KABANATA 2

"Sayang, huli na ang pagdating sa ospital. Matagumpay ang operasyon, pero hindi na nailigtas ang bata."

"Nasaan ang pamilya ng buntis?"

"Wala po siyang kasama. Siya mismo ang pumirma para sa operasyon."

Habang unti-unting nawawala ang bisa ng anesthesia, at habang dinadama pa ni Inez ang takot na iniwan ng halos pagkamatay, umabot sa kanya ang boses ng doktor at nars sa tabi ng kama.

Automatiko niyang inilapat ang kanyang kamay sa tiyan.

Totoo ang sinabi nila. Wala na ang anak niya.

Ang dating bahagyang nakaumbok na tiyan ay muling naging patag. Parang hindi man lang nagkaroon ng munting buhay doon. Wala na ang banayad na paggalaw na dati ay nagpapatibok ng pag-asa sa kanya.

Alam niyang dapat siyang sumigaw, humagulgol, mabaliw sa sakit. Ngunit sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, wala siyang mailabas na kahit isang patak ng luha.

Malungkot na niyang naisip na marahil, naubos na niya ang lahat ng kayang iluha ng katawan niya.

Nang ganap siyang nagising, tinanong siya ng doktor tungkol sa nararamdaman niya. Pagkatapos ay nagbigay ito ng ilang salitang pampalubag-loob bago umalis.

"Alagaan mo ang katawan mo. Magkakaroon ka pa rin ng anak balang araw."

Ang mga salitang iyon ay dapat nagbibigay ng pag-asa, pero sa pandinig ni Inez, mistula iyong paalala kung gaano kalaki ang nawala sa kanya.

Tumango lang si Inez. Hindi niya ipinaliwanag na hindi na siya magkakaroon pa ng anak. Ang batang ito ay ninakaw niya, tulad ng kasal na matagal nang hindi sa kanya.

Noong una, naging asawa niya ang golden boy ng Ongpauco family, si Leon Ongpauco. Ngunit sa mata ni Leon, isa lamang siyang babaeng mapagplano. Kinamumuhian siya nito hanggang sa punto na, sa mismong gabi ng kanilang kasal, hayagan siyang iniwan para pumunta sa isang club, para sirain ang dignidad na pilit niyang pinanghahawakan.

Naging katatawanan siya ng buong lungsod.

Sa limang taon nilang pagsasama, unti-unti ring naubos ang matigas niyang ugali. Sa ilang pagkakataong labis siyang nainsulto, si Leon ang mismong taong humawak sa kanya at tumulong para maibalik ang kanyang dignidad, kahit kaunti lamang.

Sabi nga nila, seeing each other breeds affection. Marahil, sa limang taon ng pagiging mag-asawang peke, sa araw-araw na paghaharap, nagkaroon din sila ng kakaibang pagkiling sa isa’t isa. Hindi pagmamahal, hindi rin galit, kundi isang uri ng tahimik na pag-unawa.

Ngunit napakalinaw ng sinabi ni Leon sa kanya. May pakialam siya kay Inez, oo. Ngunit walang pagmamahal. At higit sa lahat, hindi niya pinapayagan na magkaanak ito sa kanya.

Kaya palagi silang gumagamit ng proteksyon. Kahit sa mga pagkakataong nagmamadali sila at walang paghahanda, pagkatapos ay tahimik niya itong binibigyan ng contraceptive pill. Isang paalala na kahit sa pinakamalapit nilang sandali, may malinaw na hangganan si Leon na hindi puwedeng tawirin.

Sa mga nakaraang taon, mahigpit na sinunod ni Inez ang tungkulin niya bilang Mrs. Ongpauco. Maingat siyang naglakad sa loob ng buhay na hindi kailanman tunay na sa kanya. Sinunod niya ang bawat patakaran ni Leon, kahit hindi niya ito sinasabi nang direkta. Natutunan niyang ipokus ang sarili sa katahimikan, sa pag-iwas, sa pagtanggap.

Pero isang gabi, tatlong buwan na ang nakalilipas, bumalik si Leon nang lasing. At sa gabing iyon, hindi na nito hinanap ang proteksyon. Wala ring pagkakataon para tumanggi, para magpaliwanag, para magtanong. Sapilitan ang naging pagkakasama nila.

At nang kinabukasan, nang gusto ni Inez uminom ng contraceptive pill gaya ng nakasanayan, doon niya naabutang walang laman ang kahon. Plano sana niyang bumili sa botika, ngunit dahil sa sunod-sunod na abalang dumating, nakalimutan niya ang tungkol dito.

Inakala niyang isang beses lang iyon at walang mangyayari. Sa loob ng limang taon, wala naman talaga. Kaya sino ang mag-aakalang sa pagkakataong iyon, doon pa siya mabubuntis.

