Kabanata 4: Ang Digmaan para sa Pag-aari

THIRD PERSON LIMITED VLADIMIR POV

Ang pagbagsak ni Ryella Cruz sa makintab na semento ng courthouse ay umalingawngaw na parang putok ng baril sa tahimik na kaharian ni Vladimir. Hindi siya nagulat sa pag-atake—ang karangalan ni Valente ay laging ginugulo ng mga inggit na kaaway—ngunit ang galit na kumulo sa kanyang dibdib ay nagulat maging siya. Hindi ito propesyonal na galit; ito ay ang rage ng isang hari na ninakawan sa kanyang sariling harapan.

Ang hooded figure ay mabilis, mabilis na lumabas sa gulo. Isang shadow na alam ang eksaktong sandali kung kailan busy ang kanyang mga tauhan sa pag-alis sa mga naunang nagbanta. Ang timing ay perpekto. Ang galit ni Vladimir ay umakyat, malinaw, at mapanganib. Hindi niya iyon pinahintulutan.

“Kunin siya! Ngayon!” utos ni Vladimir sa kanyang mga bodyguard, ang kanyang tinig ay malamig at nag-uutos, lumalagos sa kaguluhan ng mga reporter. Ang isang wave ng kanyang mga tauhan ay sumugod patungo sa labasan, ang kanilang mga suit ay biglang naging baluti.

Mabilis siyang bumaba sa hagdanan, nilampasan ang nagkagulong mga reporter na sumisigaw ng mga tanong. Ang kanyang focus ay hindi ang kaaway; ang focus niya ay ang babaeng nakahandusay sa sahig, ang kanyang briefcase ay tumapon, ang polished façade niya ay basag na ngayon.

Lumuhod siya sa tabi ni Ryella, ang kanyang mga galaw ay precise at urgent. Ang kanyang pulse ay mabilis, ngunit regular. Ang kanyang walang malay na mukha ay nagpakita ng isang vulnerability na hinding-hindi niya ipinapakita sa courtroom—ang marupok na tao sa ilalim ng matigas na abogada.

Marupok. Ngunit hindi nasira. Hindi ko siya hahayaang masira.

Ang paghila ni Vladimir kay Ryella papunta sa kanyang mga braso ay instinctive—isang aksyon na possessive at protective. Ang amoy ng papel at tinta ni Ryella ay hinaluan ng kanyang sariling cologne at ang matalas na amoy ng panganib. Ito ay isang perpektong pinaghalong kaayusan at kaguluhan.

“Sino ang nag-utos nito?” tanong niya sa head of security na si Mikhail, na humabol sa kanya.

“Sir, hindi iyon mafia rivals,” sagot ni Mikhail, ang kanyang boses ay tensyonado. “Walang signature. Walang babala. Ang lalaki ay untouchable—lumitaw at naglaho na parang multo. May nagbayad ng malaking halaga para sa timing na ito.”

Tiningnan ni Vladimir ang mahigpit na grip sa walang malay na katawan ni Ryella. Isang multo. Ito ay nagpapatunay na ang pag-angkin niya kay Ryella ay nakita ng isang mas matinding kaaway. Ang taong ito ay hindi interesado sa imperyo niya—ang taong ito ay nagdeklara ng digmaan para sa kanyang personal na koneksyon—kay Ryella.

Ang galit ni Vladimir ay humigpit na parang vise. Walang sinuman ang naglalakas-loob na gambalain ang kanyang mga plano. Ang babaeng ito ay destined na maging bahagi ng kanyang mundo; ang kanyang pag-atake ay nagpapatunay na ang entanglement ay hindi lamang sa kanyang isip.

“Huwag mong hayaang may makakita sa kanyang kalagayan,” utos niya. “Dala-dalhin siya sa sasakyan. Ngayon. Gamitin ang decoy car. At Mikhail, dalawang bagay: Una, walang sinuman ang dapat malaman na walang malay si Abogada Cruz. I-release ang statement na mayroon siyang migraine. Pangalawa, alamin kung sino ang bagong multo na ito. Hanapin ang lahat ng personal file ni Ryella Cruz. Sino ang may galit sa kanyang integrity? Sino ang kaaway na mas interesado sa kanya kaysa sa akin?”

Habang tinatakpan ng kanyang mga tauhan ang mga reporter at ipinapasok si Ryella sa armored SUV, binalewala ni Vladimir ang kaguluhan. Ang kanyang focus ay nanatili sa babaeng nasa kanyang mga braso, na ngayon ay fully entangled na sa kanyang madilim na mundo.

