Kabanata 2: Ang Laro ng Pagtatanggol

THIRD PERSON LIMITED RYELLA POV

Ang paglabas ni Ryella sa Valente Tower ay hindi isang paglaya, kundi isang pagpapaalis. Nang sa wakas ay bumukas ang revolving door, ang kanyang galit ay nagbigay-daan sa isang malamig na determinasyon. Hindi siya natalo; siya ay nainis. Ang mind game ni Vladimir ay hindi nagpapababa ng kanyang loob—ito ay nag-apoy sa kanyang fury.

Kailangan niyang ulitin ang kanyang mantra nang mas agresibo sa loob ng dalawang araw: Ikaw ang kanyang abogada. Hindi ang kanyang sinasakop. Nandito ka para sa batas. Ngunit ang mga salita ay tila hollow na ngayon.

Nang pumasok siya sa courthouse kinabukasan, nararamdaman niya ang bigat ng bawat mata. Ang courthouse ay hindi lamang isang gusali; ito ay isang larangan ng digmaan kung saan ang katotohanan ay binabaluktot at ang kapangyarihan ay nagbabago ng kamay. Ngunit ngayon, nararamdaman niya na ang larangan ng digmaan ay dinala niya sa loob, sa kanyang tabi.

Si Vladimir ay nakaupo na sa defense table, ang kanyang tindig ay relaks at mocking. Hindi siya mukhang isang taong nililitis.

Umupo si Ryella sa tabi niya, ang kanyang briefcase ay inilapag nang may lakas. Ang bawat kilos ay nagpapahiwatig ng galit.

“Inaasahan kong mas maganda ang naging tulog ninyo, Mr. Valente,” bulong niya, ang kanyang boses ay malamig. “Hindi ko pinahahalagahan ang pagiging hostage sa inyong lobby.”

Lumingon siya, ang kanyang mapang-uyam na ngiti ay hindi matitinag. “Isang aral lamang iyon, Ryella. Hindi ka naglalaro sa aking mundo; ikaw ay ginagamit.”

“Ang aral ko ay, hindi ako gagamitin,” mariin niyang sinabi, hindi siya nagpapa-apekto. “Kung gusto ninyo akong manalo, titigil kayo sa inyong mga laughtrip at susundin ang aking direksyon. Ngayon, tumahimik kayo. Nagsisimula na ang pagdinig.”

Pumasok ang hukom, at nagsimula ang prosekusyon sa kanilang opening statement. Ipininta nila si Vladimir bilang isang walang awang kriminal na ang imperyo ay itinayo sa dugo at pagtataksil. Nakikinig si Ryella, ang kanyang isip ay tumatakbo. Ang kaso ay masama. Ngunit ang batas ay tungkol sa persepsyon.

Nang siya na ang turn, tumayo siya mula sa kanyang silya, ang kanyang tindig ay unwavering. Hinarap niya ang jury, ang kanyang boses ay matatag at malinaw.

“Mga ginang at ginoo,” sinimulan niya, “gusto ng prosekusyon na maniwala kayo na ang aking kliyente ay isang halimaw. Gusto nilang makita ninyo ang anino at tawagin itong katotohanan. Ngunit ang batas ay hindi tungkol sa mga anino—ito ay tungkol sa ebidensya.”

Nagsalita siya nang may precision, sinira ang mga argumento, gamit ang malamig na lohika. Naramdaman niya ang rush ng performance, ang pagiging alive niya sa arena na ito.

Ngunit habang siya ay nagsasalita, naramdaman niya ang titig ni Vladimir sa kanya. Hindi ito admiration; ito ay pag-angkin. Ang tingin niya ay isang tahimik na pangako na hindi siya nagtatanggol sa isang tao—siya ay hinihila sa isang personal na relasyon.

Sa panahon ng recess, lumabas si Ryella upang makahinga. Ang mga reporter ay nakapaligid, ngunit wala siyang pakialam. Ang kailangan niya ay space.

Bigla, may humawak sa kanyang braso—dalawang lalaki na nakasuot ng madilim na suit. Mafia rivals.

