Mag-log inSa gitna ng kanyang pagbubuntis, ang mundo ni Maliya Alonto-Argente ay gumuho. Sa mismong araw ng kanyang prenatal checkup, nahuli niya ang kanyang asawang si Luke Argente na may kasamang iba—isang bata at magandang mistress. Pagod, mabigat ang katawan, at luhaan—hinarap niya ang pangungutya ng kabit nang tinawag siya nitong “ante“ at ang malamig na pagtanggi ng asawa. Ang walong taon ng wagas na pag-ibig at sakripisyo ay itinapon na parang basura. Pumayag siya sa alok ng pakikipaghiwalay, pagkatapos manganak. Limang taon ang lumipas. Nagbalik ang isang babaeng hindi na makikilala ng sino man. Si Maliya Alonto ay isa nang makapangyarihang bilyonarya, tinitingala sa ganda, at pilit na inaabot ng pinaka-impluwensyal na mga lalaki. Ngunit sa kanyang pagbabalik, may isang aninong ayaw siyang pakawalan. Si Luke Argente, ang lalaking dati ay diring-diri sa kanya, ay naging isang obsesibong stalker. Gagawin niya ang lahat para mabawi ang babaeng dati niyang minaliit. Sa huling pagkakataon, nang malaman niyang magpapakasal na si Maliya sa iba, galit siyang sumugod at isinandal ang babae sa pader. “Maliya, I won’t allow you to belong to anyone else. You’re mine alone. Mine.”
view moreالساعة التاسعة وأربعون دقيقة مساءً. أنظر إلى الساعة المعلقة على الحائط للمرة الثالثة في أقل من دقيقة، دون أن أرى عقرب الثواني يتقدم حقًا، دون أن أسمع ذلك الطقطقة الخافتة التي توقِّت الصمت الخانق في الشقة. قطعة اللحم التي أعددتها بعناية لا تزال راقدة في طبقها منذ ساعات، فاترة في أحسن الأحوال، ويافعة على الأرجح. والشموع التي أشعلتها آخر النهار لم يعد يصدر عنها سوى ضوء خافت يرتجف، بالكاد حي، مثلي أنا الليلة.
مفرش المائدة الأبيض الذي اخترته هذا الصباح بعد تردد، وكويته باهتمام كاد يلامس الحنان، يبدو فجأة في غير مكانه، شبه متغطرس في كماله الذي لا تشوبه شائبة. ثلاثة أطباق. مصطفة بدقة بلغت حد العبث. واحد له، وواحد لي... وثالث، وضعته هناك دون أن يعلم به. طبق فارغ. مهدىً للصمت، أو ربما للأمل. لم أعد أعرف تحديدًا.
اليوم مرت ثلاث سنوات بالضبط، ثلاث سنوات منذ أن نطقنا بوعود لم يكن أحد يصغي إليها حقًا. ثلاث سنوات منذ التزمنا بشيء بدا أقرب إلى حل عملي منه إلى قسم عاطفي، ثلاث سنوات من زواج بُني على ضباب، على منطقة رمادية، على مساحة وسيطة محرجة لم أعرف أبدًا كيف أسميها. ثلاث سنوات من التنازلات، والتنهدات المكبوتة، والنظرات المتجنبة.
أعتقد أنني، منذ البداية، عرفت دائمًا أنني كنت خيار العقل. خيارًا افتراضيًا. وسيلة لإسكات الشائعات، وإرضاء التقاليد، وتجنب فضيحة لم يكن أحد يريد مواجهتها.
وأنا؟ قبلت. لأنني كنت قد وقعت في حبه بجنون بالفعل. رويدًا رويدًا أيضًا، دون أن أدري. أحببته حتى قبل أن يراني. حتى قبل أن يكلمني. ولعلي أحببته تحديدًا لأنه لم يكن ينظر إلي. لأنني صدقت أنني أستطيع إجبار تلك النظرة على الوجود. استفزازها، ترويضها، إيقاظها.
لكنه لم ينظر إليّ قط كامرأة يُرغب فيها. أبدًا بتلك الشهوة في العينين التي تمنيتها كثيرًا. لمسني أحيانًا، بحنان بعيد هو ذاك الذي يُخصص لذكرى، أو لواجب. لكن أبدًا بتلك الشحنة في الأصابع، أبدًا باستعجال رجل يحب. كنت رفيقته، حضوره، استقراره. ربما كنت حتى خطأه.
وأمه... أمه لم تكلف نفسها عناء إخفاء ازدرائها عني. عرفت دائمًا أنني لست التي كانت ستختارها له. لم أكن جميلة كأخته، ولا لامعة كصديقاته. لم أكن خصبة. "ثلاث سنوات بلا طفل"، قالتها لي يومًا بنبرة جامدة، شبه طبية. وكأنني قطعة أثاث بالية، أو جهاز منزلي لا يؤدي وظيفته.
