7. หักห้ามใจ

.

.

“...กูไม่ได้พูดเล่น”

อนณพูดกับเพื่อนสาวของตนด้วยสีหน้าจริงจังแต่อลิซตอบกลับเขาด้วยท่าทีออดอ้อน การที่เธอทำแบบนี้มันคือการเชิญชวนเขาชัดๆ ถ้าผู้หญิงตรงหน้าของเขาไม่ใช่อลิซ เขาคงไม่คิดหนักแบบนี้แน่ และผู้หญิงตรงหน้าคงได้สลบเหมือดคาเตียงไปแล้ว ชายหนุ่มดึงมือออกโดยไม่พูดอะไรก่อนจะหันไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัวของเธออีกครั้ง และหยัดตัวเต็มความสูงพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่นอย่างเงียบๆ แต่อลิซก็ยังไม่วายจะดึงรั้งแขนแกร่งของเขาไว้

“มึงรังเกียจกูหรอ?”

“...เปล่า...ไว้มึงมีสติค่อยพูดแบบนี้กับกูใหม่”

พูดจบอนณก็เดินออกจากห้องนอนของเขาไปพร้อมกับปิดประตูให้ก่อนที่ตัวเองจะยืนพิงประตูและเอามือกุมขมับของตนอยู่อย่างนั้น ภายในใจแอบขุ่นเคืองตัวเองไม่น้อยที่ปฏิเสธไปอย่างนั้น แต่เขาไม่อยากมีอะไรกับอลิซโดยที่เธอไร้สติแบบนี้ เพราะเขารู้ว่าถ้าเธอตื่นขึ้นมาจะเสียใจภายหลังแน่ๆ

“อนณ...ใจแข็งไว้นะมึง”

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวเพราะภาพเรือนร่างของเพื่อนสาวยังคงติดอยู่ในหัวอยู่เลย ไหนจะสีหน้าแบบนั้นของเธออีก และเขายังต้องคอยย้ำตัวเองว่าเธอคือเพื่อน แต่ร่างกายของเขากลับไม่ได้เป็นไปตามความคิดเลย มันซื่อตรงกับความรู้สึกของเขาจนน่าหงุดหงิด อนณก้มมองเบื้องล่างที่ตื่นตัวขึ้นเต็มที่ก่อนจะถอนหายใจ และคิดว่าต้องหาทางจัดการเจ้าตัวที่ตื่นขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้าเขา

เช้าวันถัดมา

ติ่งต่องๆๆๆๆๆ

อนณที่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาที่เขาใช้เป็นที่นอนเมื่อคืน เพราะเสียงกดกริ่งหน้าห้องดังขึ้นไม่พัก ก่อนที่เขาจะหยิบนาฬิกาขึ้นมาดูอย่างหัวเสีย เพราะนี่มันพึ่งจะเจ็ดโมงเช้าแต่กลับถูกก่อกวนทั้งที่เขานอนยังไม่เต็มอิ่มเลยด้วยซ้ำ เขาลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องอย่างหัวเสียก่อนจะเห็นหน้าหล่อๆ ของเพื่อนๆ ที่ยืนเรียงหน้าสลอนอยู่หน้าห้องด้วยรอยยิ้มร้าย

“กว่าจะเปิดนะ มัวทำอะไรอยู่หรอไอ้เพื่อนรัก”

จีซัสพูดพร้อมกับเข้าไปล็อคอนณเชิงหยอกล้อ ก่อนที่คนอื่นๆ จะแกล้งต่อยเขาอย่างล้อเลียน เพราะคิดว่าเมื่อคืนอนณอาจจะข้ามเส้นคำว่าเพื่อนไปแล้วแน่ๆ ดูจากอาการของอลิซแล้ว คนอย่างอนณไม่พลาดแน่ๆ

