Romane von purplepink

Tahimik ang gabi. Ang hangin ay malamig, pero may lambing na parang yakap ng alaala. Sa loob ng maliit na silid, naririnig ko ang mahinang iyak ng sanggol, ang tunog na pumupuno sa bawat puwang ng puso kong matagal nang basag.Nanganak ako kanina. Isang malusog na batang lalaki.Habang nakahiga ako, pinagmamasdan ko siya. Ang balat niya ay maputi, ang buhok ay itim na itim, at ang mga mata niya, bagaman hindi pa ganap na bukas, ay may liwanag na pamilyar sa akin.“Hi, baby,” mahina kong sabi, sabay haplos sa pisngi niya. “Welcome to the world.”Lumapit ang nurse sa akin. May ngiti sa labi niya. “Ang gwapo ng anak mo, Cassandra. May pangalan na ba siya?”Ngumiti ako, kahit may luha sa gilid ng mata. “Oo. Rico Morgan Varela.”Tumahimik ang nurse, parang alam niya ang bigat ng pangalang iyon. “Magandang pangalan,” sabi niya, sabay alis.Naiwan kaming dalawa, ako at si Rico. Hindi ang Rico na nawala, kun’di ang Rico na muling bumalik sa anyo ng pag-asa.Habang pinagmamasdan ko siya, bumal

Bumalik ako sa compound. Hindi para magtago, kun'di para tapusin ang lahat. Kailangan ako ni Rico sa tabi niya. Hindi ko hahayaang mag-isa niyang haharapin ang lahat.Parang naging bangungot ang compound. Ang mga pader ay may bakas ng bala; ang lupa ay may dugo. Pero sa gitna ng kaguluhan, nakita ko ang mga babae at mga bata na nagtatago sa likod ng lumang bodega.“Halika, bilis!” sigaw ko, habang tinatanggal ko ang lock ng pinto. “Dito kayo dadaan!”Isang ina ang lumapit sa akin habang hawak ang anak niya. “Cassandra, paano ka nakabalik? Ang akala namin ay pinatay ka ni Ria.”“Wala nang oras para magtanong,” sagot ko. “Kailangan nating umalis bago kayo madamay sa gulo.”Tinulungan ko silang lumabas sa likod na daan, kung saan ang mga tauhan ni Rico ay nakikipaglaban para protektahan ang mga natitira. Ang mga bata ay umiiyak; ang mga babae ay takot, pero sa mga mata nila, may pag-asa.“Go! Run!” sigaw ko. “Don’t look back!”Habang tumatakbo sila, naramdaman ko ang bigat ng lahat—ang m

Ang tunog ng putok ay parang pumutol sa oras. Sa isang iglap, nagkagulo sa compound: mga sigaw, mga yabag, mga kaluskos ng baril na hinahawakan. Kumikislap ang mga ilaw at ang hangin ay puno ng alikabok at takot.“Rico!” sigaw ko, pero natabunan ng ingay ang boses ko. Nakita kong tumakbo siya papunta sa akin, pero bago pa siya makalapit, may dalawang tauhan ni Ria ang humila sa akin palayo.“Let me go!” sigaw ko, nagpupumiglas, pero mas malakas sila.Si Ria ay nakatayo sa gitna ng kaguluhan, hawak ang baril. Ang mga mata niya ay nagliliyab. “Get her out of here!” utos niya.Ang mga tauhan niya ay mabilis na kumilos. Hinila nila ako papunta sa likod ng compound, habang naririnig ko ang mga sigaw ni Rico at ang mga putok ng baril sa paligid.“Ria!” sigaw ni Rico. “Huwag mo siyang gagalawin! Huwag mong sasaktan ang mag-ina ko!”Pero huli na, nailayo na nila ako.“Ria, please…” mahinang sabi ko. “You don’t have to do this.”Tumawa siya, pero walang saya. “You think you can talk your way

