MasukAmelia
Dumating ang email ng 7:42 a.m. sharp. > Mandatory attendance: Blackwood Corporation Strategy Review, 9 a.m. — Conference Room 12. Binasa ko ‘yung email dalawang beses. Akala ko glitch. Kasi hello—paralegals don’t attend strategy meetings. Lalo na ‘yung kasama mismo si Adrian Blackwood. Usually para lang ‘yon sa mga executives, partners, at sa mga taong may sweldong kayang magbayad ng student loan ko sampung beses over. Pero ayun — andun nga pangalan ko sa listahan. Kaya ayun ako, 8:57 a.m., nakatayo sa labas ng conference room. Nerbyos na nerbyos. Overdressed. At kunwaring confident. The room was huge — glass walls, skyline view. Kita mo buong city sa baba, parang ibang mundo. Sinubukan kong huwag ma-starstruck. Kaso ang hirap. Tapos… pumasok siya. Si Adrian Blackwood. Even surrounded by suits and senior partners, siya pa rin ‘yung center ng universe. His presence demanded attention. Parang ‘yung hangin mismo nag-a-adjust pag dumating siya. Sharp. Controlled. Lethal calm. “Let’s begin.” he said — simple, even tone, pero may authority na parang command. Umupo ako, tahimik lang, taking notes habang nagsasalita ‘yung mga executives tungkol sa projections at strategies nila. Puro jargon, puro corporate talk na parang impressive pakinggan pero walang laman. Tahimik lang ako, hanggang may isa sa kanila na nag-present ng expansion plan. Mali. ‘Yung data nila luma na. Obvious sa report — outdated ‘yung risk assessment, at may bago nang policy sa Europe. Kung ‘yun ang basehan ng expansion nila, lugi agad. Pero hindi ako dapat magsalita. Hindi ako supposed to be there, let alone talk. Then Adrian’s voice cut through the discussion. “Thoughts?” Tahimik. Walang sumagot. Walang gustong magkamali. Before I could stop myself, narinig ko sarili kong nagsalita. “Sir, with respect… mali po ‘yung projections.” Parang slow motion ‘yung paglingon ng lahat. Tumingin si Adrian sa akin — mabagal, diretso. “‘Off,’” he repeated. “Explain.” Ramdam ko ‘yung kaba sa dibdib ko. Pero tuloy lang ako. “Sir, the report used data from last quarter. Pero nagbago na ‘yung regulations sa European market two weeks ago. Kung ‘yung old model pa rin gagamitin, bababa ‘yung projected growth ng at least eight percent.” Huminga ako. “Sir.” Tahimik. Walang kumurap. Tapos tumayo si Adrian. Lumapit siya — bawat hakbang niya parang may timbang. Ramdam ko ‘yung presence niya habang papalapit, hanggang nasa tabi ko na siya. Amoy ko ‘yung cologne niya — clean, dark, expensive. Nakaka-distract. “Show me.” sabi niya, calm pero may command. Napatulala ako. “S-sir?” “Show me.” ulit niya, this time mas mababa ang boses, mas dangerous. Nanginginig ‘yung kamay ko habang nilapit ko ‘yung report. “Dito po, sir. ‘Yung trend line based pa sa Q2 data. Pero dahil may bagong tariff adjustment sa Europe, dapat nag-shift na ‘yung projections.” Tinuro ko ‘yung appendix. “Kung i-update, mag-iiba ‘yung revenue model.” Tahimik siya habang binabasa. The whole room was dead silent. Finally, tumingin siya sa akin. “You’re right.” Parang tumigil ‘yung puso ko. Tumuwid siya, tapos humarap sa partner na nag-present. “How did you miss this?” Nabubulol na ‘yung lalaki, trying to explain. “Oversight.” daw. “Oversight,” ulit ni Adrian. “Not a word I tolerate in my company.” Tumingin ulit siya sa akin. ‘Yung tingin niya, bahagyang lumambot — konti lang, pero ramdam. “What’s your name?” “Amelia Cruz.” “Cruz,” he repeated slowly, parang tinatandaan. “Noted.” At bumalik siya sa upuan niya. Calm. Unshaken. Like nothing happened. Nagpatuloy ang meeting, pero wala na ‘kong naintindihan. Basa ng pawis ‘yung palad ko, at parang maririnig ko pa rin ‘yung sariling tibok ng puso ko. After it ended, agad akong nagligpit. Gusto ko lang makalabas nang tahimik. Pero bago ako makarating sa pinto— “Ms. Cruz.” Napahinto ako. Si Adrian, nakatayo sa may bintana, silhouette niya framed by the skyline. “Stay for a moment.” Nag-unahan ang mga tao palabas, halatang gustong makalayo agad. Pagkasara ng glass door, kaming dalawa na lang natira. Tahimik. Mabigat ‘yung hangin sa pagitan namin. Tumingin siya sa akin. “You have a habit of speaking when you shouldn’t.” “I— I’m sorry, sir. I didn’t mean to