Novel-novel oleh purplepink

Isang linggo na ang nakalipas mula nang mangyari iyon. Hindi na ulit nagpakita ang mga Navarro. Balita ko pa ay ibinenta nila ang Nava Villa pagkatapos ay umalis sa bansa.As to my family, tinanggap nila ako. Humingi ng tawad sa akin si grandma, lalo na si papa. Pinatawad ko naman kaagad sila dahil wala naman silang kasalanan. Naging ganoon lang ang pakikitungo nila sa akin dahil sa pinaggagagawa ni Evone.As for my scholarship, nag-voluntary exit ako. Pumayag naman si Kael dahil hindi ko na kailangan pang maging scholar. Nariyan na si papa para pag-aralin ako. Hindi na ako mamomroblema sa allowance ko, lalo na sa OJT.Next week na ang OJT ko at doon ako sa electronics company ni Papa. Sabi niya kasi doon na lang ako sa kumpanya niya maging trainee. At pinili ko iyong electronics dahil sakto iyon sa kurso ko.“Hi. Can I sit here?” tanong ng pamilyar na boses.Nilingon ko siya saka ngumiti.It was Kael.Ngayon ko lang ulit siya nakita. Seriously, after kong umalis ng Alera, nahihiya na

“What did you say, young man?” tanong ni Mr. Henry kay Kael. Nakatitig na siya sa akin, naguguluhan, pero lumambot ang mukha niya. Hindi na siya gano’n kagalit gaya nang kanina. Kahit papaano, natuwa ako. Mukhang naniniwala siya. “Mr. Henry, don’t believe the words of him—” “And believe the words of you? I’m a Cojuangco, and we don’t tell lies,” sabat kaagad ni Kael.Natahimik si Mr. Martin, pero ramdam ko ang galit niya. Tagos sa buto ang talim ng mga titig niya sa akin. “Kael, I know you’re not like this. Don’t believe Calla’s words. She’s manipulating you,” singit ni Veronique.Nasa tabi na siya ng mga Navarro. Obviously, nasa side siya ni Evone. “Talking to yourself, Razon heiress? You’re the one who’s manipulating,” sagot ko sa kaniya, buo at may diin.Sumama ang tingin niya sa akin, pero hindi ako apektado. Hindi na ako naaapektuhan sa mga masasakit na salitang ibinabato sa akin ni Veronique. “Mr. Cojuagco, can you explain to me now what is happening? And what’s your proof

“Are you ready?” tanong sa akin ni Kael.Nakabihis na siya ng itim na tuxedo, may bowtie na gold sa bandang kwelyo, at naka-hair wax ang medyo mahaba na niyang buhok. Mukha na siyang artista na dadalo sa gala.Habang ako, nakasuot ng gold night gown na may slit sa left side. Simpleng gown lang ang sinuot ko dahil ayoko munang mang-agaw ng atensyon. Not yet, the show hasn't begun.“Let the show begin.”And I said it already. Let's enjoy the show.Pagdating namin sa Zobel Residence, marami nang mga bigating bisita. Lahat may background sa business, both national and international. Hindi na nakakapagtaka. Zobel is the richest and most influential in the country. Kaya mga bigatin din ang mga partners at investors.“Wish me luck, Kael,” sabi ko bago humiwalay sa kaniya.Ang dahilan kung bakit ako nakapasok ay dahil iyon kay Kael. Kilala siya ng mga security guards kaya hindi na nila kinuwestiyon ang pagkatao ko. Mabuti na lang at hindi pina-ban ang mukha kong ito sa property ng mga Zobel.