Ilang oras na akong nakahiga sa putikan. Malamig ang hangin na humahaplos sa balat ko. Nanginginig na rin ako, pero hindi ako makaalis sa sitwasyon ko kahit gustuhin ko man.Ang mga kamay ko ay nakatali pa rin. Ang lubid dito ay kumikiskis sa balat ko, kaya damang-dama ko ang hapdi. Nagawa ko kaninang hubarin ang tali, pero biglang dumating si Ria. Tinanggal niya ang piring sa mga mata ko at nakita ko siyang hawak ang whip na parang extension ng galit niya.“Akala mo makakatakas ka, Cassandra?” malamig niyang sabi, sabay hampas ng whip sa lupa. Tumalsik ito sa mukha ko at sa katawan ko. Nataranta ang mga baboy, pero tumawa lang si Ria.“Ria, please…” halos hindi ko marinig ang sarili kong boses. “Hindi mo kailangang gawin ’to.”Tumawa siya, mababa, mapanlinlang. “Oh, I need to. You took him from me. Rico was mine.”“Hindi mo siya pag-aari sa simula pa lang,” sagot ko, mahina lang pero sapat para marinig niya. “Hindi mo kayang kontrolin ang puso niya.”Isang malakas na hampas ang tumam

“Sa akala mo ba’y hindi ko palalampasin ang ginawa mo sa akin? Akala mo ba ay matatahimik na lang ako habang inaagaw mo sa akin ang lalaking mahal ko?” tanong ni Ria, na nanggigigil. “‘Di ba sabi ko naman sa iyo, sa akin pa rin ang huling halakhak.”Kinuyom ko ang mga kamay ko. Ramdam ko ang galit na nagmumula sa puso ko. Hindi lang niya ginamit ang identity ko; dumating pa sa puntong gusto niya akong ipapatay para lang makuha ang lalaking mahal niya.Ganito ba dapat kapag nagmamahal? Hahamakin ang lahat, masunod lang ang sinisigaw ng puso niya?Pero mali ang pagmamahal ni Ria. Dahil sa obsession niya, nakagawa na siya ng kasalanan. Para sa akin, iyon ang pinakamasahol na ginawa niya. “Nakuha mo man si Rico, hindi mo maitatago na naging masama ka para lang masunod ang gusto mo, Ria. In the end, mawawala sa iyo ang mga bagay na nakuha mo sa masamang paraan,” ani ko. Pero bigla niya akong sinampal at tinulak.Bumagsak ako sa sahig. Hindi ko kaagad nagawang tumayo dahil natakot ako. Na

“Kunin sila,” utos ng lalaki at tumalikod na sa amin. Lumapit sa akin ang dalawang lalaki. Marahas nilang pinatayo ako at tinalian ang mga kamay ko mula sa likuran.Nagpumiglas ako. Pero hindi ko magalaw nang maayos ang mga kamay ko. Sobrang tibay ng tali kaya hindi ko ito magawang sirain.“Ikaw,” sabi ng lalaki kay Manang. “Itulak mo ang wheelchair niya.”Nanginginig na sinuot ni Manang ang damit niya, saka tumayo at pumunta sa likod ni Dad. Tumingin sa akin si Manang. May luha pa rin sa mga mata niya. Gusto kong punasan ito, pero hindi ko magawa. Gusto ko siyang yakapin, pero ang layo niya sa akin.Sobrang naaawa ako sa kaniya.Kasalanan ko ito. Kasalanan ko talaga.“Paano ang doktor?” tanong naman ng isa.“Dispatyahin niyo na.”Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko. Nag-aalala akong tumingin kay Dad at sa family doctor namin.Since bata pa ko, nariyan na siya sa pamilyang Morgan. Kapag nagkakasakit ako, pumupunta kaagad siya sa bahay para i-check ang kalagayan ko. He even treated

The heat was unbearable. Every breath felt like fire scraping down my throat. My vision blurred between smoke and tears, and all I could think was—this is it.Lumalapit  na sa akin ang apoy; sinusunog ang lahat ng puwedeng masunog. My body was heavy, my skin stung from burns, and my blood mixed with the soot on the floor. I tried to crawl, pero nanginginig na ang braso ko.“Help…” I whispered, barely audible. “Alexus…”Then, through the chaos, I heard footsteps. Fast. Desperate.“Elize!”That voice—deep, frantic, familiar—cut through the roar of the fire. I forced my eyes open. Through the haze, I saw him.Alexus.He pushed through the smoke, his shirt already soaked with sweat, his face streaked with ash. “Elize!” he shouted, kneeling beside me. “Stay with me, okay? Don’t close your eyes.”I tried to speak, but only a weak sound came out. “She… Alice…”“She’s gone,” he said firmly, his voice shaking. “Patay na si Alice.”I blinked, trying to process his words.Dead.Alice.For a mo

