Kabanata 3: Ang Panganib at ang Pag-Angkin

THIRD PERSON LIMITED RYELLA POV

Ang courthouse ay hindi lamang isang gusali; ito ay isang larangan ng digmaan kung saan ang katotohanan ay binabaluktot at ang kapangyarihan ay nagbabago ng kamay. Si Ryella Cruz ay laging umuunlad sa arena na ito—ang mga bangko na may makintab na kahoy, ang bulong ng spekulasyon na parang hum ng isang nagbabadyang unos, ang matalas na amoy ng papel at tinta. Dito niya naramdaman ang kanyang sarili na pinaka-buhay, pinaka-kontrolado. Ngunit ngayon, habang naglalakad siya sa dobleng pinto kasama si Vladimir Valente, naramdaman niya ang bigat ng bawat mata sa silid na dumidiin sa kanya. Ang pakiramdam ay tila isang kongkretong bigat na nagpapabagal sa kanyang bawat hakbang, isang paalala na hindi na lang simpleng kaso ang pinasok niya.

Nagtipon ang mga reporter sa gallery, ang kanilang mga panulat ay nakahanda na parang mga balaraw na naghihintay ng pagkakataon. Ang mga kalabang pamilya ng mafia ay nakaupo sa likod, ang kanilang mga suit ay perpekto, ang kanilang mga tingin ay malamig at nagbabanta—sila ay mga anino na nag-aabang ng pagbagsak ng Valente empire. Ang prosecution team ay nagbubulungan sa pagitan nila, ang kanilang kumpiyansa ay nagliliyab na parang kayabangan, kumbinsido na hawak na nila ang pagkapanalo.

At pagkatapos, nandoon si Vladimir.

Hindi siya mukhang isang taong nililitis. Siya ay mukhang isang hari na nagdaraos ng pagpupulong sa sarili niyang kaharian. Ang kanyang suit ay perpektong tinahi, ang kanyang tindig ay relaks, ang kanyang mapang-uyam na ngiti ay hindi matitinag. Umupo siya sa defense table na parang ito ay isang trono, ang kanyang tingin ay sumasalikop sa silid na may tahimik na dominasyon. Ang kanyang presensya ay tila nagpapaliit sa espasyo, inilipat ang focus ng court mula sa hukom patungo sa kanya.

Pinilit ni Ryella ang sarili na mag-focus, nagpupumilit na panatilihin ang kanyang professional detachment. Nandito ako upang ipagtanggol siya, hindi upang magambala sa paraan ng pagpuno ng kanyang presensya sa espasyo. Inayos niya ang kanyang mga tala, ang kanyang mga daliri ay bahagyang nanginginig—isang maliit na crack sa kanyang propesyonal na façade—at inalala niya ang kanyang mantra: Propesyonal. Hiwalay. Walang Kompromiso.

Pumasok ang hukom, ang gavel ay tumama sa kahoy nang may awtoridad. “Nagsisimula na ang pagdinig.”

Nagsimula ang prosekusyon sa kanilang pambungad na pahayag, ipininta si Vladimir bilang isang walang awang kriminal na ang imperyo ay itinayo sa dugo at pagtataksil. Nagkuwento sila tungkol sa shell companies, offshore accounts, at mga bulong-bulungan ng mga deal sa madilim na eskinita. Ang kanilang mga salita ay matalas, ang kanilang ebidensya ay nakapipinsala.

Nakikinig si Ryella, ang kanyang panga ay mahigpit, ang kanyang isip ay tumatakbo sa bilis ng kidlat. Alam niya na ang kaso ay labis na nakasalalay laban sa kanya. Ngunit alam din niya na ang batas ay tungkol sa persepsyon, tungkol sa kuwento na ikinuwento sa jury. At determinado siyang magkuwento ng mas mahusay na kuwento—ang kuwento ng pagdududa, ang kuwento ng pagtatatag.

Nang siya na ang turn, tumayo siya mula sa kanyang silya, ang kanyang takong ay tumama sa makintab na sahig. Hinarap niya ang jury, ang kanyang boses ay matatag at malinaw, ang kanyang mga mata ay hindi natitinag. Ang bawat hakbang niya ay tila isang deklarasyon ng paglaban laban sa mga inaasahan ng lahat.

