Chapter Four: Her Lies

Tama ba na gumawa ako ng kuwento at magsinungaling tungkol sa pagkatao ko? Pero kailangan kong magpanggap na mahirap para hindi ako mapahamak dito. Isa pa, tinulungan ko lang si Rico para suklian ang utang na loob ko sa kaniya. Mukhang hindi na siya guguluhin ng babaeng ‘yon. Na-brokenhearted dahil nalaman na taken na ang crush niya.

Nasa bahay ako ngayon ni Rico. And guess what, hindi lang siya nag-iisa rito. Sa pagkakabilang ko, isang dosena ang nakatira rito. Syempre, plus ako. So, 13 na kaming lahat dito. Ang maganda sa bahay nila ay sobrang lawak kaya marami rin ang mga gamit. Mukhang maykaya naman ‘tong si Rico. Pero bakit nandito siya sa low class?

“Ate Sandy, baka nagugutom ka na. Tara po sa kusina,” tawag sa’kin ng kapatid ni Rico. Siya si Clara at 3rd Year college na raw. Mabuti naman at nakakapag-aral siya.

Sinundan ko si Clara sa kusina. Halos malula ako sa nakita ko. Ang daming gamit nila sa kusina. Marami ring stock ng grocery at higit sa lahat, tatlo ang ref nila. Hindi na talaga ako naniniwalang low class sila.

Hindi ako makapaniwala pero nandiyan ang ebidensya eh. Parang mga lowkey rich sila ah. Ano kayang kabuhayan nila rito at ang dami nilang pagkain at mga kagamitan. Kanina nga sa sala, may flat screen TV sila at isang set ng sofa. Like what the hell? Ang akala ko ay mga dukha ang nakatira rito.

“Paano kayo nagkakilala ni Kuya Rico, ate?” tanong ni Clara habang nilalagyan ng palaman ang tasty bread na kinuha niya kanina sa aparador.

Patay. Ano na naman ang sasabihin ko? Mag-isip ka, Cassandra. Pasensya na talaga kung magsisinungaling na naman ako. I need to survive in this place.

“Sa park. Niligtas niya ako, hehe.”

Damn! Bahala na nga. Basta hindi nila puwedeng malaman ang tungkol sa tunay kong pagkatao. Bahala na kung sinungaling ako.

“Wow, knight in shining armor pala ang atake ng kuya ko. Siguro na-love at first sight ‘yon kasi sobrang ganda mo, Ate Sandy. Walang-wala sa’yo si Eva.”

Natawa ako sa sinabi niya pero totoo naman. ‘Yong ganda ni Eva hanggang kuko ko lang. Kidding.

“Tapos, paano po siya nag-propose sa’yo?”

Ayan ang hindi ko masasagot dahil wala namang proposal na nangyari. Palabas lang lahat pero kailangan na naming panindigan dahil alam na ng taga-Compound na asawa ako ni Rico. Naging instant celebrity pa ako rito. Natatawa nga ako kanina no’ng narinig ko ang bulong-bulungan ng iba. Well, lahat iyon positive thoughts about me.

“Ganito kasi-”

“Clara, hiramin ko muna ang Ate Sandy mo. May pag-uusapan lang kami,” biglang sabi ni Rico at hinila na lang ako nang hindi nakakapagpaalam sa kapatid niya. Nginitian ko na lang si Clara para hindi naman mukhang bastos ang pag-iwan ko sa kaniya sa kusina.

Dire-diretso kami sa paglakad hanggang sa marating namin ang isang kuwarto. Mukhang kuwarto ito ni Rico dahil na rin sa mga gamit na panlalaki.

“Anong binabalak mo?” tanong niya nang nakatalikod sa’kin. Kumunot ang noo ko dahil hindi ko alam kung ano ang tinutukoy niya. Malabo rin palang kausap ang lalaking ‘to. Paano ko sasagutin ang tanong niya kung hindi ko alam kung anong topic?

After five minutes, hindi ko pa rin sinasagot ang tanong niya kaya humarap siya sa’kin. Nakakatunaw ang mga titig niya. Kaya siguro patay na patay sa kaniya si Eva.

“Bakit mo sinabi na asawa kita? Bakit ka nagsinungaling?”

Ah… Ayon pala ang tinutukoy niya. Hindi ba niya alam na tinutulungan ko lang siya makawala kay Eva? Hangga’t alam ng babaeng ‘yon na single siya, hindi siya titigilan no’n. Dapat nga magpasalamat siya sa’kin kasi tinanggal ko ang linta sa buhay niya.

“Wala lang ‘yon. Tinulungan lang kita, Rico.”

“Hindi ko kailangan ang tulong mo.”

Ouch, independent si kuyang gangster. O baka gusto niya rin ang babaeng iyon?

“Okey, sabi mo eh,” sabi ko na lang.

Saglit kaming natahimik kaya nilibot ko na lang ang tingin ko sa buong kuwarto. Medyo madilim dito pero hindi naman magulo ang mga gamit. Naka-organize lahat mukhang hindi lalaki ang may-ari ng kuwarto.

“Hanggang kailan ka mananatili rito?” basag niya sa katahimikan na umiral sa’min.

Napaisip naman ako sa sinabi niya. Hanggang kailan nga ba ako makikitira rito? Ang sagot? Hindi ko alam. Ayoko rin lumapit sa mga kamag-anak ko dahil sure akong alam na nila ang ginawa ko. And maybe, dad froze my atm card, including my debit and credit card. Kilala ko na si dad, gagawa ‘yon ng paraan para lumapit ako sa kaniya pabalik. Tsk.

“Hindi ko alam,” nahihiyang sabi ko saka tumungo.

Paano ko ngayon bubuhayin ang sarili ko nang hindi nae-expose ang katauhan ko? Kapag sa city ako nagtrabaho, malalaman at malalaman nilang isa akong Morgan. Kapag dito naman ako nagtrabaho sa Compound, hindi sigurado na ligtas ako.

Ano ba ‘tong pinasok ko? Did I put myself in a big trouble? Oo, Cassandra. Ang tanga mo.

“Puwede kang manatili rito hangga’t kailan mo gusto. Huwag mo nang alalahanin ang gawaing bahay dahil may gumagawa ng gano’n dito. Ang alalahanin mo ay kung paano ka makakabangon sa sarili mong mga paa,” mahaba niyang litanya. Napanganga ako sa desisyon niya.

Seryoso siya? Patitirahin niya ako rito kahit wala akong ambag? Ganoon na ba siya kayaman para kupkupin ako?

“S-salamat, Rico.” Inangat ko ang ulo ko para ngumiti sa kaniya pero naka-poker face lang siya.

“Huwag mong problemahin ang mga gamit mo. Ihahatid iyon ni Tonyo maya-maya.”

Matapos niya iyong sabihin ay tinalikuran niya ako at tumungo ng pintuan. Nasa kalahati na ang pinto sa pagkakabukas nang habulin ko siya at hawakan sa kamay. Kinakabahan pa ako pero kailangan ko siya pasalamatan sa pag-asikaso sa’kin kahit hindi niya ako gaanong kakilala.

“Salamat ulit,” sabi ko lang at binitawan din ang kamay niya.

“May bayad ‘yon.”

Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. Bakit ka ganiyan Rico? Hmp!