AELICE’s POVAng lamig ng hangin sa warehouse, pero ang katawan ko ay naglalagablab sa sakit. Bawat bugbog ni Alice ay may kasamang galit na hindi ko maabot. “Akala mo makakatakas ka?” sigaw niya, sabay suntok sa tagiliran ko.Napasinghap ako at napaluhod. Ang dugo ko na tumulo sa semento ay naghalo sa pawis at luha ko. “Please…” Halos hindi na lumalabas ang boses ko. “Stop this…” “Stop?” Tumawa siya nang malamig. “Bakit ako titigil kung ikaw ang dahilan kung bakit nasira ang buhay ko?Hinila niya ako sa buhok at tinulak sa pader. Ang tunog ng pagbangga ng ulo ko sa bakal ay umalingawngaw sa silid. Nanghina ako, pero hindi ako bumitaw sa paghinga. “Hindi mo alam kung gaano ko pinaghirapan ang maging ikaw,” sabi niya habang humihingal. “Pero noong bumalik ka, lahat ng iyon nawala.” “Hindi ko sinadya…” “Lahat ng kasinungalingan mo, pare-pareho lang!” sigaw niya, sabay hagis ng tubo sa gild.Kinuha niya ang kutsilyo mula sa mesa at tumingin sa akin na parang ibang tao na ang nasa l

Ang boses niya pa rin ang umalingawngaw sa isip ko habang nakatingin sa kaniya, sa babaeng kamukha ko na parang salamin ng bangungot. Ang babaeng gusto akong burahin sa mundong ito.Pero habang tinititigan ko siya, may isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Iyong galaw ng kamay niya habang naglalakad, iyong pag-ikot ng pulso bago niya itulak ang buhok palayo sa mukha. Sobrang pamilyar sa akin.Parang si Alice.Napasinghap ako. “Wait…”Ngumiti siya, iyon ding ngiting nakasanayan kong makita tuwing nagbibiro si Alice noon.This is impossible. “Funny, you noticed.”Hindi ako makagalaw. Para akong nakakita ng multo.Hindi puwedeng totoo ‘to. Hindi puwedeng siya. “Alice?” mahina kong sabi. Halos hindi ko marinig ang sarili ko.Tumawa siya nang malamig, parang may tunog ng basag na salamin. “Wow, three years later and you still remember my name.”Parang binagsakan ako ng mundo.Si Alice.Si Alice na akala kong patay na.Si Alice na nilibing ko kasama ng lahat ng alaala. “Hindi puwedeng

After everything that happened—lahat ng gulo, lahat ng away, lahat ng luha—I think I can finally breathe. The morning sun feels soft, parang gentle reminder na okay na talaga ang lahat. I even smile habang naglalakad papunta sa kotse, feeling that rare peace I haven’t felt in months.Walang threat, walang shadow sa likod ko. Just silence. Pero minsan, kinakabahan ako sa katahimikan na nararanasan ko.Or, maybe I’m just being paranoid.Akmang bubuksan ko na ang kotse nang may pumunta sa likod ko. Sobrang bilis ng pangyayari. Isang kamay, gamit ang panyo, ang sumaklob sa bibig ko. Isa pang kamay ang humawak sa braso ko at nilagay ito sa likuran ko para hindi ako makapanlaban.I tried to scream, pero walang lumalabas. Naaamoy ko lang ang chemical na

Hindi ko alam kung mas nakakainis ang tunog ng mga champagne glasses o ‘yong tawa ni Aelice na paulit-ulit kong naririnig kahit sa malayo. The Dimonds Charity Gala was supposed to be classy, elegant, peaceful. Pero sa totoo lang, para sa akin, parang battlefield ito.Lahat ng tao ay nakangiti, pero alam kong bawat ngiti ay may kasamang judgment.At sa gitna ng lahat ng iyon, nandoon siya—si Aelice, ang babaeng gustong ipakita sa mundo na siya ang perpekto.Pero kahit gaano pa niya ipakita sa lahat na perpekto siya, hindi niya maitatago na isa lamang siyang huwad.Ako? Tahimik lang sa gilid, hawak ang wine glass, sinusubukang hindi mapansin, lalo na ni Aelice. Pero kahit anong gawin ko, ramdam kong nakatutok pa rin ang mga mata niya sa akin.

