KABANATA 1

"Sir Leon, delikado pa po sa lugar ng aksidente. Hindi pa kayo pwedeng lumapit."

"Nakipag-ugnayan na po kami sa rescue team, paparating na ang ambulansya."

"Sir Leon..."

"Tumabi kayo! Kapag may nangyari sa kanya dahil sa paghinto ninyo sa akin, mananagot kayong lahat!"

Sa gitna ng sirena, sigawan, at malakas na ingay, ang pamilyar na galit na tinig na iyon ang unti-unting bumasag sa dilim na bumabalot kay Inez. Dahan-dahang bumalik ang ulirat niya, na parang may humahatak sa kanya mula sa malalim na bangungot.

Mabigat ang paghinga niya habang pinipilit niyang igalaw ang ulo. Sa malabo at gumuguhong paningin, nakita niya ang isang matangkad na pigura na mabilis na tumatakbo papunta sa kanya. Pamilyar ang lakad, ang tindig, ang pagkataranta sa mga mata. Si Leon iyon. At hindi siya papipigil kahit kanino.

Napaiyak si Inez. Hindi dahil sa sakit kundi dahil sa matinding ginhawang dumaloy sa kanya nang makita siya.

Sa loob ng nabaligtad na sasakyan, hindi niya alam kung gaano na siya katagal nakakulong. Ang naririnig niya kanina ay ang patak ng gasolina, ang ugong ng sirena sa malayo, at ang mabilis na tibok ng sariling puso. Araw at gabi ang pakiramdam ng bawat segundo, at alam niyang isa lang ang laman ng utak niya noon.

Darating pa kaya si Leon?

Bago ang aksidente, nag-aaway pa sila. Matindi. Masakit. Mga salitang hindi dapat nasabi. Akala niya galit pa rin ito. Akala niya iiwas muna si Leon para pakalmahin ang sarili. Hindi niya inakalang babalik ito sa kanya sa ganitong paraan.

Ngayon, heto si Leon. Basang-basa ng ulan, galit, takot, at desperado habang pilit na umuusad patungo sa kanya. Para siyang sandata na walang makakapigil. Para siyang lalaking handang makipaglaban kahit kanino basta makarating lamang sa babaeng nasa loob ng nagkabanggang sasakyan.

At doon, tuluyang bumigay ang luha ni Inez. Dumating si Leon. Hindi siya iniwan. Hindi siya pababayaan. Kahit nag-away sila. Kahit nagkasakitan sila. Kahit gaano kalalim ang sama ng loob nila bago mangyari ang lahat. Dumating pa rin siya.

Dahil kahapon, nangako silang magkikita sa kumpanya. Ngunit kinahapunan, matapos tumanggap ng isang tawag, biglang nagbago ng isip si Leon. Hindi na nito sinagot ang mga tawag niya. At nang mangyari ang aksidente, ginamit ni Inez ang natitira niyang battery upang agad na ipadala ang kanyang lokasyon sa sekretarya nito.

Habang hinihintay ang tulong, pumasok sa isip niya ang nakaraan. Baka gawin ulit ni Leon ang dati nitong ugali, ang huwag pansinin ang anumang mensahe mula sa kanya. Kaya hindi na siya umasa. Hindi na siya nag-expect na darating ito.

Hindi niya inasahan na darating pa rin.

"Anak... may pag-asa na... nandito na si Daddy..."

Napatingin si Inez sa dugo na patuloy na dumadaloy mula sa ibabang bahagi ng kanyang katawan. Naroon pa ang huling piraso ng pag-asa sa mga mata niya.

Hindi na niya inalintana ang pagkahilo at pagsusuka. Pinilit niyang tawagin ang pangalan ni Leon. Gusto niyang marinig ito kahit mahina. Ngunit pagdilat ng bibig niya ay napansin niyang wala nang lumalabas na tinig. Namamaga at tuyot ang lalamunan niya.

Pero hindi mahalaga. Nakita na siya ni Leon. Pinilit niyang iangat ang nanghihina niyang braso, umaasang makuha ang atensyon nito. Ngunit sa susunod na sandali, dumaan lang si Leon sa harapan niya at nagpatuloy sa paglakad.

Parang huminto ang oras.

Nanigas si Inez. Hindi siya agad naka-react. Hindi siya nakagalaw. Parang may malamig na kumapit sa dibdib niya, mas masakit pa sa dinaramdam ng katawan niyang sugatan.

Hindi siya... nakita? O nakita siya, pero hindi siya ang hinahanap? Unti-unting kumirot ang puso niya, mas malalim, mas mabigat. Dahan-dahang nalusaw ang pag-asang pinanghahawakan niya kanina. Akala niya ay nagkamali lamang si Leon ng pagkakilala.

Hindi niya dinala ang sasakyan mula sa Ongpauco mansion ngayong araw dahil kinuha ito ng kanyang hipag kaninang umaga. Ang sasakyang gamit niya ngayon ay regalo ng kanyang ina, at bihira niya itong gamitin. Kaya natural lang kung hindi ito agad makilala ni Leon.

