El corazón del italiano

สนามบินในช่วงเที่ยงคืนเงียบงันกว่าทุกวัน มีเพียงเสียงล้อกระเป๋าลากครูดไปกับพื้น และเสียงประกาศเที่ยวบินที่ดังแว่วมาจากไกล ๆ ทันทีที่ธารารินทร์ หรือ ทะเล หญิงสาววัยยี่สิบสองปีก้าวลงจากเครื่อง เธอก็รีบร้อนตรงกลับบ้านทันที หลังได้รับโทรศัพท์ด่วนจากนิพนธ์ พ่อเลี้ยงของเธอ ว่าแม่แท้ ๆ ของเธอเสียชีวิตแล้ว

“ไปไหนมาล่ะหนู ถึงได้กลับเอาป่านนี้? มันอันตรายมากเลยนะ” ลุงแท็กซี่เอ่ยขึ้น พลางเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่บนเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง

ทะเลไม่ได้ตอบอะไร เธอยังคงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ซึ่งเต็มไปด้วยหยดฝนที่เกาะพราวจนแทบมองไม่เห็นทิวถนนด้านนอก สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างหนัก และดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โชคดีที่ยังไม่มีลมพัดกระโชกแรงนัก ไม่เช่นนั้นคงน่ากลัวกว่านี้มาก

คืนนั้นตอนที่นิพนธ์โทรมาบอกว่าแม่ของเธอเสียแล้ว และให้รีบกลับมาทันที ทะเลแทบตั้งสติไม่อยู่ ความเสียใจและความช็อกถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนเธอทำอะไรไม่ถูก

โชคดีที่พ่อเตรียมเอกสารทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงมีหน้าที่เพียงรวบรวมสติ เก็บกระเป๋า และรีบเดินทางกลับประเทศไทย

ทั้งที่ลึก ๆ ในใจ ทะเลไม่อยากกลับมาที่บ้านหลังนั้นเลยแม้แต่น้อย บ้านพงศ์วารินทร์ไม่เคยเป็นเซฟโซนสำหรับเธอ.....

นิพนธ์ พ่อเลี้ยงผู้แสนเพียบพร้อมในสายตาคนอื่น มักชอบควบคุมและจัดการทุกอย่างในชีวิตของเธอ และทุกครั้งที่เขามองมา สายตาคู่นั้นก็ไม่เคยมีเพียงความเอ็นดูแบบพ่อที่มองลูกสาว แม้ทะเลจะพยายามไม่คิดอะไรมาก แต่แม่ของเธอกลับไม่เคยสบายใจกับเรื่องนี้เลย

หลังเรียนจบมัธยมปลาย เธอจึงถูกส่งไปเรียนต่อที่อเมริกาแทบจะทันที เพียงเพราะแม่ไม่ต้องการให้เธออยู่ใกล้พ่อเลี้ยงมากเกินไป ความหวาดระแวงและความหึงหวงที่แม่มีต่อนิพนธ์ กลายเป็นต้นเหตุของการทะเลาะกันอยู่หลายครั้ง และสุดท้าย ความโกรธเหล่านั้นก็มาลงที่เธอ จนบางครั้งทะเลก็อดคิดไม่ได้ว่าแม่เกลียดเธอ

วันที่เธอเดินทางไปต่างประเทศ แม่ไม่ได้ไปส่ง มีเพียงนิพนธ์เท่านั้นที่ไปยืนอยู่ข้างเธอในวันนั้น และนับจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกก็แทบไม่ต่างจากการตัดขาดกันโดยสมบูรณ์ ไม่มีทั้งสายโทรศัพท์ ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้น ๆ ส่งหากัน แม้กระทั่งวันที่เธอเรียนจบ ก็ยังมีเพียงนิพนธ์ที่บินไปหาเธอถึงอเมริกา

“เลควรรู้สึกยังไงดี... แม่” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วปนสะอื้น ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ขณะมองรูปถ่ายของมารดาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสั่น ๆ ของตัวเอง

“ให้ลุงเข้าไปส่งถึงในบ้านเลยไหม?”