لكن ها هو ذا. قبل ثلاثة أيام، تسللت معجزة صامتة إلى حياتي. كانت السماء تمطر ذلك اليوم. كنت أعبر الشارع وأفكر في شيء آخر. لم أعد أذكر حتى في ماذا. ربما فيه. ربما فينا. صرير إطارات، حادث تم تفاديه بمعجزة، ورجل غريب صرخ فيَّ أن أنتبه، ثم أخذني إلى المستشفى، مُصرًا رغم احتجاجاتي على أن أُجري بعض الفحوص. فقط للاطمئنان. فقط للتأكد.
وهناك، في غرفة بيضاء جدًا، مع طبيب يبحث عن كلماته، سمعت الجملة التي لم أعد أنتظرها. "أنتِ حامل". استقرت الكلمات عليَّ كريشة واخترقتني كالسكين. ابتسمت دون أن أفهم. بكيت بصمت.
عدت إلى البيت، ويدي على بطني. يد لم تتحرك منذ ذلك الحين. ثلاثة أيام وأنا أشعر به. لا يتحرك بعد، كلا، ما زال مبكرًا. لكنه موجود، ينبض، يتشبث.
لذلك صدقت الليلة. صدقت أنه بإمكاننا أن نبدأ من جديد. أنه سيكون هناك بصيص في عينيه. أنه سيعانقني هذه المرة ويقول لي: "سننجح". أنه سيرى أخيرًا المرأة خلف الصمت.
تزينت كأن لذلك أهمية. وضعت أحمر شفاه لأول مرة منذ أسابيع. ارتديت الفستان الأزرق الذي أثنى عليّ فيه يومًا، في البدايات. وأعددت هذا العشاء. ببطء. بحب. بعناية كادت تكون سخيفة.
وانتظرت حتى العاشرة وتسع عشرة دقيقة مساءً.
لا شيء حتى الآن. لا رسالة. لا اتصال. حتى ولا تأخير مبرر.
اتصلت به، مرة، ثم مرتين، حتى عشر مرات. لكني دائمًا أقع على بريده الصوتي.
هذا الصمت بدأ يثقل عليّ كحجر. يثبتني على هذا الكرسي، يلوي معدتي.
وفجأة، اهتزاز. أنظر، إنه بريد إلكتروني. وأقرأ: "هدية صغيرة لكِ" مرفقة بصورة.
لقطة ضبابية بعض الشيء، ملتقطة على عجل، لكنها واضحة، واضحة بشكل مأساوي: يحتضنها.
أختي؟
أختي نفسها!
وشفاهها تبحث عن شفاهه. تجدها. تنطبعان معًا بحنان مألوف.
ليس خطأ. ليست لحظة مختلسة.
إنه اعتراف.
هو يحبها، وهي تحبه.
وأنا، بقيت هنا، وحيدة، أنتظر عودته ليكذب عليّ مجددًا.
شعرت بالغثيان.
شعرت بشيء ينكسر في داخلي.
لم أصرخ حتى.
لم تكن لدي القوة.
فقط زفرت، كما يزفر المرء حين يتقبل النهاية.
تعرفت على المكان خلفهما. البار. ذاك الذي أقسم أنه لا يضع قدميه فيه. ذاك الذي تعمل فيه هي منذ بضعة أسابيع. ذاك الذي كان يتجنبه دائمًا... على ما يبدو.
تجمّدت للحظة.
ثم أخذت مفاتيحي. ارتديت معطفي.
أغلقت الباب بهدوء.
لم آخذ حقيبتي. ولا هاتفي. حتى ولا خاتم زواجي.
فقط شيء واحد: يدي الموضوعة على بطني.
هذا القلب الصغير غير المرئي.
ذلك الهمس الذي لا يزال هشًا جدًا لدرجة لا تمكنه من إصدار صوت.
هذا الطفل.
لعله كل
ما تبقى لي.
أو لعله...
بداية ما أنا أخيرًا مستعدة لأن أصبحه.
