A Billionaire's Exception

Jasmine’s POV Walang nakakakilala sa katahimikan ng isang babaeng sawang-sawa sa kahirapan. Sa bawat hakbang ko papasok sa Alzaro Tower, dama ko ang bigat ng mga matang nakasunod sa akin. Maaga pa, wala pang alas-nwebe, pero puno na ang lobby ng mga empleyadong mukhang may kanya-kanyang mundo. Lahat sila nakaporma, naka make-up, naka-heels, nakalapel ang ID. Samantalang ako… naka-button-down na pastel blue blouse, slacks na hindi bago, at rubber shoes na kulay puti. Hindi ako narito para makipagkumpitensya sa style. Wala ako sa posisyon para mapansin, at ayaw ko rin naman ng ganoon. Ang kailangan ko lang… trabaho. Pero kahit ilang ulit kong sabihin sa sarili, ko na hindi ko mapigilan ang kaba na kumakabog sa dibdib ko habang papalapit sa HR office. Second day. Round two. “Ma’am,” bati ng receptionist. Mas magalang na ngayon. Mukhang nag-briefing na sila tungkol sa “walk-in drama” kahapon. “May schedule po kayo today for screening and panel interview,” sabi nito. “

Alexander’s POV She doesn’t play the game, yet somehow, she’s changing the rules. Wala pa akong limang minuto sa opisina pero naiinitan na ako. Hindi dahil sa temperatura, kundi dahil sa paulit-ulit na boses ni Armand sa kabilang linya ng telepono. “You overstepped, Alexander. Hindi ka dumaan sa chain of command. Bakit mo isinama ang isang HR officer sa site validation?” “Because the others failed,” malamig kong sagot. “And she didn’t.” “We can’t just change protocol based on a hunch!” Hindi ko na siya sinagot. Pinatay ko ang tawag bago pa ako makapagsabi ng mas marahas. Ang mga tao sa paligid ko gustong-gusto ang pormalidad, ang proseso kahit palpak ang resulta. Ako? I move with efficiency, not ceremony. Tumayo ako at lumapit sa glass wall ng opisina. Mula rito, tanaw ko ang kabuuan ng 28th floor. Lahat ng tao, abala. Pero may isang presensya na parang kabaligtaran ng ingay ng mundo. At iyon ay walang iba kundi si Jasmine Ramirez. Naka-black slacks. Loose white top.

Jasmine’s POV She walked in like sin dressed in silk. Wala akong kaalam-alam sa mga charity fundraiser na ganyan. Ang alam ko lang, kung may libreng pagkain at malamig na aircon, sign nayon ng alta o kayabangan. Pero sa mga social events ng boss ko, si Alexander Thompson, ibang level ang ibig sabihin ng “alta.” Ito ang lugar kung saan ang yaman ay hindi lang pera, kundi presensya. At ngayong gabi, isa akong anomalya sa mundong iyon. Kung babasahin mong mabuti ang paanyaya niya… “Bring a dress that will shut down the room.” Hindi ako naglaro ng safe. Hindi ako naglaro ng demure. Hindi rin ako nagsuot ng pang-HR. Nakasuot ako ng blood-red silk gown, backless, with a thigh-high slit sa kanang binti. Halos dumulas sa katawan ang tela; wala kang makikitang zipper o lining, parang balat ang pagkakakabit. May manipis na strap sa balikat at plunging neckline hindi bastos, pero sapat para mapahinto ang mga mata. Sa bawat hakbang ko, parang sinasampal ko ang karangyaan ng mga

Jasmine’s POV akala ko madali lang ang umarte na walang nangyari sa pagitan namin ng boss kong si Alexander pero nagkakamali ako. Nakatitig siya sa akin mula sa kabilang dulo ng mahabang conference table, suot ang dark navy suit at signature cold expression niya. Pero ako lang ang nakakaalam ng lihim sa likod ng mapanlinlang niyang katahimikan. Kung gaano siya naging mapusok ng magdaang gabi At kung paano ko rin hinayaan siyang angkinin ako “Miss Ramirez, we’ll proceed with your presentation now.” Tumikhim ako, tumayo at lumapit sa harap ng malaking screen. Hinila ko ang remote, pinindot ang unang slide. Kahit nanginginig ang loob ko, hindi ko ipinakita. Hindi ko siya tiningnan. Hindi ko hinayaan ang sariling matukso ulit. Dapat professional ako. “Based on the current projections,” panimula ko, “we can push forward with the new branding campaign by next quarter. We’ve seen a 17% increase in social media engagement and a 12% rise in customer retention rate.” Narini

Alexander’s POV Ang tunog ng mga kristal na baso, mahihinang tawa, at klasikong musika ang bumalot sa grand ballroom ng Altaro Thompson Group’s annual investor’s gala. Lahat ng mga kilalang personalidad sa mundo ng negosyo ay naroon mga tauhan, shareholders, media, at mga piling bisita. Alexander stood near the stage, a glass of scotch in his hand, surveying the room like a king watching over his empire. He didn’t like these events. He only tolerated them because they were necessary for image and influence. Pakitang-tao, pormalan, puro pagbati, ngiti, at papuri na peke. Ngunit ngayong gabi, iba ang pakiramdam niya. Hindi dahil sa mga investors. Hindi dahil sa mga deals. Kundi dahil kay Jasmine. Hindi niya pa ito nakikita mula nang dumating siya kanina. She hadn’t arrived yet, and for some ridiculous reason, he’d been waiting. "Mr Thompson," bati ng isa sa mga senior board members. “We’ve confirmed the attendance of Mr. Tan from Tokyo, and he’s quite interested in the