“ไม่ค่ะ!” ทะเลตอบกลับแทบจะทันที น้ำเสียงหนักแน่นผิดกับใบหน้าที่ซีดเซียว มือเรียวรีบคว้ากระเป๋าสะพาย ก่อนเปิดประตูลงจากรถไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ท้ายรถด้วยตัวเอง

บ้านพงศ์วารินทร์ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดและสายฝน ตัวคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ดูเงียบสงัดราวกับไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟบางส่วนที่ยังเปิดทิ้งไว้ สะท้อนลงบนพื้นเปียกชื้นจนเกิดเงาวับไหว

ทะเลไม่ได้เดินเข้าทางประตูหลักของตัวบ้าน แต่รีบอ้อมไปยังทางเดินด้านขวาของคฤหาสน์ ฝั่งตรงข้ามกับโรงรถ ตรงนั้นมีประตูเล็กที่เชื่อมเข้ากับห้องครัว เป็นทางที่เธอคุ้นเคยและใช้ประจำเวลาจะลอบออกจากบ้าน

รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนพื้นหินที่เปียกฝนอย่างเร่งรีบ ขณะที่สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาไม่หยุด ความเย็นของละอองน้ำซึมผ่านเสื้อคลุมสีขาวตัวบาง จนเนื้อผ้าแนบชิดไปกับเรือนร่างของหญิงสาวอย่างช่วยไม่ได้

“ใครมาสูบบุหรี่แถวนี้กันนะ...”

คนตัวเล็กที่กำลังควานหากุญแจอยู่หน้าประตูบ่นพึมพำด้วยความรำคาญ เธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เอาเสียเลย ทั้งเหม็น ทั้งแสบจมูกจนชวนให้หงุดหงิด และเพราะต่อมรับกลิ่นของเธอไวผิดปกติ ไม่ว่าคนสูบจะอยู่ไกลแค่ไหน กลิ่นก็ไม่เคยรอดพ้นจมูกของเธอไปได้เลย

หากแต่ทันทีที่เธอหันไปตามต้นตอของกลิ่นบุหรี่ ทะเลก็แทบผงะ ร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่ใกล้เสียจนเธอเกือบหงายหลัง

นัยน์ตาคมเย็นชามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนสายตาคมจะหยุดอยู่บนร่างของเธอนานเกินไป โดยเฉพาะเสื้อผ้าที่เปียกฝนจนแนบชิดไปกับผิวกาย ยิ่งขับให้เรือนร่างของหญิงสาวเด่นชัดขึ้น แม้เนื้อผ้าจะเป็นสีเข้มก็ตาม

แม้จะไม่ได้เจอกันหลายปี แต่เขาก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกกดดันเหมือนเดิม ดวงตาคู่นั้นมักมองเธอนานเกินไปเสมอและมันก็กำลังมีผลต่อจิตใจของเธอเป็นอย่างมาก

“พี่ภา...!” ทะเลเรียกชื่อเขาเบา ๆ พร้อมถอนหายใจออกมาคล้ายโล่งอก ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นลูกน้องของนิพนธ์เสียอีก

ภาคิน พงศ์วารินทร์ ชายหนุ่มวัยสามสิบสองปี ลูกชายแท้ ๆ ของนิพนธ์ เจ้าของรูปร่างสูงเกินร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วเข้มได้รูป และเส้นผมสีดำที่เปียกลู่ลงมาเพราะละอองฝน

“ทำไมชอบสูบบุหรี่นัก” เธอว่าเขาเสียงเข้ม เมื่อเห็นภาคินโยนก้นบุหรี่ลงบนพื้น ก่อนใช้รองเท้าหนังบดขยี้มันจนดับสนิท แล้วโน้มตัวเก็บซากบุหรี่โยนลงถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างประตูครัว

เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงกุญแจออกจากมือเล็ก ๆ ของหญิงสาว แล้วไขประตูเข้าไปด้านใน แต่ยังไม่ทันที่ทะเลจะลากกระเป๋าเดินทางตามเข้าไป ภาคินก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง

แววตาคู่นั้นเย็นชาและยากเกินจะคาดเดา เขามองใบหน้าของเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ข้างตัว แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้ง

ทะเลมองตามเขาอย่างไม่เข้าใจ ตอนแรกเธอคิดว่าเขาคงมายืนสูบบุหรี่เพราะลืมเอากุญแจบ้านมา แต่ความสงสัยทั้งหมดกลับถูกแทนที่ด้วยความไม่พอใจทันที เมื่อได้ยินประโยคถัดมาจากปากของชายหนุ่ม

“เธอไม่น่ากลับมาที่นี่เลย... ทะเล”