Matagal siyang nag-isip. Matagal siyang natakot. Itinago niya ang pagbubuntis nang halos tatlong buwan bago siya nagpasya na oras na para sabihin kay Leon. At nang wakas ay nagkalakas-loob siyang harapin ito, buong pag-asang may mababago sa relasyon nila dahil sa batang dinadala niya, doon naman dumating ang aksidente.

Isang saglit lang, at nawala ang lahat.

Namataan na ang kanyang mga magulang, at malinaw na hindi siya gusto ng pamilya Ongpauco.

Bago pa man ang operasyon, nasilayan ni Inez ang doktor na palihim na tumawag kay Leon gamit ang sariling telepono. Mabilis ang kilos nito, halatang nagmamadali. Tumawag siya, nagpadala ng mensahe, nag-update tungkol sa aksidente. Pero hindi man lang sinagot ni Leon. At sa huli, parang naiinis na pinatay ang telepono.

Alam ni Inez na minsan ay malamig siyang tao. Pero hindi niya inakalang may mas magiging mas malamig pa pala at iyon ay ang asawa niya.

Napatingala siya sa maputlang pader ng ospital. Puting-puti, parang walang buhay. Limang taon ng kasal, at parang lahat ay isang mahabang panaginip na hindi niya maintindihan kung kailan nagsimulang maging bangungot.

Naramdaman niyang kailangan niyang pumunta sa banyo. Ngunit ang mga tao sa ospital ay abala, walang tumitingin sa kanya, walang nag-aalok ng tulong. Kaya kinailangan niyang buhatin ang IV bottle, iniangat iyon nang dahan-dahan, bawat hakbang ay parang mabigat na pagsuko.

Nagpapasalamat na lang si Inez na walang butones ang gown ng ospital. Isang simpleng bagay, pero iyon lang ang hindi kumokontra sa kanya ngayong araw.

Ang normal na ilang minutong gawain ay biglang naging halos kalahating oras na pakikipaglaban. Paglabas niya mula sa banyo, nagsimula siyang bumalik sa kwarto. Mabagal, pagod, hawak pa rin ang IV stand. At habang dumadaan sa hallway, may mahina at pamilyar na boses na sumingit mula sa opisina ng doktor sa tabi. Isang babaeng boses.

At doon siya napahinto. Pamilyar ang boses kaya nagulat siya.

"Leon, sugat lang sa paa, sinabi ko na okay lang ako. Ikaw ang nagpa-overreact." Malambing ang boses ng babae.

Walang bahid ng pagsisisi, mas parang nag-uutos pa. Ang mukha nito ay lalong mukhang inosente at hindi nakakasama. Maganda ang hitsura, at kahit babae si Inez, hindi niya maiwasang magkaroon ng instinct na protektahan ang tulad nito.

Ngayon, nakita niya nang malinaw. Ito talaga ang first love ng asawa niyang si Leon. Si Aria. Hindi niya alam kung talagang hindi siya nakita ni Leon noong araw ng aksidente, o nakita siya pero sadyang hindi pinansin, hinayaan siyang mamatay kung sakaling iyon ang naging takbo ng oras.

Pero hindi na iyon mahalaga.

Alam niya na sa limang taon ng kasal nila, ang pagkahumaling niya kay Leon ay parte ng dahilan kung bakit nagbulag-bulagan siya. At ang isa pa sa mga dahilan ay si Aria. Kahit wala si Aria noon, darating at darating din ang araw na haharap siya sa ganitong sitwasyon.

"Aria, nag-aalala lang talaga si Leon sa iyo. Hindi mo alam kung gaano siya kabado noong tumawag siya sa akin. Nanginginig ang boses. Sinabi niya na kailangan mong magpa-complete check-up. Akala ko may malaking nangyari."

Natawa ang batang doktor na nakasuot ng puting uniporme sa tabi. Maloko ang ngiti, halatang nang-aasar.

Siya ay si Luke, kababata ni Leon at isa ring saksi sa relasyon nina Leon at Aria. Namula ang mukha ni Aria habang nakatitig sa lalaking mahigpit na nakayakap sa kanya.

At sino bang babae ang hindi magkakagusto sa ganoong hitsura? Gwapo, matipuno, at sa ilalim ng manipis na tela ay ramdam ang init ng katawan ng isang lalaking kayang magbigay ng kapanatagan. Sa bisig ni Leon, para bang kahit bumagsak ang langit ay kaya siyang protektahan.

"Dahil may aksidente, kailangan pa rin ng pagsusuri," malumanay na sabi ni Leon, halos bulong pero puno ng pag-aalala.

"Ikaw ay nag-aalala lang kay Aria. Hindi ko nakita na nag-alala ka sa iba," natatawang sabi ni Luke.

