Chapter Five: Almost a Kiss

Matapos naming maghapunan ay dumiretso agad ako ng kuwarto. Nauna nga kaming kumain ni Rico. Hindi ko alam kung bakit kami pinauna kumain kung puwede naman kaming sumabay lahat. Ang lapad kaya ng mesa nila. Kasya yata 15 na tao doon eh. Tinanong ko si Clara pagkatapos kung bakit. Ang sabi niya si Rico daw kasi ang provider sa bahay nila kaya ganoon.

“Kumusta na kaya si dad? Hindi pa rin kaya siya tumitigil sa paghahanap sa’kin? Baka nga ni-report na niya sa mga pulis at may picture ko na nakadikit sa mga poste at wall."

Pero kahit anong gawin niya hindi ako magpapakita. Unless, iurong niya ang agreement niya sa mga Corvera.

“Dad kasi bakit mo ‘yon ginawa? Nagtatampo tuloy ako,” sabi ko at nagpakawala ng malalim na hininga. “Kung may mommy lang sana ako siguradong hindi iyon papayag na mangyari ito sa’kin.”

Ilang minuto akong paiba-iba ng posisyon sa kama. Pero hindi ako makatulog. Hindi naman matigas ang binigay na kutchon sa’kin ni Rico. Malinis din ang kuwarto na pinahiram niya. Hindi rin mainit dito. Pero hindi pa rin ako makatulog.

“Magpahangin kaya muna ako? Para antukin na rin.”

Naghanap ako ng jacket at mabuti na lang mayroong binigay si Tonyo. Kinuha ko iyon at sinuot. Pagkatapos ay lumabas ng kuwarto at dumiretso ng rooftop. Nasa second floor ‘yong kuwarto ko kaya madali akong nakapunta sa rooftop.

Ang linis ng rooftop nila. May mga upuan at mesa. May dalawang duyan akong nakita kaya ito ang nilapitan ko.

“Tahimik din pala rito sa gabi. Akala ko puro gulo.”

“Hindi ka makatulog?”

Napatayo ako sa gulat. Pusang gala, ba’t nanggugulat ang isang ‘to? Akala ko ba tulog na ‘to?

“Gising ka pa pala,” sabi ko na lang matapos makabawi sa pagkagulat.

“Hindi ako natutulog nang maaga.”

Okey, sabi mo eh.

Hindi ko na lang siya sinagot at bumalik sa pagkakaupo sa duyan. Naramdaman kong umupo rin siya sa katabing duyan. Pero hindi ko na lang siya pinansin. Mukhang ayaw niya rin ng kausap eh.

“Bakit ayaw mo sa fiance mo?”

Binaling ko ang tingin ko sa kaniya at bahagyang natawa. Sa dinami-rami ng tanong tungkol pa kay Leo ang itinanong niya sa’kin. Curious nga siguro siya sa ginawa kong pagtakas kanina sa sariling kasal.

“‘Di ba sinabi ko nang hindi ko siya gusto? Na ginipit niya lang ako kaya napilitan ako magpakasal sa kaniya.”

“Bakit ka niya ginigipit?”

Napahilot ako sa sentido ko dahil inulit na naman niya ang tanong niya kanina. Bakit ba tanong siya nang tanong? Hindi naman mahalaga ang malalaman niya sa tanong niya.

“Sisirain niya ang buhay ko ‘pag hindi ko siya pinakasalan.”

“Sa tingin mo ba hindi niya iyon sisirain ngayong tuluyan kang nakalayo sa kaniya?”

Tumingala ako sa langit at pinagmasdan ang mga bituin. Ang dami nila ngayon. Walang senyales na uulan. Ang sarap ng ganito.

“Wala na akong pakialam. Buo na ang desisyon kong lumayo muna sa city.”

“City?”

“Ah, ibig kong sabihin hindi na ako magtatangka pang pumunta ulit ng city.” Muntikan ka na ro’n, Cassandra.

“Ginalit mo si Eva kanina.”