Wala nang oras para magduda si Inez. Pinilit niya ang natitirang lakas para muling tawagin ang pangalan nito.

Pero dahil sa patuloy na pagdurugo, halos wala nang boses ang lumalabas sa kanya. Ang tunog ay manipis, mahina, parang bulong ng lamok. Hindi iyon kayang umabot sa gitna ng ingay at kaguluhan sa paligid.

Hindi siya narinig ni Leon. Patuloy itong lumakad palayo, hanggang sa huminto ito sa tabi ng puting sasakyang naging dahilan ng aksidente.

Bago pa man makapag-isip si Inez, nakita niyang binuksan ni Leon ang pinto ng sasakyang iyon. At doon niya nakita kung bakit hindi siya nito pinansin.

Nakanginig sa takot ang isang babae sa loob. Agad itong niyakap ni Leon para ilabas. Ang babae ay nakasuot ng mahabang trench coat, payat, maganda ang tindig, at halatang takot na takot habang kumakapit sa damit ni Leon.

Nang makita ni Inez ang mukha ng babae, parang may malamig na kamay na humawak sa puso niya. Para siyang nabalutan ng yelo mula ulo hanggang paa.

At sa sandaling iyon, naintindihan niya kung bakit hindi siya nakita ni Leon. O baka mas tama ang tanong, Siya ba talaga ang hinahanap nito?

Ito ang first love ni Leon. Ang unang pag-ibig na hindi niya kailanman nakalimutan. Si Aria Monteverde.

Bigla niyang naalala ang nangyari bago ang aksidente. Kanina, ang puting sasakyan ay paulit-ulit na nagpapalit ng linya, at bago pa man siya makapag-react, parang nabaliw itong sinundan ang kanyang sasakyan. Wala siyang nagawa nang tuluyang magbanggaan sila.

Pero ngayon, ang parehong sasakyan ay nakaparada nang tahimik sa gilid ng kalsada. Parang isang batang sugatan at pagod na pagod. At ang may-ari nito, ang babaeng muntik nang maging kabiyak ni Leon noon, ay nakayakap ngayon sa dibdib ng kanyang asawa.

Wala nang oras si Inez para unawain kung bakit bigla itong umuwi mula sa ibang bansa. Wala rin siyang lakas para alamin kung bakit tila pareho ang sitwasyon at si Aria pa mismo ang bumangga sa kanya.

Isa lang ang laman ng isip niya. Ililigtas niya ang kanyang anak.

"Sir Leon, may tao po sa loob ng sasakyang iyon!"

Habang pilit sinusuntok ni Inez ang basag na bintana upang magpapansin, ang isa sa mga bodyguard ni Leon ang unang nakakita ng paggalaw sa loob. Pamilyar sa kanya ang sasakyan kaya hindi niya napigilan ang pagsigaw.

Napalingon si Leon.

Sa sandaling iyon, nakita niya ang babae sa loob ng sasakyan. Balot ito ng dugong kumapit sa mukha at damit. Patuloy na dumadaloy ang pulang dugo mula sa kanyang ibabang katawan, at kahit gaano ito kadungis, makikita pa rin ang orihinal nitong mahinhing kagandahan.

May kung anong pamilyar sa itsura nito. Sandaling huminto ang kilos ni Leon. May gustong mabuo sa dila niya, isang pangalan na halos lumabas. Pero bago siya makapagsalita, umungol nang mahina si Aria sa kanyang dibdib.

At doon napako ang atensyon ni Leon.

"Nasugatan si Aria, magpadala agad ng mga tao para linisin ang daan papunta sa ospital."

Wala nang panahon si Leon para tumingin pa sa iba.

"Pero, Sir Leon..."

Hindi pa natatapos ang bodyguard nang matamaan siya ng malamig na titig ni Leon. Tumigil siya at tumango. "Opo."

Nakita ni Inez kung paanong sandaling natigilan si Leon habang nakatitig sa duguan niyang katawan. Sa susunod na saglit, niyakap nito si Aria at mabilis na bumalik sa sariling sasakyan.

"Leon, tulungan mo ako. Iligtas mo ang anak ko..." Pilit na sumigaw si Inez, ngunit nang bumukas ang kanyang bibig, isang mainit na bugso ng dugo ang sumirit mula sa kanyang lalamunan.

Wala nang lumingon sa kanya. Kasama si Aria sa kanyang bisig, umandar ang sasakyan ni Leon at mabilis na naglaho sa kalsada. Nakita iyon ni Inez. Sa isang iglap, tumigil ang kanyang paghinga, at sa kasunod na sandali, dumaluyong ang matinding sakit na parang nagmumula sa kaibuturan ng kanyang katawan.

Hindi niya na nakayang labanan. Dumilim ang kanyang paningin, at muli siyang bumulusok sa kawalan ng malay.