LOGIN“Uncle Daaaams! Gising na po! Let’s go swimming! The sun is up na!”I groaned and buried my face deeper into the pillow. “Kielian, five more minutes…”“Uncle, five minutes mo na ‘yan kanina pa! Tatlo na ‘yan!” sigaw niya habang patuloy ang katok. “Baka mainit na yung dagat! The fishes are waiting fo
“Too late,” I grinned. “Last time we were together, tinanong na niya yung waitress kung may boyfriend. Chip off the old block.” Liannah groaned. “He really gets that from you, Damiel. Please lang, behave kahit konti.” After a few more instructions — allergy list, favorite foods, bedtime routine, n
Damiel's POV.“Damiel, please. Just for one week. Kahit isang linggo lang talaga,” pakiusap ni Liannah sa kabilang linya ng video call. Kitang-kita ko sa screen ang loob ng private jet nila. Nakaayos na siya, parang ready na for a serious business meeting. Katabi niya si Ezekiel na naka-suit pa rin,
HELLO MGA MAHAL KONG READERS! Dito na po mag tatapos ang story ni Ezekiel at Liannah. Maraming maraming salamat po s pag sama sa kweno nila. Ngayon, gusto kong ibahagi naman ang susunod na kwento, ang kwento ng kambal ni Liannah na si DAMIEL. Ang pasaway at mahilig sa baabe na si Damiel, na maiinl
Ang flight pabalik sa Manila ay parang walang katapusan. Sa loob ng private jet, si Ezekiel ay hindi mapakali kahit isang minuto. Pabalik-balik siya sa pasilyo, inaayos ang unan sa likod ko, ini-check ang temperature ng aircon, at halos bawat limang minuto ay lumalapit siya para tanungin ako.“Kaila
The atmosphere in the Azure Haven villa had shifted from playful banter to something far more profound. Habang nakatanaw kami sa dapit-hapon, hindi ko mapigilang hawakan ang aking tiyan. It was a subtle, almost instinctual movement, but Ezekiel noticed. His hand immediately covered mine, his thumb t
The next day felt unusually calm. Walang alarm, walang email, walang Zoom calls… just the kind of quiet I didn’t know I needed.After ng business trip, binigyan kami ni Liam ng two-day break. For the first time, parang normal na weekend lang ulit, no stress, no deadlines.“Bessy… sure ka bang kaya m
Pagmulat ko ng mata, ramdam ko agad ang lamig ng aircon at ‘yung banayad na sikat ng araw na pumapasok sa kurtina. Tahimik. Pero sa loob ko, parang may kung anong bago. Hindi ko ma-explain, pero mas magaan. Siguro dahil sa sinabi niya kagabi. Sa paraan ng pagkakatitig niya, ‘yung sincerity sa bose
DEVORAH’S POV. — Past midnight na, pero gising pa rin ako. Nakatitig lang sa kisame, ramdam ko na ang hilo pero hindi ako madalaw dalaw ng antok. Gising pa kaya ang iba? Si Parsha at Tristan kasi kanina nagpaalam na agad after the game, pero nag stay pa yata sila sa labas, bago tuluyang pumasok
LIAM’S POV. — Tahimik ang hallway papunta sa Master suite, naririnig ko pa rin ang mahihinang tawanan galing sa dining area, si Tristan at Parsha halatang may energy pa dahil di naman sila masyadong uminom kanina. It’s been years since I felt that kind of… normalcy. Yung simpleng tawanan lang, w