Inakala mo na maaari mong iguhit ang linya sa pagitan ng propesyonal at personal, Ryella? Mali ka. Ang pagkakamali na iyan ay halos ikinamatay mo.

Sa loob ng sasakyan, siya ay naupo sa tabi ni Ryella, ang tension ay nagpuno sa leather seats. Dinala niya si Ryella pabalik sa kanyang penthouse, ang safest (at pinaka-possessive) na lugar para sa kanya. Ito ang tanging lugar kung saan makokontrol niya ang bawat elemento—ang mga pader, ang hangin, at siya.

Pagdating sa penthouse, maingat niyang binuhat si Ryella at dinala sa master suite, ang silid na pinaka-walang exposure sa labas ng mundo. Ang bawat hakbang ay isang paglabag sa personal space ni Ryella—isang paglabag na ininjoy niya, dahil ito ang tanging paraan para mapanatili siyang ligtas. Ang kanyang pag-aalaga ay isang pag-angkin.

Inilapag niya si Ryella sa malaking kama, ang kanyang suit ay walang bahid-dungis. Tumingin siya sa kanyang phone upang tawagan ang kanyang personal doctor.

“Magtalaga ng guard sa labas ng pintuan,” utos niya kay Mikhail sa comms. “Walang sinuman ang lalabas o papasok nang wala akong permiso. Tiyakin mong ang mga feed ng courthouse ay nawawala na.”

Nang sa wakas ay umalis siya sa silid, umupo si Vladimir sa kanyang opisina. Ang whiskey ay hindi nakatulong. Ang tanging bagay na makakatulong ay ang hanapin ang lalaki at itali si Ryella sa kanya nang permanent na paraan—hindi na bilang abogada, kundi kanya.

Ang paglilitis ay isang laro. Ngunit ito—ito ay digmaan.

Ipinikit ni Vladimir ang kanyang mga mata, naaalala ang fire sa mga mata ni Ryella sa courtroom, ang kanyang pag-utal nang sinubukan niya siyang hipnotismohin sa ilalim ng mesa. Ang kuryente na iyon ay hindi nila pwedeng itanggi. Ang pag-atake na ito ay nagbigay sa kanya ng perpektong dahilan upang wakasan ang professional facade.

Kinuha niya ang phone at tinawagan ang isang underworld source.

“May lalaking nakahood na umatake sa aking abogada,” sabi niya, ang kanyang tinig ay nag-iwan ng zero room for negotiation. “Gusto kong malaman ang kanyang pangalan, ang kanyang motive, at kung saan niya ako nakita.”

Ang boses sa kabilang linya ay nanginginig. “Mr. Valente, ito ay mapanganib—”

“Walang mas mapanganib kaysa sa galit ko,” putol ni Vladimir. “Ito ay isang priority one. Hanapin siya bago siya gumawa ng isa pang pagkakamali.”

Pinatay niya ang phone. Sa ilalim ng mga anino ng kanyang penthouse, alam niya na kailangan niyang harapin si Ryella. Hindi na siya maghihintay para sa pagpapatuloy ng paglilitis. Ang game ay pumasok sa personal phase.

Bumalik siya sa master suite, kung saan naghihintay ang kanyang doktor. “Kumusta siya?”

“Matigas ang pagtama, sir,” sabi ng doktor. “Ngunit wala nang mas masahol pa. Kailangan niya ng pahinga. At proteksyon.”

“Proteksyon,” ulit ni Vladimir, ang kanyang tinig ay mababa at may pangako. “Iyan ang ibibigay ko sa kanya. At sa sandaling magising siya, malalaman niya ang mga termino.”

Lumabas ang doktor. Tumayo si Vladimir sa tabi ng kama, pinagmamasdan si Ryella. Ang kanyang kamay ay humaplos sa noo ni Ryella, naramdaman ang init. Ito ay isang kilos na protective at possessive nang sabay.

“Akin ka na, Ryella,” bulong niya sa tahimik na silid. “Ang batas ay hindi na ang iyong kalasag. Ako ang kalasag mo. At walang sinuman ang pwedeng mag-claim sa iyo kundi ako. Mababayaran mo ang halaga ng pag-angkin na iyon.”

Tumingin siya sa mga ilaw ng lungsod. Ang digmaan ay nag-umpisa na, at ang prize ay ang integrity at kalayaan ni Ryella Cruz.

I’d love to hear your thoughts—leave a review and send gems if you enjoyed the chapter. Thank you!