“Best, nakita mo na ang bagong post sa portal?” tanong ni Saffie mula sa kabilang linya.Mukha siyang atat na nag-aalala. Sa tono pa lang ng pananalita niya ay kinutuban na akong may hindi magandang balita na dapat kong makita. Feeling ko talaga tungkol na naman iyon sa akin.Ano na naman kayang fake news ang pinapakalat nila? Akala ko pa naman ay tapos na. Almost one week ding nawala ang pangalan ko sa social media.“Ito na. Pa-open na ako. Naintriga tuloy ako sa sinabi mo,” sabi ko, pagkatapos ay pinuntahan ko ang portal ni Valerio.Ang unang larawang bumungad sa akin ay ang picture namin ni Kael. At ang nakalagay sa headline ay ‘Ceo and the Queen of Clause.’ Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapanganga.Ang ini-expect ko pa namang isyu ay tungkol pa rin sa amin ni Cyrus at ang pagiging cheater ko ‘raw’. Tapos, ito lang pala.At bakit queen of clause ang nakalagay? Related ba ito sa scholarship ko sa Alera?“My goodness, Saffie. Sinong nag-post niyan? Bakit alam nilang may kontrata

Magdamag akong gising dahil sa mga natuklasan ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na itinago sa akin ni Mama at ni Daddy ang katotohanan. Marahil ay ginawa nila iyon para hindi ako ma-bully.Pero sana man lang ay sinabi nila sa akin ang totoo. “Pero posible ring gusto lang akong protektahan ni Mama. Bakit kaya?”Maya-maya, tumunog ang phone ko. Kaagad ko itong sinagot para hindi makaistorbo kay Saffie. Mahimbing na kasi siyang natutulog. “Hello, Dad?”Yes, si Daddy ang tumawag. Hindi ko alam, pero may hinala akong dahil ‘yon sa kinuha kong documents. Baka nalaman na niyang kinuha ko ang DNA records ko. “Walang hiya ka talagang bata ka! Pinalaki kita. Pinatira sa pamamahay ko. Pinaaral simula elementary hanggang mag-4th year college ka ng first semester. Tapos itong isusukli mo sa akin?”Inilayo ko ang phone ko sa tenga ko dahil sa lakas ng boses niya. Ramdam ko ang galit niya sa akin. Pero hindi na ako natatakot. Lalo pa’t alam ko nang hindi ko talaga siya totoong ama. “Bakit, Dad?”

Matapos naming mag-usap ni Mr. Henry ay nagpahatid na ako kay Kael. Pero hindi sa bahay nina Saffie—sa Nava Villa.I know that’s stupid of me na bumalik pa rito pagkatapos ng lahat. Pero may kailangan akong kunin, kaya napagdesisyunan kong bumalik sa tahanang naging impiyerno para sa akin. “Are you sure you want to do this?” tanong pa sa akin ni Kael.Nasa labas na kami ng gate. Aaminin kong kabado ako dahil hindi ko alam kung anong mangyayari pagpasok ko. Pero kailangan kong tapangan ang sarili ko alang-alang sa memories ko kay Mama.Oo. Bumalik ako rito para kunin lahat ng gamit na alaala ko kay Mama. Hindi ako makapapayag na maiwan na lang iyon dito. Hindi nito deserve na mag-stay sa impiyernong villa ng mga Navarro. “Can you come with me instead?” tanong ko sa kaniya.Saglit siyang natahimik, marahil ay iniisip kong tutulungan niya ako o hindi. Nagdadalawang-isip siya. Naiintindihan ko naman kasi labas na siya sa problema ko.Pero kailangan ko ng kasama ngayon, in case na may man

“Cassie. Clara. Saan kayo galing?” bungad na tanong sa amin ni Rico nang pumasok kami ng kusina. Mukhang kanina pa siya kumakain dahil nasa kalahati na ‘yong laman ng pinggan niya at may bawas na ang kape sa tasa. Tsk. Hindi manlang siya nagtaka kung bakit wala ako sa kusina kanina. Hindi manlang niya ako hinanap.Nagkatinginan kami ng kapatid niya at pinalakihan ng mga mata ang isa’t isa. Pagkatapos ay mabilis na ibinaling ang tingin kay Rico. Ngumiti ako ng hilaw sa kaniya at umupo sa tabi niya. Samantalang si Clara ay kumuha lang ng tinapay at umalis na.Bakit kaya ganito ang batas na pinatupad ni Rico sa bahay niya? Pamilya niya rin naman sila Clara. Pero bakit kailangan na wala siyang kasabay? At bakit kailangan siya ang mauna na kumain? Hindi naman siya royalty para magpakahari rito eh. “Saan ba kayo galing?” tanong niya ulit. Inabot ko ang tinapay pero mabilis niya itong kinuha at nilagay sa pinggan ko, kaya hinarap ko siya. “Nagpahangin lang sa labas,” sagot ko at kumuha ng

