itinuturo ang dalawang maliliit na tuldok doon na sabay na tumitibok.

“Kambal sila,” dagdag niya. “You’re having twins.”

Kambal?

Ni hindi ko man lang maproseso ang katotohanang buntis ako. Sobrang nag-ingat ako. I had to be cautious. Ang mga pills na ipinipilit ni Leon na inumin ko araw-araw ay dapat pigilan ang sitwasyong ito.

Mayroon kaming contract—isang kontratang malinaw na nagbabawal na magbuntis ako.

Iyon ang kasunduan naming dalawa.

“Umiinom... umiinom ako ng pills,” sabi ko, halos pabulong na ang aking boses. Nanginig ang aking mga kamay, at ipinatong ko ang mga ito sa gilid ng examination table, pilit na pinapakalma ang sarili.

Sumulyap sa akin ni Dra. Vera, bahagyang kumunot ng noo. “Kung regular mo itong naiinom. Sure ka bang naging consistent ka sa pills?”

Nag-atubili ako, hindi sigurado. Malabo na ang aking alaala. May mga pagkakataon na naging distracted ako.

“Hindi ko...” Pumiyok ang boses ko, at umiling ako. “Hindi ako sigurado.”

Naging mas seryoso ang ekspresyon ni Dra. Vera. “Well, ang pagbubuntis ay posibleng mangyari kahit may contraception, pero...” Hindi niya itinuloy ang sasabihin, tumitingin sa akin nang may pag-aalala. “Hindi mo ba gusto itong mga baby na dinadala mo?”

“Hindi,” bulong ko. “Hindi ko akalaing mabubuntis ako.”

Tinulungan niya akong punasan ang malamig na gel mula sa aking tiyan. "Well, ang mahalaga ngayon ay masiguro ang kalusugan mo at ang kalusugan ng mga bata sa sinapupunan mo. I must warn you though," naging seryoso ang kanyang mukha, "ang kondisyon ng matres mo ay kailangan ng dagdag na atensyon. You'll need proper nutrition, regular rest, and frequent check-ups."

Tumango ako nang wala sa sarili, ang aking kamay ay dahan-dahang dumapo sa aking patag pa rin na tiyan. Dalawang buhay ang nasa loob niyon. Dalawang maliliit na nilalang na lumalaki sa loob ko.

Mga anak ni Leon. Mga anak namin.

Nagpasalamat ako kay Dra. Vera at lumabas ng ospital. Sumakay ako sa kotse, mahigpit na nakahawak ang aking mga kamay sa manibela habang pilit na humihinga nang malalim.

Naging malabo ang byahe ko pauwi. Paulit-ulit kong naiisip ang mga nakalagay sa kontrata.

Clause 6 - Regular contraception required. No pregnancies permitted.

Ang mga terms ng marriage namin ay malinaw, clinically, tulad ng lahat ng bagay sa relasyon namin ni Leon. Hindi ko dapat hinayaang mabuntis ako dahil ang buong buhay ko ay nakatuon sa pagpapanggap bilang asawa ng isang Leon Hidalgo, habang ang mundo at maging ang asawa ko, ay tinitingnan lamang ako bilang isang hamak na sekretarya.

Itinigil ko ang sasakyan sa aming driveway, pinatay ang makina nito pero nanatili ako sa loob ng kotse. Ang kasal ay dapat na tungkol sa pag-ibig, tiwala, at pagbuo ng dalawang taong nagmamahalan ng buhay nang magkasama. Pero kapag ang asawa mo ay tinitingnan ito bilang isang business transaction lamang, ang mga pangarap na iyon isang hopeless dream na lang.

Ginawang malinaw iyon ni Leon sa akin simula pa lang.

"This is a deal," sabi niya noon, iniaabot ang kontrata sa ibabaw ng kanyang mahogany desk. "Sana wala kang ibang isipin."

Pero mayroon akong ibang iniisip.

Mayroon akong pagmamahal… mga taon ng maingat na itinagong pag-ibig para sa kanya.

Kaya pumirma ako, kumakapit sa pag-asang na baka sakali, baka sakali lang, matulungan siya ng panahon na makita’t mahalin din ako.

Tatlong taon ang lumipas, ang pag-asang kong iyon mas malabo pa hamog sa umaga. Ang relasyon namin ay nage-exist lamang sa madilim naming kwarto, napaka-mechanical at walang bahid ng emosyon. Sa umaga, isa lamang akong empleyado sa L.A. Enterprises, ang aming kasal ay isang lihim na tanging si Grace, ang kanyang personal assistant, ang nakakaalam.

Nang makauwi ako, agad akong na parang isang makina, nanginginig ang mga kamay ko habang naghahanda ng pagkain. Siguro ay dahil lang sa aking nerbiyos, pero pakiramdam ko ay mas gutom ako kaysa noon. Hinayaan ko ang sarili ko na kumain nang mas marami, alam na kailangan kong magkaroon ng lakas.