“Iwanan mo na ang kaso,” bulong ng isa sa kanila, ang kanyang boses ay parang grinding stone. “O pagsisisihan mo ito. Hindi mo alam kung sino ang pinaglilingkuran mo.”

Ang kanyang puso ay humampas nang malakas. Sinubukan niyang kumalas, ngunit humigpit ang kanilang kapit. Ang takot ay bumalot sa kanya, matalas at nakakasakal.

Bago pa man siya makapag-reaksyon, ang bodyguard ni Vladimir ay lumitaw. Mabilis, brutal. Sa ilang segundo, ang mga lalaki ay nasa sahig. Ang mabilis na pagdating ng tulong ay nagpatindi sa kanyang takot, sapagkat alam niya na si Vladimir ay laging nakatingin.

Nakita niya si Vladimir, nanonood mula sa mga hagdan, ang kanyang ekspresyon ay unreadable, ngunit ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa mapag-angkin na apoy.

“Nakikita mo?” sabi niya ng mahina, ang kanyang boses ay umabot sa kanya sa kabila ng kaguluhan. “Akin ka na ngayon, Ryella. Tanggapin mo man o hindi. At kung sino ka man, ipagtatanggol kita.”

Ang kanyang paninindigan ay nanginginig. Ang entanglement ay hindi legal, kundi personal.

Pagbalik sa loob, nagpatuloy ang paglilitis. Sinubukan ni Ryella na mag-focus, ngunit ang kanyang isip ay patuloy na inuulit ang confrontation.

Habang siya ay nag-cross-examine sa isang saksi, dinikit ni Vladimir ang kanyang kamay sa kamay niya sa ilalim ng mesa.

Ang pagdampi ay banayad, halos hindi napapansin, ngunit nagdulot ito ng isang kuryente sa kanyang katawan. Naramdaman niya ang apoy na iyon na kumalat mula sa kanyang balat, sinusunog ang kanyang resolusyon. Sinulyapan niya ito, ang kanyang mga mata ay malaki, ngunit ngumiti lamang ito nang may pang-aasar, ang kanyang tingin ay hinahamon siyang mag-react.

Ang kanyang boses ay nautal sa isang sandali, ang maliit na crack sa kanyang propesyonal na façade ay lumitaw. Mabilis siyang nakabawi, ngunit alam niya—lahat ay napansin.

Ang araw ay nagtapos ng tumawag ang hukom para sa isang adjournment. Kinuha ni Ryella ang kanyang mga file na may nanginginig na kamay.

Lumapit si Vladimir, ang kanyang boses ay isang bulong na inilaan lamang para sa kanya.

“Ginawa mo nang mahusay ngayon,” bulong niya. “Ngunit tandaan mo, Ryella… ang paglilitis na ito ay hindi lang tungkol sa batas. Ito ay tungkol sa ating dalawa.”

“Ito ay propesyonal,” pilit niyang sabi.

“Propesyonal. Siyempre. Hanggang sa hindi na.”

Nang lumabas si Ryella sa courthouse, isang anino ang bumagsak sa kanyang landas. Isang lalaki ang nakatayo, ang kanyang mukha ay nakatago sa ilalim ng isang kulay-abo na hood. Ang kanyang boses ay mababa at nagbabanta.

“Dapat ay umalis ka na, Ryella,” sabi niya. “Ngayon, huli na.”

Ang kanyang dugo ay nanlamig. Hindi ito ang mafia rivals. Ito ay isang bagong kaaway—isang taong alam ang kanyang pangalan at naglitaw sa eksaktong sandali na nawawala ang bodyguard ni Vladimir.

Naramdaman ni Ryella ang isang matalas na haplos sa kanyang likod. Ang mundo ay umiikot. Nahulog siya, ang kanyang briefcase ay bumagsak sa sahig. Ang huli niyang nakita ay ang matinding, malamig na mga mata ng lalaki bago tuluyang lamunin ng dilim.

Ang kanyang mantra ay tuluyan nang gumuho. Ang pader ay basag na.

I’d love to hear your thoughts—leave a review and send gems if you enjoyed the chapter. Thank you!