“Hindi ka ba nagugutom?” tanong ni Rico habang nilalaro ang buhok ko.Sa totoo lang ay nagugutom na talaga ako, pero ayokong umalis sa kama. Gusto ko nandoon lang kami buong magdamag. Ayokong umalis sa puwesto ko. Pero itong si Rico mukhang mas gutom na sa akin. Nakailang tanong na siya sa akin eh. “Ikaw, nagugutom ka na ba?” balik kong tanong sa kaniya at nilingon siya.Nahihiya siyang ngumiti at kinamot ang ulo. Kaya naman alam ko na kung ano ang sagot ni Rico. Nagugutom na rin siya. Nakakatuwa. Ang cute niya ngayon. Unti-unti ko na talagang nakikita ang soft side niya. Pero nakakalungkot lang. Baka hanap-hanapin ko ang side niyang ito. Hindi siya showy na tao eh. “Tara na nga sa kusina baka pagalitan ako ng nanay mo kasi pinapagutom kita.”Bumangon na ako sa puwesto ko at hinila siya para tumayo na. Pero hindi siya gumalaw. Sinasadya niya yatang mahirapan ako. Ano na namang trip nito? “Rico. Ano ba? Bumangon ka na!” pikon kong sabi at muli siyang hinila, pero lalo lang siyang na

“Good morning.”Unti-unti kong minulat ang aking mga mata at ang mukha ni Rico ang unang tumambad sa akin. Ang amo ng mukha niya ngayon, ibang-iba sa palagi kong nakikita sa kaniya. Umihip ba ang magandang hangin kaya mukhang good mood siya ngayon?Tapos, nagsalita pa siya ng ingles? Ito ang unang beses na nag-english siya. Hala… Baka may sumapi na mabuting espiritu sa kaniya kaya nawala ang bad boy na si Rico? O, ‘di kaya may matalinong kaluluwa ang naligaw sa katawan niya kaya nagsasalita na siya ng ingles. “Anong nangyari sa’yo?”Nilapat ko ang likod ng kamay ko sa noo niya at pinakiramdaman ang temperature sa katawan niya. Pero normal naman, wala siyang sakit.Bakit ganito? Natulog lang kami paggising ko nag-iba na si Rico! “Anong ginagawa mo?” nagtataka niyang tanong at napakunot ang noo. “Eh, kasi naman, hindi ka naman ganiyan kahapon ah. Anong nangyari sa bad boy ng Compound?” “Bad boy pala ang tingin mo sa akin?”Hala, ang bilis naman nitong magtampo. Nagdududa na talaga a

Hindi ko na alam kung anong oras kami nakarating ng bahay. Hindi ko kasi suot ang smart watch ko kaya wala akong mapagtingnan. Wala namang wall clock sina Rico para matingnan ko ang oras. Ganito na siguro karamihan ngayon. Sapat na ang relos at mga gadgets para tingnan ang oras.Walang imik si Rico simula nang umuwi kami. Kahit nga ako ay wala ring imik. Ang awkward kasi ng nangyari. Bakit kasi nahantong pa sa ganoon? Wala kaming relasyon para gawin iyon, pero kung makaasta kami para kaming mag-asawa. Nakakahiya iyon kanina, sa totoo lang. Tapos, sinabi ko pang ipagpatuloy niya? Gosh, nagmumukha akong uhaw sa s*x.Hanggang sa makapasok kami sa kaniya-kaniyang kuwarto ay wala kaming kibuan. Hindi na ako nakapagsabi ng good night sa kaniya, kasi sino ba naman ako ‘di ba? Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isipan ni Rico. Siguro nabigla lang siya kanina. Na-tempt lang siya na gawin iyon sa akin.Pero hindi ko maipagkakaila na nagustuhan ko ang ginawa namin. Hindi ko tuloy masabi kong