Pagkatapos kumain, mabilis akong nag-shower. Habang nakatayo sa harap ng salamin, tinitigan ko ang repleksyon ko. Hindi pa naman nagbabago ang aking katawan, hindi pa sa paningin ko. Maliit pa rin ang tiyan ko, walang senyales na may lumalaking mga buhay sa loob ko.

Pero ang katotohanan ay naroon, at ang isipin na may dalawang maliliit na nilalang na lumalaki sa loob ko ay nagpabilis ng tibok ng puso ko. Magiging kamukha ko kaya sila? Makukuha kaya nila ang kulay brown kong mga mata? O mamamana nila ang madilim at animo’y bagyong tingin ng kanilang ama?

Hindi ko mapigilang magtaka tungkol sa kanila. Ano ang magiging kahulugan ng pagbubuntis na ito para sa future namin?

Magdadala ba sila ng pag-asa o mas marami pang kabiguan sa akin?

Nang matapos akong magbihis, naupo ako sa sofa, naghihintay sa pagbabalik ni Leon. Hindi ko sigurado kung gaano na ako katagal na nakaupo roon. Mabilis ang takbo ng isip ko, iniisip ang bawat posibleng senaryo kung paano ko sasabihin ang balitang ito sa kanya.

Parang walang katapusan ang gabi. Paulit-ulit na bumabalik ang aking kamay sa aking tiyan, sinusubukang bumuo ng koneksyon sa mga maliliit na buhay sa loob ko. Pero late si Leon ngayong araw. Ang mga minuto ay naging oras hanggang sa tuluyan na akong makatulog.

Nagising ako sa pamilyar na mga kamay sa aking balat, at agad na bumilis ang tibok ng puso ko.

Nang magising ako, nasa kama na ako, at nahubad na ni Leon ang mga damit ko.

“Leon, nandito ka na pala,” nakaramdam ako ng kaba, at bahagyang kumirot ang ibabang bahagi ng aking tiyan.

"Hindi ka pumasok sa trabaho ngayong araw," bulong niya sa aking leeg, mainit ang kanyang hininga. Dumapo ang kanyang mga labi sa aking balat, isang mabilis at mapang-angking kilos, bago niya ako marahang kinagat. Napasinghap ako, nanigas ang aking katawan. “You didn't go to work today.”

“Hindi maganda ang pakiramdam ko, kaya nag-day-off muna kami ni Grace.”

Ang dila ni Leon ay dumulas sa aking bibig. Narealize ko kung ano ang gagawin niya, pero hindi ngayong araw. Binaling ko ang aking mukha palayo.

"Leon," tumingin ako sa kanyang gwapong mukha.

Ang kanyang cheekbones ay animo’y hinubog ng isang iskultor, at ang kanyang panga ay napakatigas. Ang kanyang mga mata ang pinaka-nakakamanghang hazel eyes na nakita ko, at sa sandaling iyon, puno ang mga ito ng pagnanasa.

"Open your legs," aniya. Ang kanyang naninigas na bahagi sa ilalim ng kanyang boxer shorts ay nakadiit na sa aking pagkababae.

"Hindi, Leon. Huwag ngayon.” Huminto siya.

Umatras siya, nagdilim ang kanyang mga mata. "Bakit?"

"Masama ang pakiramdam ng tiyan ko," sagot ko, ang munting katotohanan ay mapait sa aking dila.

Ang init sa kanyang ekspresyon ay agad na naging yelo. Tumayo siya, isinuot ang kanyang robe habang patungo sa banyo.

"Make sure you see Martin about it," utos niya habang nakatalikod. Si Martin ang aming personal na doktor. Hindi ako ganoon katanga para pumunta sa dokotor na ‘yon para sa isang pregnancy test. Kinagat ko ang aking labi.

"Leon, may gusto akong sabihin sa iyo." Panimula ko, pero ang aking mga salita ay nalunod sa tunog ng umaagos na tubig sa loob ng banyo.

Dahan-dahan akong umupo, nagpasyang hintayin siyang matapos maligo. Hanggang sa biglang umilaw ang kanyang cellphone sa ibabaw ng nightstand. Isang notification ng text message ang nakakuha ng aking pansin. Sa kabila ng pagpipigil, tiningnan ko iyon.

Ang pangalan ay malamig na nagpadugo sa aking mga ugat: Andrea.

"I miss you, babe. Puntahan mo ako sa Thursday."

Pamilyar sa akin ang pangalang iyon. Lahat ng nagtatrabaho sa kumpanya ay malamang na pamilyar doon. Tinayo ni Leon Hidalgo ang pinakatanyag na kumpanya sa loob ng sampung taon. Ang malamig at rasyonal na lalaking ito ay ipinangalan ang negosyo nito sa kanya at sa babaeng pinakamamahal niya. Ang kanilang mga initials bilang L.A. Enterprises. Isang laging paalala ng totoong babaeng minamahal niya na nakaukit sa bawat gusali, bawat dokumento, at bawat paycheck.

Pero mas kilala ko si Andrea kaysa sa iba dahil siya lang naman ang nakababatang stepsister ko.

Muling tumunog ang cellphone ni Leon…

Isang tawag mula kay Andrea.