KABANATA 3

Sa loob ng silid sa ospital.

Patuloy na nagkukuwento si Luke kay Aria, para bang may gusto siyang patunayan. Ikinikuwento niya ang bawat detalye kung paano ipinagwalang-bahala ni Leon si Inez sa mga taon na wala si Aria.

"Isang taon," sabi ni Luke, medyo tumataas pa ang kilay, "ginamit ni Inez ang pagpapakamatay para takutin si Leon. Nagpadala pa siya ng picture. Hulaan mo kung ano ang ginawa ni Leon?"

Napatigil si Aria, tila hindi sigurado kung gusto ba niyang marinig ang sagot.

"Hindi man lang kumibot si Leon," tuloy ni Luke, halatang hindi makapaniwala na may taong ganoon. "Diretso siyang umuwi at itinapon palabas si Inez. Sinabihan pa niya na kung gusto niyang mamatay, sa labas siya mamatay. Huwag niyang dudumihan ang bahay."

Hindi iyon personal na nasaksihan ni Luke. Kwento lang, paulit-ulit niyang narinig sa iba.

Kwento ng isang babaeng nahulog, at isang lalaking hindi man lang lumingon. Sabi raw nila, noong gabi na iyon, mababa ang temperatura. Nanginginig si Inez habang hinihila palabas, natuyo ang dugo sa balat, at halos hindi na makalakad.

Sa puntong iyon ng kwento, napa-iling si Luke. May halong tawa at awa sa boses niya, parang hindi niya alam kung alin ang dapat manaig.

"Halata naman ang ugali ni Leon sa kanya," sabi niya, nakatingin kay Aria na para bang mas nababagay sa liwanag ng ospital. "At tingnan mo ang trato ni Leon sa iyo, Aria. Noong nagka-lagnat ka sa ibang bansa, halos…"

"Tama na, ang daldal mo na."

Bago pa man matapos si Luke, agad siyang pinutol ni Leon. Malamig ang tono, parang hindi na niya kayang pakinggan pa ang kasunod.

"Tsk. Nahihiya pa."

Nagkunwaring nagrereklamo si Luke at lumapit kay Aria. "Aria, o. Kinakausap ako nang masama ni Leon. Wala ka bang gagawin?"

Biniro niya iyon na may ngiting pilyo. Tumawa si Aria, tinakpan ang bibig, pero hindi na nagsalita. Sa sandaling iyon, para silang tatlong taong may sariling mundo. Samantala, may kakaibang bigat sa loob ni Leon. Hindi iyon galit, hindi rin inis. Isang halong emosyon na hindi niya mabigyang pangalan.

Nang matapos si Luke sa pagpareserba ng VIP room, walang sabi-sabing kinuha ni Leon ang resibo at lumayo para asikasuhin ang mga papeles. Diretso ang likod niya, pero halata ang pagiging tense ng bawat hakbang.

Habang tinitingnan siyang lumalayo, tinaas ni Luke ang kanyang baba, kinindatan si Aria, at bumulong. "O, nakita mo? Kapag ikaw ang involved, si Leon ang pinaka-seryoso."

Napakababa ng boses, sapat lang para marinig ni Aria. Hindi iyon umabot kay Leon. Pagkatapos magbayad sa ibaba, naghanap si Leon ng tahimik at komportableng silid para kay Aria. Maingat ang kilos niya, bawat detalye ay tinitiyak niyang tama.

At pagkatapos ng lahat, habang naglalakad siya sa hallway, biglang sumingit sa isip niya ang pangalan ni Inez.

Napahinto siya. Kinuha niya ang telepono mula sa bulsa. At saka pa lang niya nakita ang hindi nasagot na tawag at mensahe ni Inez.

[Kamag-anak ni Inez, kami ay mga doktor mula sa ospital. Maraming beses na kaming tumawag ngunit hindi nasagot. Iniiinformahan namin kayo na si Mrs. Inez ay nakaranas ng aksidente at nangangailangan ng pirma para sa operasyon. Umaasa kami na makarating kayo sa ospital sa lalong madaling panahon!]

Manuel Hospital. Ito mismo ang ospital kung saan siya naroroon ngayon.