“Elize…”Nilingon ko ang nagsalita. It was Alexus. Dumating siya gaya ng sinabi ko.Gusto kong ngumiti. Gusto ko siyang yakapin at sabihin na na-miss ko siya. Pero iba ang pinunta ko rito. Iba ang agenda ko.I am here to tell him the possible truth about Aelice’s identity. “Alexus, hindi na ako magpaliguy-ligoy pa—” “I missed you, Aelice,” sabi niya, sabay yakap sa akin.Naguluhan ako sa sinabi niya. Hindi ako makapaniwalang tinawag niya akong Aelice. Nababaliw na ba siya?

Isang linggo na ang nakalipas mula nang mangyari iyon. Hindi na ulit nagpakita ang mga Navarro. Balita ko pa ay ibinenta nila ang Nava Villa pagkatapos ay umalis sa bansa.As to my family, tinanggap nila ako. Humingi ng tawad sa akin si grandma, lalo na si papa. Pinatawad ko naman kaagad sila dahil wala naman silang kasalanan. Naging ganoon lang ang pakikitungo nila sa akin dahil sa pinaggagagawa ni Evone.As for my scholarship, nag-voluntary exit ako. Pumayag naman si Kael dahil hindi ko na kailangan pang maging scholar. Nariyan na si papa para pag-aralin ako. Hindi na ako mamomroblema sa allowance ko, lalo na sa OJT.Next week na ang OJT ko at doon ako sa electronics company ni Papa. Sabi niya kasi doon na lang ako sa kumpanya niya maging trainee. At pinili ko iyong electronics dahil sakto iyon sa kurso ko.“Hi. Can I sit here?” tanong ng pamilyar na boses.Nilingon ko siya saka ngumiti.It was Kael.Ngayon ko lang ulit siya nakita. Seriously, after kong umalis ng Alera, nahihiya na

“What did you say, young man?” tanong ni Mr. Henry kay Kael. Nakatitig na siya sa akin, naguguluhan, pero lumambot ang mukha niya. Hindi na siya gano’n kagalit gaya nang kanina. Kahit papaano, natuwa ako. Mukhang naniniwala siya. “Mr. Henry, don’t believe the words of him—” “And believe the words of you? I’m a Cojuangco, and we don’t tell lies,” sabat kaagad ni Kael.Natahimik si Mr. Martin, pero ramdam ko ang galit niya. Tagos sa buto ang talim ng mga titig niya sa akin. “Kael, I know you’re not like this. Don’t believe Calla’s words. She’s manipulating you,” singit ni Veronique.Nasa tabi na siya ng mga Navarro. Obviously, nasa side siya ni Evone. “Talking to yourself, Razon heiress? You’re the one who’s manipulating,” sagot ko sa kaniya, buo at may diin.Sumama ang tingin niya sa akin, pero hindi ako apektado. Hindi na ako naaapektuhan sa mga masasakit na salitang ibinabato sa akin ni Veronique. “Mr. Cojuagco, can you explain to me now what is happening? And what’s your proof

“Are you ready?” tanong sa akin ni Kael.Nakabihis na siya ng itim na tuxedo, may bowtie na gold sa bandang kwelyo, at naka-hair wax ang medyo mahaba na niyang buhok. Mukha na siyang artista na dadalo sa gala.Habang ako, nakasuot ng gold night gown na may slit sa left side. Simpleng gown lang ang sinuot ko dahil ayoko munang mang-agaw ng atensyon. Not yet, the show hasn't begun.“Let the show begin.”And I said it already. Let's enjoy the show.Pagdating namin sa Zobel Residence, marami nang mga bigating bisita. Lahat may background sa business, both national and international. Hindi na nakakapagtaka. Zobel is the richest and most influential in the country. Kaya mga bigatin din ang mga partners at investors.“Wish me luck, Kael,” sabi ko bago humiwalay sa kaniya.Ang dahilan kung bakit ako nakapasok ay dahil iyon kay Kael. Kilala siya ng mga security guards kaya hindi na nila kinuwestiyon ang pagkatao ko. Mabuti na lang at hindi pina-ban ang mukha kong ito sa property ng mga Zobel.