“Ate Sandy!” tawag sa akin ni Clara habang patakbo itong lumapit sa akin at sinalubong ako ng mahigpit na yakap. Naramdaman ko ang saya niya nang makita ako. Kaya natutuwa ako dahil may isang tulad niya na may malasakit sa akin. “Sandy.” Nilingon ko si Mrs. Varela na sinalubong din ako ng masaya niyang ngiti. Kumalas ako sa yakapan namin ni Clara at humarap sa kaniya. Nangilid ang mga luha ko sa tuwa dahil hindi ko inakalang magkikita pa kaming muli.Oo, nasaktan ako sa mga sinabi niya kay Rico. Pero hindi ko naman siya masisisi. Napamahal din siya kay Ria. Kaya naiintindihan ko na ngayon. “Mrs. Varela,” tawag ko at niyakap siya nang mahigpit. Naramdaman ko rin ang mahigpit niyang yakap kaya lalo akong natuwa. “Masaya po akong makita ka uli.”“Mas masaya ako na makita kang muli, na ligtas at buo, anak,” ani Mrs. Varela. “Para namang hindi ninyo nakita si Sandy ng maraming taon. Huwag na kayong umiyak dahil makakasama pa natin siya nang matagal. ‘Di ba, Sandy?” singit ni Tonyo kay

“Sa tingin mo ba ay ibibigay ko sa iyo si Cassandra? Huwag kang mangarap, Varela. Dahil kahit kailan ay hind imo siya makukuha sa akin.”Matapos iyon sabihin ni Leo ay lumapit siya sa akin at kinalagan ako. Pero hindi niya kinuha ang tali na nakagapos sa mga kamay ko. Pagkatapos ay pinatayo niya ako at hinila papalapit sa kaniya. Inabot niya rin ang pera kay Vito na ngayon ay nagdidiwang na dahil nasa kamay na niya ang isang bilyon.Pilit kong tinanggal ang tali sa mga kamay ko pero hindi ito makalusot. Sa inis ko ay padabog kong binaba ang mga kamay ko at masamang tiningnan si Leo. Sinalubong niya ako ng ngiti na lalong nagpainis sa akin.“Don’t worry, wifey. Ilalayo na kita sa kanilang lahat at magsisimula tayong muli.”“Rico! Sasama ako sa iyo kung kukunin mo ako!” sigaw ko habang nakatingin kay Leo na unti-unting sumama ang timpla ng mukha.Dahil sa sinabi ko ay hinigpitan niya ang pagkakahawak sa akin. Pero hindi ako nagpatinag. Kahit saktan pa niya ako ay hindi ako sasama sa kan

“Why him?”Nanlambot ang mga tuhod ko sa napagtanto ko. Hindi si Aelice ang main target. Sa una, mapagkakamalan talagang siya ang target kasi siya ang nasa gitna. Pero kung pag-aaralang mabuti, decoy lang siya sa main target talaga.They’re planning to attack him. They wanted him dead. Alexus is in danger.Tama pala talaga ang sinabi ni Aelice sa sulat niya. Hindi ligtas si Alexus sa sarili niyang kumpanya. Kaya kailangan niya ng mapagkakatiwalaang tao. At si Aelice iyon.Pero dahil missing-in-action si Aelice. Ako na lang ang maaasahan ni Alexus sa ngayon. “Kailangan ko siyang balaan sa lalong madaling panahon!”Nagmadali akong lumabas ng room. Patakbo kong tinahak ang madilim na pasilyo. Hindi ako tumigil hangga’t hindi ko narating ang dulo nito.Any minute now, posibleng nasa panganib na siya. Hindi ko dapat siya hinayaang mag-isa na umuwi sa mansion.Ngayon ko nakita ang plano. Kaya may posibilidad na ngayon nila iyon gawin.Nakaalis kaagad ako ng room. Ni-lock ko na ito at pata