overstep.” “Pero ginawa mo,” sabi niya, matter-of-fact. “And you were right.” Napatigil ako. “I value accuracy over obedience,” tuloy niya, dahan-dahang lumalapit. “Most people in that room were too scared to challenge me. Ikaw, hindi.” “I wasn’t trying to challenge you,” mabilis kong sagot. “Ayoko lang na may mali sa report.” “That’s exactly why you did.” he said, with the faintest hint of amusement in his eyes. Napalunok ako. “If I crossed a line—” “You didn’t.” Cut off niya agad. Calm, but firm. “But next time you decide to contradict a room full of executives, make sure you’re ready for the consequences.” “May consequences po ba?” nasabi ko bago ko napigilan. He tilted his head slightly, studying me. “You tell me, Ms. Cruz. Kaya mo ba?” Tumingin ako diretso sa kanya. “Kaya ko.” Ilang segundo lang, pero parang eternity ‘yung titigan namin. Tense. Electric. Then he turned back toward the window, voice lower now. “Good,” he said. “You’ll need that nerve where you’re going.” Napakunot ako. “Where I’m going?” Lumingon siya ng bahagya. “You’ll find out soon enough.” --- Adrian Courage and intelligence. Rare combo. Usually, kapag may nagsasalita sa meetings ko, gusto lang nila mapansin. Or worse — gusto ng approval. Pero si Amelia Cruz? Hindi ganun. She spoke up kasi hindi siya mapakali sa maling data. That kind of honesty — instinct ‘yun, hindi training. At sa mundo ko, instinct is worth more than loyalty. Habang nagpapaliwanag siya, tahimik lang akong nakatingin. Kita mo ‘yung takot sa boses niya, pero hindi siya umatras. ‘Yung logic niya? Sharp. Precise. Hindi niya kailangan ng confidence — ‘yung conviction niya, sapat na. Kaya nung nagpa-stay ako after the meeting, gusto ko lang makita kung paano siya mag-react under pressure. Most people crumble. Siya, hindi. Yes, she was nervous. Pero hindi submissive. May fire sa loob. Intriguing. Hindi ako madalas mag-hire ng ganung klase. Actually, I avoid them. They’re unpredictable. Dangerous. Pero si Amelia Cruz… She didn’t belong behind a desk. She belonged in the fire. At gusto kong makita kung anong mangyayari kapag tinapon ko siya doon. --- Amelia Pagkalabas ko ng conference room, halos matumba na ako sa kaba. Lahat ng tao nakatingin. Nagbubulungan. “Anong sinabi ni Blackwood?” “Buhay pa ba siya?” Hindi ko rin alam. Ang alam ko lang — ‘yung lalaking kinatatakutan ng lahat… tumingin sa’kin hindi bilang problema. Kundi bilang hamon. At mukhang handa siyang tanggapin ‘yung laro.Amelia’s POVHindi ko narinig yung confrontation.Naramdaman ko.Nangyari siya isang oras matapos umalis si Bianca, iniwan yung katahimikan na parang talim. Matagal na ulit huminga nang maingat ang office. Nagbalikan na sa trabaho ang mga tao, kinukumbinsi ang sarili na tapos na ang tensyon.Hindi pa.Lumulubog lang siya sa ilalim—parang fault line na hinihintay lang ang huling pressure bago bumigay.Nasa desk ako, nagre-review ng contracts, nang biglang mag-iba ang hangin.Hindi figurative.Literal.Humina ang mga boses. Bumagal ang mga yabag. May gumapang na instinct sa executive floor—parang mga hayop na nararamdaman ang anino ng predator.Galit si Adrian Blackwood.Hindi yung maingay. Hindi padalos-dalos.Cold.At yun ang delikado.Napatingin ako pataas sakto nang lumabas si Bianca sa elevator, phone dikit sa tenga, mukha niyang puno ng iritasyon. Perpekto pa rin siya—ivory suit, tuwid ang likod, taas-noo—pero may mali sa galaw niya. Masyadong mabilis. Parang alam na niya kung ano
Amelia’s POVHindi ko in-expect na ganito pala ang jealousy.Akala ko dati, maingay siya—may sigawan, may confrontation, may drama. Yung tipong ramdam mo agad, kaya mong paghandaan. Parang eksena sa pelikula na alam mong sasabog.Pero hindi.Tahimik siyang dumating.At pag dumating, parang nagyeyelo ka.Una kong napansin yung katahimikan sa office ni Adrian.Hindi yung usual na productive silence—yung sanay na ako, puno ng tension at strategy, yung bawat segundo may iniisip. Iba ’to. Mabigat. Intimate. Parang hindi dapat may ibang tao.Nakatayo ako sa labas ng glass wall, hawak yung tablet ko, kunwari naghihintay lang matapos yung call niya. Yun ang sinasabi ko sa sarili ko. Na professional lang ako. Na wala akong pakialam.Pero sa loob, nakita ko si Bianca, nakaupo sa edge ng desk niya na parang normal lang. Parang ginawa na niya ’to ng isang libong beses.Kampante. Komportable.Hindi siya mukhang assistant. Hindi rin submissive. Kung umasta siya, parang sa kanya yung space. Isang pa
