Kabanata 5

Kabanata 5

Vanessa’s POV

Hindi ko maalis ang mga mata ko sa mga dokumentong kakapirma lang namin ni Sebastian.

Nakapatong pa rin ang kamay ko sa papel, pero parang hindi ko maramdaman ang sarili ko.

Kasal na ako.

Sa Mayor’s office lang kami kinasal. Simple. Walang bisita. Walang engrandeng selebrasyon.

Ni hindi ko pa nasasabi kay Lola Belen. Ni hindi ko pa napoproseso na hindi na ako empleyado ng Watson Holdings.

Napalingon ako kay Sebastian nang maramdaman ko ang kamay niya sa kamay ko.

May kausap siya sa cellphone.

“Please tell my family, I have a wife,” kalmado niyang sabi. “I just got married and I’m ready to manage our company.”

Napatingin ako sa kanya.

Ganun lang?

Parang simpleng announcement lang.

Binaba niya agad ang tawag at tumingin sa akin.

“Let’s go,” sabi niya.

Hindi ako agad gumalaw.

“Sebastian,” tawag ko.

Huminto siya. “Yes?”

“Ganun lang ‘yon?” tanong ko. “Wala man lang… I don’t know… explanation?”

“What kind of explanation do you want?”

“Sa pamilya mo,” sagot ko. “Hindi ba sila magtataka?”

“They will,” diretso niyang sabi. “But that’s not your problem.”

Napakunot ang noo ko. “Hindi ko problema?”

“Yes,” sagot niya. “I’ll handle them.”

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit ganito siya kabilis magdesisyon.

Isa pa…

“Sebastian,” tawag ko ulit habang naglalakad kami palabas. “Kung ikaw talaga si Sebastian Montefalco…”

Huminto siya at tumingin sa akin. “Ano?”

“Bakit wala kang bodyguards?”

Saglit siyang natahimik, tapos bahagyang ngumiti.

“I don’t need them all the time,” sagot niya.

“Hindi ka ba natatakot?”

“Sa ano?”

“Sa mga kalaban mo,” sagot ko.

Tinitigan niya ako. “Mas dapat silang matakot sa akin.”

Hindi ako nakasagot.

Confidence or arrogance? Hindi ko alam.

Hinayaan ko na lang siyang igiya ako palabas ng opisina ng mayor.

Pagdating namin sa kotse, binuksan niya ang pinto para sa akin.

“From now on, Vanessa,” sabi niya habang nakatingin sa akin, “you’re my wife.”

Napatigil ako.

“You’re Vanessa Williams-Montefalco,” dagdag niya. “Hinding-hindi ka na magagalaw ni Gerald. I promise.”

Hindi ko alam kung bakit… pero parang gumaan ang pakiramdam ko.

Bago ako tuluyang makasagot, hinalikan niya ang noo ko.

Tahimik akong sumakay.

Palihim akong napangiti.

Asawa niya.

***

“Seryoso ka ba talaga?” tanong ko habang inaayos ko ang suot kong damit. “Ipapakilala mo na agad ako sa pamilya mo?”

Nasa kwarto kami. Nagpalit na kami ng pormal na damit.

“Kasal pa lang natin, dadalhin mo na ako agad sa kanila?” dagdag ko.

“Inaantay nila ako,” sagot niya habang inaayos ang cuff ng polo niya.

“Bakit hindi mo na lang sila inimbitahan sa kasal?” tanong ko. “Para hindi na tayo nagmamadali ngayon.”

“Because I don’t want a scene,” sagot niya.

“Scene?”

“Yes. Too many questions. Too many opinions.”

Napairap ako. “So ngayon, wala nang questions?”

“Meron,” sagot niya. “Pero mas kontrolado ko na.”

Napakunot ang noo ko. “Control freak ka ba?”

“Call it whatever you want.”

Napabuntong-hininga ako.

“Huwag ka nang magtanong,” dagdag niya. “Sumunod ka na lang. Okay?”

Napairap ako ulit. “Hindi ako sanay na sumusunod lang.”

“Masasanay ka,” sagot niya.

Padabog akong lumabas ng kwarto.

Narinig ko ang mga yabag niya sa likod ko.

“Wedding night natin ngayon—”

Naputol ako nang bigla siyang huminto.

Napalingon ako sa kanya.

“Gusto mo bang i-adjust ko schedule?” tanong niya, may bahagyang ngiti. “Mag-honeymoon muna tayo bago kita ipakilala sa pamilya ko?”

Nanlaki ang mga mata ko. “Excuse me?”

“Honeymoon,” ulit niya. “Or do you want to skip that part?”

Napailing ako. “Honeymoon mukha mo.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Let’s go,” sabi ko. “Tapusin na natin ‘to. Dadalawin ko pa si Lola Belen.”

“Busy ka agad?” tanong niya habang naglalakad kami.

“Of course,” sagot ko. “May buhay ako bukod sa pagiging asawa mo.”

“Good,” sabi niya. “I like that.”

Napatingin ako sa kanya. “What do you mean?”

“I don’t like dependent women,” sagot niya.

“Good for you,” sagot ko. “Kasi hindi ako ganun.”

Hinila niya ang kamay ko.

“Hey!” reklamo ko. “Bakit panay hila mo?”

“Because you’re slow,” sagot niya.