Maririnig sa apat na sulok ng room ang tunog ng keyboard na ginagamit ko. It's getting late. But here I am sitting in front of my computer doing something unrelated to work. Ngayon lang ako naging atat sa paghahanap ng gusto kong malaman.I'm searching for the clues.Pagkatapos ng birthday celebration ni Aelice kahapon, nagduda ako sa pagkatao ko at sa kaniya. I know it's crazy that I am thinking Aelice and I have connections. Pero pinapamukha sa akin ng mga naiisip ko na may hindi ako nalalaman, at masasagot lang iyon kapag hinukay ko ang mga nakabaon na.Hindi ko sinasabing baka nagkapalit kami ng identity. Ang ipinagtataka ko lang ay kung bakit pamilyar sa akin ang karamihan sa mga memories na mayroon si Aelice. Minsan naiisip ko na baka magkakilala na kami noon pa at nakasama ko siya sa mga alaala na iyon, kaya pareho kami ng memories.Walang kaalam-alam si Alexus sa ginagawa ko. Sinadya ko talaga dahil gusto kong sarilinin ang bumabagabag sa isipan ko. Pakiramdam ko kasi hindi ko

Hindi ko alam kung bakit parang may kaba sa dibdib ko habang papasok kami ni Alexus sa loob ng resto. Sabi niya, dinner lang ang puputahan namin dito. Simple, walang masyadong tao. Pero pagpasok namin sa loob, biglang bumukas ang ilaw, may sumabog na confetti, at sabay-sabay na sumigaw ang mga tao.“Surprise!”Napahinto ako. Ilang segundo bago ko na-realize na lahat ng mata ay nakatingin sa amin—o sa akin, technically. May malaking banner sa likod. Nakalagay doon ang ‘Happy Birthday, Aelice!’Napatingin ako kay Alexus, pero siya, nakangiti lang, parang alam na alam niya ang mangyayari.“Surprise daw,” sabi niya. Medyo nagulat din. Pero hindi ako kumbinsido. Batid kong may alam siya rito. Siya ang nagdala sa akin dito, eh.

The honeymoon was supposed to be the happiest part after the wedding. Pero sa akin, it felt like punishment. Ngayong nag-e-expect ang lahat na mag-ha-honeymoon kami ni Alexus, lalo lang bumigat ang pakiramdam ko.We arrived at the resort, greeted by staff with flowers and champagne. Everyone smiled, congratulated us, called us ‘Mr. and Mrs. Reale.’ And I smiled back, kahit sa loob ko, parang nadudurog na ako nang sobra-sobra.Alexus held my hand, firm and steady, like he was proud. Pero ramdam ko, hindi ako ang iniisip niya. Sa bawat tingin niya, sa bawat ngiti, sa bawat ‘thank you’ na binibigay niya sa mga tao, I knew. He was imagining her.Aelice.Not me.Pagpasok namin sa suite, sobrang ganda. White

The officiant turned to Alexus and nodded. “You may now give her the ring.”My breath caught. Biglang bumigat ang hangin, parang lumiit ang mundo sa paligid ko.Alexus reached into his pocket, mabagal, maingat, parang bawat galaw niya may kahulugan. The guests leaned forward, naghihintay sa susunod na mangyayari. I tried to smile, pero ramdam ko ang panginginig ng kamay ko.This is it. Alexus and Aelice will now officially be Mr. & Mrs. Reale.He opened the small velvet box. Inside was a ring;  simple, elegant, shining under the light.Pero alam ko. Hindi ito totoong heirloom ng mga Reale. It was a replica. A copy of Aelice’s ring.At doon, parang may tumusok

The hall glowed under the soft afternoon light, and for a moment, I forgot how to breathe. Everything looked unreal—the glass walls catching the sun, the white roses lining the aisle, the faint piano music that seemed to echo inside my chest.Tahimik ang paligid. I could hear the soft rustle of my gown as I took my first step. My heart was pounding so hard I thought everyone could hear it.I looked up—and there he was. Alexus.He stood at the altar, tall and composed. But I could see it: the way his eyes softened when he saw me. That look made every fear disappear.But deep inside, I knew. Ang tingin na iyon ay hindi para sa akin. Kun’di para sa kaniya.The music swelled, and I walked slowly, each step heavier than the last. Not because of the gown, but because of the truth I carried. That in his eyes, I wasn’t Elize. I was Aelice.Paglapit ko, ngumiti siya. Ang ngiting iyon ay palaging nagpaparamdam sa akin na I feel safe, iyong sinasabi nilang ‘You’re home.Ngumiti ako pabalik. Sinu