“Dapat lang ‘yon sa kaniya,” natatawa kong sabi nang maalala ang nangyari kanina. Lugmok na lugmok ang mukha eh. Akala mo naman pinagtaksilan ng nobyo.

“Hindi mo gugustuhin ang ganti niya sa susunod na mga araw.”

Sa sinabi ni Rico ay bigla akong kinabahan. Anong ibig niyang sabihin? Hindi naman siguro ako hahamunin no’n ng one on one.

“Bakit anong gagawin niya?”

“Manggulo.”

“‘Yon lang naman pala eh. Kayang-kaya ko ‘yon, Coco!”

“Coco?” pag-uulit niya sa tinawag ko sa kaniya. Ginawan ko na siya ng palayaw dahil hindi ko bet na tawagin siyang Rico. “Ibig kong sabihin na manggulo ay dadalhin niya rito ang grupo ng tatay niya at ang kaalyado nilang grupo sa kabilang distrito.”

Kinabahan na naman ako sa sinabi niya. Pero ang OA ni Eva. Parang lalaki lang ang dahilan. Manggugulo talaga siya at hahanap ng away. Ang immature naman niya sa part na ‘yon.

Pero seryoso kinabahan ako. Hindi ko alam kung paano ko iyon matatakasan. Nasa teritoryo ako ng mga low class, mababa ang porsyento na makakaligtas ako.

“Huwag kang mag-aalala. Hindi kita pababayaan.”

Parang nabunutan ako ng tinik sa huli niyang sinabi. Hindi ko inasahan na gagawin niya iyon. Kasi akala ko wala siyang pakialam sa’kin. May tinatago talagang kabaitan ang lalaking ‘to. Una, tinulungan niya ako makatakas kay Leo. Pangalawa, hindi niya ako hinayaang mapahamak sa kamay ng mga lalaking 'yon. Pangatlo, pinatuloy sa tahanan niya. Ngayon naman, poprotektahan niya ako sa grupo ni Eva?

“S-salamat.”

Iyon lang ang nasabi ko dahil sobrang nahihiya na ako sa kaniya. Dapat pakisamahan ko na siya nang maayos bilang pagtanaw ng utang na loob.

“Ah… papasok na pala ako sa loob,” paalam ko na sinuklian niya lang ng isang tango. Ngumiti na lang ako at tumayo na sa pagkakaupo.

Pero sumabit ang damit ko sa duyan. Pilit ko naman itong hinila pero hindi ko matanggal. Napansin iyon ni Rico kaya tumayo siya para tulungan ako.

“Ayos lang,” sabi ko pero hinila niya pa rin ang laylayan ng damit ko.

Sa sobrang lakas ng pagkakahila niya ay narinig kong parang may napunit kaya nanlaki ang mga mata ko.

Anak ng pating! Baka mahubaran ako!

Mabilis ko siyang tinalikuran at tatakbo sana palayo, pero bumangga ako sa duyan dahilan para mawalan ako ng balanse. Parang bumagal ang mundo habang pinapanood ko siyang sinusubukan na saluhin ako. Napapikit na lang ako dahil natatakot akong bumagsak sa sahig.

Naghintay ako ng ilang segundo pero hindi ko naramdaman ang malamig na semento. Bagkus ang mainit na kamay na dumampi sa likod ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at nanlaki sa nakita.

Nasalo ako ni Rico habang nakatakip ang mga kamay ko sa dibdib ko dahil umabot malapit doon ang pagkakapunit ng damit ko. Ang mas nakakagulat pa roon ay magkalapit na ang mga mukha namin. Dalawang inches na lang siguro bago magdikit ang mga labi namin.

“Hoy! Sa kuwarto kayo mag-honeymoon, huwag dito sa rooftop!”

Lalong nanlaki ang mga mata ko nang mapagtantong hindi lang kaming dalawa ang tao sa rooftop. May nakakita sa’min!

“Hindi kami nagha-honeymoon!” sabay naming sabi at mabilis na lumayo sa isa’t isa.

How embarrassing?!