Amelia’s POVHindi nagpatagal si Bianca para i-corner ako.Hindi naman talaga siya yung tipo na naghihintay.Kinabukasan agad nangyari—masyadong maaga, bago pa tuluyang magising ang opisina. Tahimik pa ang mga hallway, may halo pang amoy ng polish at kape, at yung ambisyon ng mga tao hindi pa ganap na kumakapit sa hangin. Nasa maliit akong executive lounge malapit sa bintana, nire-review ang notes para sa strategy meeting na pinapasukan ako ni Adrian, nang marahan na magsara ang pinto sa likod ko.Soft.Sadya.Hindi ako agad lumingon. Hindi ko kailangan.“You’re punctual,” sabi ni Bianca. “That’s good. Adrian values punctuality.”Andoon na naman—pangalan niya sa bibig niya, parang inaangkin.Inaayos ko muna ang mga papel ko, bumibili ng isang segundo bago ko siya harapin. “May kailangan po ba kayo, Ms. Vale? ”Tahimik siyang natawa. “Nagkukunwari ka pa ring magka-level tayo? ”Humarap ako.Nakasandal siya sa mesa, naka-cross ang mga braso, perpekto ang ivory suit, kalmado sa paraan ng
Amelia’s POVNag-slide open ang elevator doors with a soft chime, at biglang bumaba ang temperatura sa executive floor.Ramdam ko siya bago ko pa siya makita.Yung katahimikan.Yung biglang pag-shift ng attention.Yung paraan ng pagputol ng mga usapan—parang may humila ng switch at pinatay lahat.People freeze.Mga assistant na kalahating tumayo mula sa desks nila.Mga analyst na napatigil sa gitna ng lakad.Mga bulungan na biglang naglaho.Ganito yung reaction kapag may paparating na bagyo.O predator.Then she steps out.Bianca Vale moves like the building already belongs to her—matangkad, composed, at nakamamatay ang ganda sa ivory suit na mukhang mas mahal pa sa isang taon kong renta. Tumutunog ang heels niya sa marmol, bawat hakbang eksakto, sigurado, parang may declaration. Perfect ang pagkakahila ng dark hair niya. Pulang labi na naka-curve sa ngiti na mukhang polite—kung hindi mo alam kung gaano ito katarim.Alam ko agad ang totoo the moment na magtagpo ang mga mata namin.Mal
Adrian’s POVTahimik ang building sa gabi—mas tahimik kaysa gusto ko.At sa company na ganito kalaki, may dalawang ibig sabihin lang ang ganitong katahimikan:Victory.Or vulnerability.Ngayong gabi, parang parehong meron.Halos lahat ng staff umuwi na kanina pa. Pati cleaning crew bumaba na sa lower floors, iniwan ang top offices sa sobrang linis na katahimikan. Pero may isang ilaw na naka-on pa rin.Sa kanya.Nakatayo ako sa labas ng office ni Amelia, nakatingin sa kanya through the glass wall. Nakayuko siya sa pile ng documents, buhok niya nakalaylay sa pisngi, at yung pen niya tumatama sa papel in that thoughtful, rhythmic way.Magte-ten na.Dapat umuwi na siya.Dapat nagpapahinga.Dapat hindi niya pinipilit ang sarili dahil lang may sumubok manira sa kanya.Pero hindi siya nagpapatalo.Tinatanggap niya yung impact, tapos umaangat ulit.The kind of strength na ina-admire ng tao.The kind of strength na kinatatakutan nila.The kind of strength that ruins men like me.Kumatok ako sa
Amelia’s POVPagbalik ko pa lang sa office, ramdam ko na agad na may mali.Yung atmosphere… iba. Parang may humigop ng ingay. People were moving weird—masyadong tahimik, masyadong mabilis. Tapos parang iwas silang lahat sa akin. Or worse… parang may alam sila.Isang analyst nga na halos hindi ko kilala, muntik nang matumba sa upuan sa sobrang pag-iwas.Napakunot ako. “Are you okay? ”Tumango lang siya, kinakabahan ang mga mata, tapos nagmamadaling umalis.Ayun na. May nangyari.At malamang, kung sino ang may kagagawan, hindi ko na kailangan hulaan.Hindi na ako umupo. Hindi na rin ako nag-isip. Dumiretso ako sa taong parang walking thunderstorm in a tailored suit.Nakasara ang office door ni Adrian, pero hindi ako pinigilan ng assistant niya nang dumiretso ako.“She’s allowed in,” narinig ko boses niya galing sa loob—calm, mababa, at yung tipong alam mong siya ang may hawak ng lahat.Of course alam niya na darating ako.Alam niya lagi.Pagpasok ko, sinara ko agad yung pinto. Tumitibok