Napasinghap nang mahina si Olissa, habang ang kanyang mga mata ay nanlaki sa mabilis na pagtanggi. “Who wouldn't dream of being the lawful wife of the man they love? But I know my place—I'm not worthy of such a title. I only want to stay quietly by his side as his shadow. I don't ask for any status or recognition. Miss Liya, I swear I will never compete with you for anything. But if I am forced to return home, my father will hand me over to a business associate who is already sixty-eight years old this year. I cannot... I refuse to accept that fate.”Ang kanyang tono ay nag-uumapaw sa kawalan ng pag-asa, at ang kanyang malinaw na parang glass beads na mga mata ay ganap na walang bahid ng masamang balak o panlilinlang. Ang kanyang marupok at walang magagawang anyo ay may dalang isang desperadong pakiusap para sa awa at pagtanggap ni Maliya.Tinitigan siya ni Maliya, at hindi niya mapigilang makaramdam ng isang kakaibang halo ng awa at kabalbalan na humuhugas sa kanya.Ring.Ang matalim
Huminto si Olissa at tumayo sa mismong harapan ni Maliya, nagtatanong nang may tapat at magalang na tono, “Excuse me, are you Miss Liya?”Ang boses ng dalaga ay kasinglambot ng awit ng isang ibon, at ang kanyang mga matang kulay amber ay kasinglinis at kasinglinaw ng hamog sa umaga.Kahit ang ibang babae ay hindi mapipigilang makaramdam ng pagkamangha sa harap ng ganitong nakatutulala na kagandahan.Sampung minuto ang nakalipas, sa loob ng isang tahimik na coffee shop sa tapat lamang ng headquarters ng Ron Capital Group.Nakaupo si Olissa sa tapat ni Maliya, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom at nakapatong sa kanyang mga tuhod, habang ang kanyang tingin ay nakatungo sa isang posturang nagpapakita ng isang tahimik at nag-aalanganing pagkabagabag.Kinuha ni Maliya ang kanyang ceramic coffee cup, uminom ng isang mabagal at kalkuladong tegok, at ibinaba ito. “How did Miss Olissa and Luke first cross paths?”Dahan-dahang itinaas ni Olisa ang kanyang amber na mga mata, nakatitig
Ang dalawang lalaking ito ay magkasamang nagpadugo at nagpawis upang itayo ang kumpanya mula sa wala, upang sa huli ay magtalikuran lamang sa isa't isa. Sa pagtingin sa kung paano ito nangyari, hindi mapigilan ni Maliya ang magbuntong-hininga—ang pera at kapangyarihan ay talagang mga halimaw na kayang lumamon sa pagkatao.“Sino ang sumusuporta sa kanya sa likod ng mga eksena?” maingat na tanong ni Maliya.Seryosong sumagot si Gabriel, “The investigation is still underway.”Sa katunayan, alam na niya kung sino ang utak sa likod nito—si Bernard. Isang tao mula sa inner circle ni Sebastian ang nagbigay sa kanya ng babala nang maaga, ngunit sadyang itinago niya ang pangalan kay Maliya, dahil ayaw na niyang idagdag pa ito sa kanyang iniisip.Nang makitang kontrolado nito ang sitwasyon, hindi na nagpilit si Maliya sa mga detalye.“I’ve already taken the necessary precautions and set up a contingency plan,” pampalakas-loob ni Gabriel sa kanya. “Don't worry, I can handle this.”“It looks like
Sa huli, tinanggap ni Maliya ang dalawang kahon ng pastries mula kay Luke bago sumakay sa sasakyan—kung saan kanina pa naghihintay si Anthony na sumundo sa kaniya. Mabilis lang silang nakarating ng Makati. Dinala siya deretso pabalik sa mansyon ng pamilya Alonto.Kinaumagahan, nagmaneho si Maliya patungong Dasma upang sunduin si Maureen at inuwi ito sa tahanan ng mga Alonto.Pagpasok nila sa living room, abala si Victor sa pagbuo ng isang hanay ng mga detalyadong kahoy sa mesa, habang si Shelly naman ay nakaupo sa tabi ni Rhyle, na masayang nagwawagayway ng isang maliit na gawang-kamay na laruang kahoy.“Grandpa! Grandma!” masayang tawag ni Maureen.Tumingala si Victor at agad na ibinaba ang mga piyesang kahoy na hawak. Isang mainit na ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha. “Nandito na pala si Maureen! Halika rito at yayakapin ka ni Grandpa.”Patakbong lumapit si Maureen gamit ang kanyang maliliit na binti, habang humahagikhik na yumakap sa mga bisig nito.Hinawakan ni Victor ang malili
Bumalik si Luke sa opisina. Sinabi ng sekretarya, “Mr. Argente, may isang lalaki po rito na nagpapakilalang kapatid ni Maliya at nais kayong makausap.”Napatigil si Luke. “Papuntahin mo siya rito sa itaas.”Hindi nagtagal, pumasok si Gabriel sa opisina ni Luke—ito ang kanilang unang opisyal na pagk
Nakita ni Maliya ang pagpasok ng lalaki sa silid.Lumapit si Luke, maingat na karga ang bata sa kanyang mga bisig, at dahan-dahan itong inilapag sa tabi ni Maliya.Sulyap ni Maliya sa sanggol, isang malambot at mapagmahal na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Sa sandaling makita ng bata ang kan
“Professor, anong nangyayari kay Ate Sarah? May ginawa ba si Lukas?” agad kong tanong nang sumagot siya, hindi na nagawang magpaligoy-ligoy pa.“She made an appointment with Sebastian Davino,” mahinahong sagot ni Professor. “Kakausapin nito si Luke Argente bukas, kaya huwag kang mag-alala. Magiging
Ang Ron Capital—isang pangalang naging banta sa Argente Enterprise sa loob ng maraming taon. Itinatag ito ni Professor Adrian Roberto, at sa loob ng maikling panahon, lumago ito hanggang sa umabot ang market value sa mahigit 100 bilyong peso. Sila ang iilang kumpanya na may lakas na makipagsabayan












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
RebyuMore