“Mga ginang at ginoo,” sinimulan niya, “gusto ng prosekusyon na maniwala kayo na ang aking kliyente ay isang halimaw. Gusto nilang makita ninyo ang mga anino at tawagin itong katotohanan. Ngunit ang batas ay hindi tungkol sa mga anino—ito ay tungkol sa ebidensya. At kapag tiningnan ninyo nang malapitan, makikita ninyo na ang ebidensya ay wala nang iba kundi usok at salamin.”

Nagsalita siya nang may katumpakan, sinira ang mga argumento ng prosekusyon isa-isa, gamit ang malamig na lohika at legal na pagdududa. Itinampok niya ang mga pagkakasalungatan, kinuwestiyon ang mga motibo, at pinaalalahanan ang jury ng bigat ng patunay (burden of proof). Ang kanyang mga salita ay dumaloy na parang isang matalim na talim, pumuputol sa ulap ng akusasyon.

Ngunit habang siya ay nagsasalita, naramdaman niya ang titig ni Vladimir sa kanya. Ang kanyang mga mata ay nanatiling masyadong matagal, ang kanyang mapang-uyam na ngiti ay sobrang alam ang sitwasyon. Ito ay tila sinusubukan siya nito, tinutulak siya, pinapaalalahanan siya na hindi lang siya nagtatanggol sa kanya—siya ay hinihila sa kanyang mundo. Ang tingin niya ay isang tahimik na pang-aangkin.

“Hindi mo ako pag-aari, Valente,” bulong ni Ryella sa sarili, pinipilit ang detachment.

Ang kanyang pulso ay bumilis, ngunit pinilit niya ang sarili na manatiling focused sa jury. Tinapos niya ang kanyang pahayag. “Sa pagtatapos ng paglilitis na ito, makikita ninyo ang katotohanan. At ang katotohanan ay walang kasalanan si Vladimir Valente.”

Ang silid ay nag-ingay sa mga bulungan, ang tensyon ay nadarama. Ang unang bahagi ng labanan ay natapos, ngunit ang tunay na digmaan—ang labanan para sa kanyang sarili—ay ngayon lang nagsisimula.

Sa panahon ng recess, lumabas si Ryella upang magpahinga. Ang hangin ay mabigat, ang mga hagdan ng courthouse ay siksikan sa mga reporter na sumisigaw ng mga tanong. Binalewala niya sila. Ang kailangan niya ay silence para muling buuin ang kanyang depensa.

Bigla, may humawak sa kanyang braso. Lumingon siya, nabigla, upang makita ang dalawang lalaki na nakasuot ng madidilim na suit—mga miyembro ng isang kalabang pamilya ng mafia.

“Iwanan mo na ang kaso, Abogada,” bulong ng isa sa kanila, ang kanyang boses ay tila umiikot sa lalamunan. “O pagsisisihan mo ito. Hindi mo alam kung sino ang pinaglilingkuran mo.”

Ang puso ni Ryella ay humampas nang malakas. Sinubukan niyang kumalas. “Puwede kayong idemanda dahil sa pananakot!”

“Demanda?” Tumawa ang lalaki, malamig. “Ito ang aming batas dito. Iwanan mo na si Valente.”

Bago pa man siya makapag-reaksyon, may isa pang presensya ang sumulpot. Ang bodyguard ni Vladimir ay lumitaw, ang kanyang mga galaw ay mabilis at brutal. Sa ilang segundo, ang mga lalaki ay nasa sahig, umaangal sa sakit. Ang mabilis na pagdating ng tulong ay nagpatindi sa kanyang takot, sapagkat alam niya na si Vladimir ay laging nakatingin.

Nakatingin si Ryella, nanginginig, habang pinakawalan siya ng bodyguard. “Ligtas na kayo ngayon,” sabi nito nang paos.