“Best, nakita mo na ang bagong post sa portal?” tanong ni Saffie mula sa kabilang linya.Mukha siyang atat na nag-aalala. Sa tono pa lang ng pananalita niya ay kinutuban na akong may hindi magandang balita na dapat kong makita. Feeling ko talaga tungkol na naman iyon sa akin.Ano na naman kayang fake news ang pinapakalat nila? Akala ko pa naman ay tapos na. Almost one week ding nawala ang pangalan ko sa social media.“Ito na. Pa-open na ako. Naintriga tuloy ako sa sinabi mo,” sabi ko, pagkatapos ay pinuntahan ko ang portal ni Valerio.Ang unang larawang bumungad sa akin ay ang picture namin ni Kael. At ang nakalagay sa headline ay ‘Ceo and the Queen of Clause.’ Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapanganga.Ang ini-expect ko pa namang isyu ay tungkol pa rin sa amin ni Cyrus at ang pagiging cheater ko ‘raw’. Tapos, ito lang pala.At bakit queen of clause ang nakalagay? Related ba ito sa scholarship ko sa Alera?“My goodness, Saffie. Sinong nag-post niyan? Bakit alam nilang may kontrata

Magdamag akong gising dahil sa mga natuklasan ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na itinago sa akin ni Mama at ni Daddy ang katotohanan. Marahil ay ginawa nila iyon para hindi ako ma-bully.Pero sana man lang ay sinabi nila sa akin ang totoo. “Pero posible ring gusto lang akong protektahan ni Mama. Bakit kaya?”Maya-maya, tumunog ang phone ko. Kaagad ko itong sinagot para hindi makaistorbo kay Saffie. Mahimbing na kasi siyang natutulog. “Hello, Dad?”Yes, si Daddy ang tumawag. Hindi ko alam, pero may hinala akong dahil ‘yon sa kinuha kong documents. Baka nalaman na niyang kinuha ko ang DNA records ko. “Walang hiya ka talagang bata ka! Pinalaki kita. Pinatira sa pamamahay ko. Pinaaral simula elementary hanggang mag-4th year college ka ng first semester. Tapos itong isusukli mo sa akin?”Inilayo ko ang phone ko sa tenga ko dahil sa lakas ng boses niya. Ramdam ko ang galit niya sa akin. Pero hindi na ako natatakot. Lalo pa’t alam ko nang hindi ko talaga siya totoong ama. “Bakit, Dad?”

Matapos naming mag-usap ni Mr. Henry ay nagpahatid na ako kay Kael. Pero hindi sa bahay nina Saffie—sa Nava Villa.I know that’s stupid of me na bumalik pa rito pagkatapos ng lahat. Pero may kailangan akong kunin, kaya napagdesisyunan kong bumalik sa tahanang naging impiyerno para sa akin. “Are you sure you want to do this?” tanong pa sa akin ni Kael.Nasa labas na kami ng gate. Aaminin kong kabado ako dahil hindi ko alam kung anong mangyayari pagpasok ko. Pero kailangan kong tapangan ang sarili ko alang-alang sa memories ko kay Mama.Oo. Bumalik ako rito para kunin lahat ng gamit na alaala ko kay Mama. Hindi ako makapapayag na maiwan na lang iyon dito. Hindi nito deserve na mag-stay sa impiyernong villa ng mga Navarro. “Can you come with me instead?” tanong ko sa kaniya.Saglit siyang natahimik, marahil ay iniisip kong tutulungan niya ako o hindi. Nagdadalawang-isip siya. Naiintindihan ko naman kasi labas na siya sa problema ko.Pero kailangan ko ng kasama ngayon, in case na may man