“I’m not slow,” depensa ko. “Ikaw ang mabilis.”

“Then keep up.”

Napamura ako nang mahina.

“Ang bossy mo talaga.”

“And you’re still following,” sagot niya.

Napatahimik ako.

Bakit nga ba?

***

Pagdating namin sa labas ng bahay nila, napatingala ako.

Malaki. Maayos. Halatang mayaman ang pamilya.

Kinabahan ako.

“Sebastian,” tawag ko.

“What?”

“Paano kung hindi nila ako magustuhan?” tanong ko.

“They will.”

“Sigurado ka?”

“Yes.”

“Paano kung magtanong sila?”

“Then answer.”

“Hindi ganoon kadali,” sagot ko.

“Wala namang mahirap,” sabi niya. “Relax.”

“Madali para sa’yo sabihin,” bulong ko.

Tumingin siya sa akin. “Trust me.”

Napahinga ako nang malalim.

Magtiwala muna ako sa kanya.

Pagpasok namin sa loob, napansin ko agad ang mga kasambahay.

Nang makita nila si Sebastian, yumuko sila.

“Good evening, Sir.”

“Good evening.”

Napatingin ako sa kanya.

Totoo nga. Siya talaga si Sebastian Montefalco.

“Sir, dumating na po ang mga magulang ninyo,” sabi ng isang kasambahay. “Kasama si Dr. Arturo at Ma’am Kim.”

“Okay,” tipid niyang sagot.

Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa kamay ko.

“Relax,” bulong niya.

Si Dr. Arturo Montefalco, siya ang ikalawang anak ng Montefalco. Isa siya sa pinakamagaling na doktor. Wala siyang balak pamunuan ang Montefalco Group dahil mas gusto niya ang karerang pinili niya.

Si Kimberly “Kim” Montefalco naman ay ang bunsong anak ng mga Montefalco. Kilala ko siya dahil bago lang siya pumasa sa bar exam. She's a lawyer. Siguro, balang araw siya na ang mamumuno ng law firm na itinayo ng kaniyang ina.

Hindi ko mapigilang mainggit.

Habang ako, business administration ang natapos ko noon. Unang trabaho ko ang sa Watson Group dahil lang din kay Gerald.

Pagdating namin sa sala, agad kong nakita ang pamilya ni Sebastian. Pamilyar na silang lahat sa akin dahil nakikita ko naman sila sa publiko. Itong si Sebastian lang talaga ang hindi ko kilala kasi hindi naman siya lumalabas sa public.

Kilala ko sila sa mukha. Pero ngayon… kaharap ko na.

“Good evening po,” kinakabahang bati ko sa kanilang lahat. Yumuko ako upang magbigay ng respeto.

Napansin kong nilapitan ako ni Kim.

“You must be my Kuya Seb’s wife.” Ngumiti siya sa akin at nagpakilala.

Mabilis ko naman tinanggap ang kamay niya.

Ganoon din ang kapatid niyang si Arturo. Pero sobrang lamig ng awra ni Arturo. At parang hindi makabasag ng pinggan.

Tahimik lang siya. Medyo naiilang ako sa kanya.

Biglang lumapit ang mga magulang ni Sebastian.

“Good evening po,” bati ko ulit.

Hinawakan nila ang kamay ko.

“Seb,” sabi ng ina niya, “sobrang ganda ng asawa mo.”

Napahiya ako.

“Bakit ngayon mo lang siya pinakilala?” dagdag niya.

“Mom,” sabi ni Sebastian.

“Hija,” sabi ng ina niya, “welcome to the family.”

Napangiti ako. “Thank you po, Ma’am.”

“Don’t call me Ma’am,” sabi niya. “Call me Mommy.”

Napatingin ako kay Sebastian.

Ngumiti lang siya.

“Okay na ba?” sabi niya. “My wife is hungry.”

“Grabe ka naman, Kuya,” reklamo ni Kim. “Hindi mo na nga kami inimbitahan sa kasal mo.”

“I don’t like crowds,” sagot niya.

“At least man lang sinabi mo sa amin na ikakasal ka pala. Ang unfair mo. Sinabihan mo lang kami pagkatapos ng kasal niyo,” dagdag ni Kim. Halatang hindi nagustohan ang ginawa ni Seb.

“Sinabi ko na ngayon,” sagot niya.

Napatawa si Kim. “Ang galing. Ang galing mo talagang mambweset.”

Tumikhim si Arturo. “The food is ready.” Tumayo siya at naglakad papunta sa dining area.

Hinila ako ni Mommy Kiara.

“Hija, dito ka sa tabi ko,” sabi niya. “Anong gusto mong kainin?”

“Okay na po ako,” sagot ko.

“No, no,” sabi niya. “You’re too thin. Kailangan mong kumain.”

Napangiti ako. “Thank you po.”

Habang nakaupo ako sa tabi nila, hindi ko mapigilang mapaisip.

Ganito pala ang pakiramdam… ang tanggapin. Hindi ako hinusgahan. Hindi ako tinanong tungkol sa nakaraan ko.

Tahimik kong tiningnan si Sebastian.

Nakatingin siya sa akin.

“Eat,” sabi niya.

Tumango ako.

Pakiramdam ko, may lugar ako sa pamilya niya kahit hindi ko pa silang lahat kilala ng lubusan.