Ngunit nang tumingala siya, nandoon si Vladimir, nanonood mula sa mga hagdan ng courthouse. Ang kanyang ekspresyon ay hindi mababasa, ngunit ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa mapag-angkin na apoy at pagmamay-ari.

“Nakikita mo?” sabi niya nang mahina, ang kanyang boses ay umabot sa kanya sa kabila ng kaguluhan. “Akin ka na ngayon, Ryella. Tanggapin mo man o hindi. At kung sino ka man, ipagtatanggol kita.”

Ang kanyang hininga ay nahabol, ang kanyang paninindigan ay nanginginig. Gusto niyang sumigaw ng 'Hindi!', ngunit ang katotohanan ay hindi maikakaila—siya ay entangled na, at ang entanglement na ito ay hindi legal, kundi personal.

Pagbalik sa loob, nagpatuloy ang paglilitis. Sinubukan ni Ryella na mag-focus, ngunit ang kanyang isip ay patuloy na inuulit ang paghaharap, ang panganib, at ang paraan ng pagtingin ni Vladimir sa kanya—isang pagtingin na tila nagmamay-ari. Naramdaman niya ang mga pader na nagsasara.

Habang siya ay nag-cross-examine sa isang saksi, dinikit ni Vladimir ang kanyang kamay sa kamay niya sa ilalim ng mesa.

Ang pagdampi ay banayad, halos hindi napapansin, ngunit nagdulot ito ng isang kuryente sa kanyang katawan. Sinulyapan niya ito, ang kanyang mga mata ay malaki, ngunit ngumiti lamang ito nang may pang-aasar, ang kanyang tingin ay hinahamon siyang mag-react.

Ang kanyang boses ay nautal sa isang sandali, ngunit mabilis siyang nakabawi. Gayunpaman, ang alaala ng kanyang pagdampi ay nanatili, umaalpas sa kanyang isip, nagpapahina sa kanyang resolusyon.

Ito ay isang laro. Kailangan kong manalo. Para sa akin.

Ang araw ay nagtapos nang tumawag ang hukom para sa isang adjournment. Ang gavel ay tumama, ang courtroom ay lumabas, at kinuha ni Ryella ang kanyang mga file na may nanginginig na kamay.

Habang naghahanda siyang umalis, lumapit si Vladimir, ang kanyang boses ay isang bulong na inilaan lamang para sa kanya.

“Ginawa mo nang mahusay ngayon,” bulong niya. “Ngunit tandaan mo, Ryella… ang paglilitis na ito ay hindi lang tungkol sa batas. Ito ay tungkol sa ating dalawa.”

“Ito ay propesyonal,” pilit niyang sabi.

“Propesyonal. Siyempre. Hanggang sa hindi na.”

Wala na siyang energy upang makipagtalo. Tumalikod siya.

Nang lumabas si Ryella sa courthouse, isang anino ang bumagsak sa kanyang landas. Isang lalaki ang nakatayo, naghihintay, ang kanyang mukha ay nakatago sa ilalim ng isang kulay-abo na hood. Ang kanyang boses ay mababa at nagbabanta, isang boses na ginawa mula sa yelo at alikabok.

“Dapat ay umalis ka na, Ryella,” sabi niya. “Ngayon, huli na.”

Ang kanyang dugo ay nanlamig. Hindi ito ang isa sa mga lalaki ni Vladimir. Hindi ito ang mga kalaban ng mafia. Ito ay isang bagong kaaway—isang taong alam ang kanyang pangalan, alam ang kanyang file, at lilitaw sa eksaktong sandali na nawawala ang bodyguard ni Vladimir.

Biglang, nagdilim ang lahat. Naramdaman ni Ryella ang isang matalas na haplos ng isang bagay na matigas sa kanyang ulo. Ang kanyang briefcase ay bumagsak sa sahig. Ang huli niyang nakita ay ang matinding, malamig na mga mata ng lalaki bago tuluyang lamunin ng dilim.

Nasaan na siya? Sinong bagong kaaway ang nagtatago sa anino? At nasaan si Vladimir?

I’d love to hear your thoughts—leave a review and send gems if you enjoyed the chapter. Thank you!