Nanatiling tahimik si Leon, dalawang segundo lang ngunit tila tumigil ang oras sa paligid niya. Naalala niya ang sinabi ni Luke kanina, at unti-unti niyang naunawaan, mula noong insidente ng pagpapakamatay ni Inez, tila nagbago ang babae.

Noong una, paulit-ulit na tumatawag sa kanya si Inez. Ngunit habang lumipas ang panahon, dumalang ang kanyang pagtawag. Minsan, kahit buong gabi siyang wala, hindi siya hinanap ni Inez. Talagang kakaiba. Sa isang hindi maipaliwanag na paraan, napilitang binalikan ni Leon ang tawag.

…

Nakaupo si Inez sa kama sa ospital, katatapos lang makipag-usap sa abogado tungkol sa diborsiyo. Nang matanggap niya ang tawag ni Leon, sandaling nagulat siya.

Handa na siyang tanggapin na buong araw na hindi siya kakausapin ni Leon, kaya hindi niya inasahan na tatawag pa ito sa kanya. Sa tuwing umuuwi si Aria, halos 24 oras na nakatuon ang isip ni Leon kay Aria. At saan siya maiisip kung hindi doon?

Matapos ang ilang sandali ng katahimikan, pinindot niya ang sagot. Sa kabilang linya, nagulat din si Leon. Hindi maiwasang magsisi ang lalaki.

Siyempre, isa na namang pakana ito ni Inez. Hindi niya ba inaasahan na maloloko siya? Ngunit huli na para ibaba ang tawag.

Sa malalim at malamig na boses, tanong ni Leon, "Nasaan ka?"

"Nasa ospital," sagot ni Inez nang tapat, walang bahid ng takot.

Ngumisi si Leon. Siyempre. Ang boses niya ay matatag at malakas, hindi tulad ng isang taong nakaranas ng aksidente at malapit nang mamatay.

"Narinig ko na naaksidente ka. Kamusta na ang katawan mo?" Tanong ulit ni Leon.

Ang boses ni Leon ay pareho pa ring walang emosyon, ngunit bigla pa rin naibulong sa puso ni Inez ang sorpresa.

Nag-aalala ba siya sa kanya?

Ngunit hindi siya nag-aalaga sa katawan ni Inez noon, at hindi rin siya tumatawag para magtanong.

Sa sandaling iyon, parang hindi totoo ang pakiramdam.

Biglang naramdaman niya ang hapdi sa kanyang mga mata, parang may bumabara sa dibdib niya.

Hindi sinasadya, inilapag niya ang kanyang kamay sa tiyan, bahagyang nanginginig.

Hindi maiwasang isipin, baka may pakialam pa rin siya sa kanya?

"Mas maayos na, pero..."

Nag-aalangan si Inez kung sasabihin niya ang tungkol sa bata, pero hindi niya nagawa.

At pagkatapos, marahan niyang narinig ang susunod na sinabi ng kausap, "Kung walang problema, umuwi ka na nang maaga."

"Naaksidente si Aria, at sabi ng doktor, mahina pa ang katawan niya, kaya kailangan niyang magpagaling nang maayos. Pag-uwi mo, gumawa ka ng maraming sopas, at balansehin ang nutrisyon, para mas mabilis siyang gumaling."

Pagkarinig nito, ang bahagyang nag-init na puso ni Inez ay biglang parang binuhusan ng isang balde ng malamig na tubig.

Ang akala niyang pag-aalaga kanina ay naging napakatawa.

Noong una, naging lasenggo si Leon at sinaktan ang sarili niya; hindi niya matanggap iyon, kaya nag-enroll siya sa maraming klase. Ang dating ayaw sa amoy ng kusina ay isang buwan na nagluto para sa kanya, inalagaan ang kanyang katawan nang buong puso.

Hindi inisip ni Inez na maaantig siya. Ngunit higit pa rito, hindi niya inaasahan na ituturing pa ni Leon itong tama, at ipapaluto pa ito sa ibang babae.

Ngumisi ng mapait si Inez. Sa mahabang taon ng kasal, tila isang malaking katatawanan pala ito.