Tumawa ulit si Luke, mas malakas ngayon, parang sinadya talagang mang-asar. Siyempre alam niya ang totoo. Alam ng buong pamilya, alam ng lahat ng malapit kay Leon. Napilitan lang si Leon na pakasalan si Inez dahil sa kagustuhan ng mga magulang nito.

At ang "ibang tao" na tinutukoy ni Luke ay walang iba kundi si Inez.

Sa mga nakaraang taon, palaging nag-iisa si Inez sa ospital. Minsan ikinukuwento pa ni Luke na nagkikita nila si Inez roon, at bawat pagkakataon, normal lang ang reaksyon ni Leon. Walang pag-aalala, walang interes, parang hindi niya ito asawa.

Kamakailan lang, narinig na ni Luke ang tungkol sa halos pagkamatay ni Inez at sa pagkakunan nito. At kahit tinatawag niya si Inez na sister-in-law at siya pa mismo ang doktor na humahawak sa kondisyon nito, sa emosyon at sa simpleng respeto, marapat lang sana na batiin niya ito, o kahit tingnan man lang.

Pero hindi niya ginawa. Hindi man lang siya lumingon.

Hindi dahil abala siya. Hindi dahil may mas mahalaga siyang ginagawa. Para sa kanya, nararapat lang iyon kay Inez.

Sa simula pa lang, alam ni Luke na hindi malinis ang dahilan ni Inez sa pagpapakasal kay Leon. At nang malaman niya ang tungkol sa pagbubuntis nito, tinanong niya si Leon, at nakikita sa mukha ng lalaki na wala itong ideya.

Maliwanag pa sa araw. Pakiramdam ni Luke, ginamit lang ni Inez ang bata para itali si Leon. Nakakainis lang siguro na nabigo ang plano. At ngayon na nawala ang bata, para kay Luke, iyon ay tadhana. Isang bagay na hindi dapat kaawaan. At sa puntong iyon, wala siyang kahit anong nakikitang dahilan para suklihan si Inez ng kahit maliit na simpatya.

"Magpapareserba ako ng VIP room para kay Aria. Para sigurado, mag-obserba pa tayo ng dalawang araw."

Parang nagising si Luke sa sinabi ni Leon at agad siyang ngumiti sa dalawa.

Tumango si Aria. "Salamat."

"Anong salamat? Ang mga bagay mo ay mga bagay ni Leon. At ang mga bagay ni Leon ay dapat ko talagang pagtuunan ng pansin."

Nagpakitang-gilas pa si Luke, inilabas ang dibdib na parang may ipinagmamalaki. Halatang natuwa si Aria sa sinabi niya. Ngumiti siya at hindi sinasadyang tumingin sa direksyon ng pinto.

At doon, nagtagpo ang mga mata ni Inez at ni Aria.

Isang iglap lang, isang mabilis na sulyap, pero sapat iyon para magdulot ng kurot sa dibdib ni Inez. Bago pa man siya makapagsalita o makapag-isip, ibinalik ni Aria ang tingin kay Leon, may malumanay na ngiti sa labi.

"Leon, naalala ko na tumawag sa iyo si Inez kanina. Parang urgent ang tono. Baka gusto mong tawagan pabalik."

Sa pagbanggit ng pangalan ni Inez, agad na nabura ang lambing sa mukha ni Leon. Napakunot ang noo niya, halatang naiinis. Bago pa man siya makapagsalita, si Luke na abala sa pag-aayos ng ilang papeles ay biglang sumabat, mabilis at diretso.

"Huwag mo na siyang pansinin. Paulit-ulit na ginugulo ni Inez si Leon. Sa mga nakaraang taon, palagi siyang tumatawag. Nakaka-inis na talaga."

"Aria, hayaan mo si Leon na alagaan ka. Magpagaling ka," malambing na sabi ni Luke habang nakatingin sa dalawa.

"Sa lalong madaling panahon, kailangan pang lumipat ni Inez para sa iyo."

Mabilis siyang sinaway ni Aria. "Luke, huwag kang magsalita nang basta-basta."

Umiling si Luke, halos natawa pa. "Hindi ako nagsasalita nang basta-basta. Ito rin ang tunay na iniisip ni Leon."

Hindi tumutol si Leon. Hindi man siya nagsalita, pero lalo pang lumalim ang kunot sa kanyang noo. At sa katahimikan niya, mas malakas ang sinasabi kaysa anumang salita.

Sa pintuan, narinig ni Inez ang biglang pag-iba ng hangin. Ramdam niya ang malamig na espasyo na parang unti-unting sumasakal sa kanya. At ngumiti siya. Isang mapait, halos hindi marinig na buntong-hiningang nakabalot sa munting ngiti.

Okay lang. Alam niyang darating din ang araw na ito. At narito na nga.