Alle Kapitel von Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Kapitel 1 – Kapitel 10

Kabanata 2Vanessa’s POVKauuwi ko lang sa bagong apartment na nirerentahan ko. Pagod ang buong katawan ko. Pagod sa trabaho. Pagod sa pag-iisip. At higit sa lahat, pagod sa sakit na pilit kong tinatago.Pagkatapos ng trabaho, dumiretso na ako rito. Maaga pa ako bukas. Aayusin ko pa ang plano para sa engagement nilang dalawa ni Gerald at Leona.Napapikit ako sandali.Ako ang mag-aasikaso ng engagement ng lalaking minahal ko… para sa ibang babae.Masakit. Pero kailangan kong tanggapin.Ibinagsak ko ang bag ko sa sofa at dahan-dahang umupo. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang group chat namin sa Watson Holdings.Pagkabukas ko, agad bumungad ang sunod-sunod na messages.“OMG! Did you see this?”“Sir Gerald and Miss Leona look so good together!”“Finally! They’re back!”Napahinto ako.Back?Kinagat ko ang labi ko bago pinindot ang video.Sa screen, nakita ko si Gerald. Nakasuot siya ng pormal na damit. May hawak siyang bouquet ng bulaklak. Nakangiti siya… ‘yung ngiti na hindi niya

Kabanata 4Vanessa’s POVMaingat akong binaba ni Sebastian sa kama.Hindi ko napigilang mapatingin sa paligid nang tuluyan kaming makapasok sa loob ng silid niya. Malaki. Malinis. Maayos ang lahat. Halatang pinag-isipan ang bawat detalye.Tahimik ako habang iniikot ang tingin ko.“Ikaw ba talaga si Sebastian Montefalco?” diretsong tanong ko. Hindi ko na pinaligoy-ligoy. Kailangan kong makasigurado.Humarap siya sa akin. “What kind of question is that, Miss Williams?”“Simple question,” sagot ko. “Gusto ko lang malaman kung sino ang pinapasok ko sa buhay ko.”Tumaas ang isang kilay niya. Saglit siyang natahimik. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa.“So?” tanong ko ulit. “Ikaw ba si Sebastian Montefalco?”“Yes,” diretso niyang sagot. “And you already know what that means.”Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.Montefalco Group.Isa sa pinakamalakas na kalaban ng Watson Holdings.Kung siya nga…Magagamit ko siya.Bumukas ang pinto. Napalingon ako.Pumasok ang mga maid, may bitbit na sa

Kabanata 6Vanessa's POVTagaktak ang tubig sa buong katawan ko habang nakatayo ako sa ilalim ng shower. Pinikit ko ang mga mata ko, hinahayaan ang malamig-init na agos na bahagyang magpawala ng pagod at bigat na nararamdaman ko. Pero alam ko sa sarili ko na hindi madaling mawawala 'yung bigat na 'to. Hindi 'yung ganito 'yung sitwasyon namin ngayon. Hindi 'yung parang lahat ng bagay sa paligid ko ay hindi ko kontrolado.Hanggang ngayon, nandito pa rin kami sa bahay ng pamilya ni Sebastian. Hindi kami pinayagang umalis ng Mommy niya, kaya wala akong nagawa kundi sumunod. Kahit anong sabi ko na kailangan ko nang umuwi, na okay lang naman ako, ayaw talaga nila akong paalisin. Si Sebastian, tahimik lang noong una, pero alam kong siya rin 'yung may gusto na rito na lang muna kami para mas lalo kong makilala ang pamilya niya. Hindi ko siya masisi. Pagkatapos ng nangyari sa labas— 'yung gulong 'yun kasama si Gerald—alam kong may takot din siya na baka may mangyari na naman.Tahimik ang buong

Kabanata 8Vanessa's POV Napatawa ako nang mahina. Hindi ko alam kung bakit pero sa mga sandaling iyon ay parang gumaan ang pakiramdam ko. Na kahit na ang daming nangyari sa isang araw na iyon, kahit na nahiya ako nang sobra sa harap ng Mommy niya, kahit na ang dami kong iniisip tungkol sa trabaho at sa kinabukasan, ay may mga sandali pa rin na nakakatawa ang lahat.“Got it?” tanong niya.Nag-salute ako. “Yes, Sir!”Ngumiti siya nang bahagya. Hindi ko alam kung anong uri ng ngiti iyon, pero hindi ko na iyon pinag-isipan pa.Pagkatapos noon, kinuha ko ang cellphone ko. Napatingin ako sa oras. Alas-diyes na ng gabi. Hindi ko alam kung gising pa si Winnie, pero kailangan ko siyang tawagan. Ilang araw ko na ring hindi nakakamusta si Lola Belen dahil sa dami ng nangyari. “Winnie, kumusta si Lola Belen?” tanong ko habang pinupunasan ang buhok ko. Pilit kong ginawang normal ang boses ko kahit na kinakabahan ako.Tahimik sa kabilang linya.“Winnie?”“Vanessa…” nanginginig ang boses niya.Kin

Kabanata 10 Vanessa's POV “Are you ready?” tanong ni Sebastian sa akin pagkatapos kong mag-ayos. Nakasandal siya sa pintuan ng walk-in closet namin, nakakrus ang mga braso sa dibdib, habang nakatingin sa repleksiyon ko sa salamin. Tumingin ako sa sarili ko. Suot ko ang isang navy blue na blazer na siya mismo ang pumili para sa akin. Sinabi niya na gusto niyang magmukha akong propesyonal pero hindi mataray. Gusto niyang magmukha akong sekretarya na hindi basta-basta maaaring apakan ng kung sino. Sa ilalim ng blazer ay isang puting blouse at pencil skirt na hanggang tuhod. Hindi ako sanay sa ganitong suotan. Noong nagtatrabaho ako kay Gerald, ang suot ko ay ang unipormeng ibinigay niya—’yung masikip, ‘yung maiksi, ‘yung halatang hindi para sa sekretarya kundi para sa ibang bagay. Pero ngayon, iba. Ngayon, may kontrol na ako sa kung ano ang isusuot ko. At kahit na si Sebastian ang pumili nito, alam kong para ito sa ikabubuti ko, hindi para pagsamantalahan ang katawan ko. “I'm always