Halos 24 oras na mino-monitor ni Leon si Aria. Kahit sipon lang ito, agad niyang malalaman at sasakay ng eroplano sa gabi para alagaan siya.

At para sa malaking pangyayari sa kanya, hanggang ngayon ay maliit na bagay lang ito para sa kanya.

"Maghanap ka ng ibang gagawa," wika ni Inez nang mahina, halos para sa sarili lang.

At sa bawat salitang iyon, ramdam niya ang pait at katahimikan ng nakalipas na mga taon.

Si Leon, "Maselan ang panlasa ni Aria. Hindi siya nasanay sa pagluto ng iba."

Nagulat si Inez, at ngumisi. "Leon, asawa ako, hindi katulong mo."

"Ano ang ibig mong sabihin?" Mariing pagkukunot ng noo ni Leon, halatang hindi niya maintindihan.

"Akala ko ba matalino ka? Simple lang naman ang sinabi ko. Isa pa, hindi ko kayang gawin ang sopas na iyon."

Ito ang unang beses na tumanggi siya sa kahilingan ni Leon. Lalo pang kumunot ang noo ni Leon, pero unti-unti niyang naunawaan. At sa pagkaunawa, nainis siya.

"Inez, ano na naman ang iniisip mo? Si Aria, ako lang ang kanyang kamag-anak sa mundo. Kung hindi ko siya aalagaan, wala nang mag-aalaga sa kanya."

Tumigil si Inez sandali, at mahinang wika, "At huwag mong kalimutan, ikaw ang pumalit sa kanya. Kung hindi ka ikinasal sa akin, siya ang dapat na Mrs. Ongpauco ngayon."

Pagkatapos sabihin iyon, naramdaman ni Inez na parang bumagsak ang isang bundok sa kanya.

Ito ang madalas na sinasabi ni Leon. Tuwing ganito, kahit anong pilit, hindi siya makakasagot—parang nasasakal siya ng bigat ng salita, at ng katotohanan na hindi niya kayang baguhin.

Noong una, ang ama ni Leon, pinuno ng pamilya Ongpauco, ay nagkasakit ng kidney failure at nangangailangan ng kidney transplant. Ngunit bihira ang kanyang blood type, at sa huli, ang ina ni Inez lang ang tumugma.

Pumayag ang ina ni Inez na mag-donate ng kidney, ngunit bilang kapalit, humiling siya ng kooperasyon, nais niyang pakasalan ni Inez si Leon.

Ngunit nagkaroon ng komplikasyon sa operasyon, at halos mamatay ang ina ni Inez. Bago siya tuluyang huminga ng huling hininga, hiniling niya sa harap ng media na pakasalan ni Inez si Leon. Noong panahong iyon, may relasyon na si Leon kay Aria. Dahil sa presyon ng pamilya, pinilit ng pamilya Ongpauco na ihiwalay sila, at ipinagkasundo na magpakasal si Leon at Inez.

Umiyak si Aria at umalis ng bansa na luhaan.

Ngunit hindi pa rito nagtatapos ang lahat. Pagkatapos ayusin ang mga ari-arian ng ina ni Inez, natagpuan ng pamilya Ongpauco ang kanyang cancer notification at ang pre-written na testamento.

Lahat ay naniwala, alam ng ina ni Inez na malapit na siyang mamatay, at ang orihinal na layunin ay tiyakin na mapakasal si Inez kay Leon.

Maraming beses siniraan si Inez, gusto niyang tumakas, tanggihan ang kasal. Ngunit sa huli, sumuko siya. Alam niyang kung tatanggihan niya, ang kamatayan ng ina niya ay magiging ganap na walang saysay. Sa bawat sandali, pinipilit niyang tiisin ang lahat.

Ngunit ngayon, wala nang dahilan para magtiis pa. Sa isip niya, kung makikita ito ng kanyang ina ngayon, masasaktan din ito.

"Ibabalik ko sa kanya ang posisyon ng Mrs. Ongpauco." Hawak ni Inez ang bagong pirma ng kasunduan sa diborsiyo, at mahinang bumulong sa kausap, "Leon, maghiwalay na tayo."