“อะไรของมึงไอ้หมอ จะให้กูทำอะไรล่ะ ก็นอนดิไอ้เพื่อนเวร” -อนณ

“ใช่หรอ? ดูจากสภาพไอ้ลิซเมื่อคืนไม่น่ารอด” -แทนไท

“พวกมึงเป็นเพื่อนกูมากี่ปี? ทำไมถึงคิดว่ากูจะทำแบบนั้น” -อนณ

“เพราะเป็นเพื่อนรักกับมึงมานานเลยรู้ว่ามึงมันร้าย” -จีซัส

“มึงคงจะ...ยังไม่ได้ข้ามเส้นคำว่าเพื่อนหรอกนะ” -ลุคค์

“ข้ามเชี่ยไร เมื่อคืนกูนอนโซฟา ไม่งั้นกูคงไม่มาเปิดประตูให้พวกมึงหรอกไอ้พวกเวร”

อนณพูดอย่างหัวเสียพร้อมกับใบหน้าที่อึ้งทึ่งของเพื่อนๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่อนณว่า ถ้าได้ทำเรื่องแบบนั้นแล้วคนอย่างอนณคงจะไม่ปล่อยให้รอดรับเช้าวันใหม่ที่สดใสได้อย่างแน่นอน ต่อให้อะไรเข้ามากวนเขาก็จะไม่สนใจ และมายืนทำหน้ามุ่ยอยู่ตรงนี้แน่ๆ จีซัส แทนไท และลุคค์ ถึงกับกลั้นขำไว้ไม่อยู่ที่เพื่อนของพวกเขาพลาด ทั้งที่ใครๆ ก็ดูออกว่าอนณรักเพื่อนสาวของเขามากแค่ไหน แถมรักในแบบที่เกินกว่าเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน

“เออๆ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติด”

ลุคค์พูดปัดๆ พร้อมยกยิ้มและไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรต่อ เพราะพวกเขาเองก็ต้องรีบไปทำงาน ขืนซักไซ้ต่อคงได้เถียงกันอีกยาวแน่ๆ และเดี๋ยวจะไปทำงานสายกันหมด

“งั้นพวกกูไปทำงานก่อนนะ” -จีซัส

“เออ” -อนณ

เพื่อนๆ ตบบ่าของอนณเบาๆ ก่อนจะพากันเดินไปยังหน้าคอนโดเพื่อเรียกรถแท็กซี่และไปเอารถหรูที่จอดทิ้งไว้ในผับของลุคค์ อนณเห็นเพื่อนๆ ไปกันหมดแล้ว เขาจึงปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าห้องนอนของตนที่มีเพื่อนสาวแสนสวยนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ชายหนุ่มเดินไปดึงผ้าห่มออกทำให้คนที่นอนหลับอย่างสบายใจถึงกับสะดุ้งก่อนอลิซจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ

“อือ...”

“ตื่นได้ล่ะ วันนี้กูมีงานเช้า และมึงก็ต้องไปทำงานด้วย”

อลิซขยี้ตาอย่างงัวเงียก่อนจะพยักหน้ารับเพื่อนหนุ่มคนสนิท ความรู้สึกหนาวเหน็บจนขนลุกซู่ทำให้อลิซก้มมองตัวเองก่อนจะพบว่าบนร่างของเธอเหลือเพียงบราปีกนกและแพนตี้ตัวน้อยเท่านั้น ดวงตาสวยเบิกตากว้างอ้าปากค้างอย่างตกใจพร้อมกับรีบเงยหน้ามองเพื่อนรักของตน

“ไม่ต้องมามองกูเลย มึงเป็นคนถอดเอง”

“เฮ้อ...งั้นก็โล่งอก”

“กูเป็นคนเอาผ้าห่มปิดให้”

“ฮะ? ...เอ่อ...แล้วมึง...เห็น...”

“ทำไม? ...เห็นมึงแก้ผ้าแล้วทำไม?”

“ป...เปล่าๆ งั้นก็ออกไปเซ่ จะยืนมองทำซากอะไรล่ะ”

อลิซตอบพลางหลบสายตาคมของเพื่อนชายที่จ้องมองเธอไม่วางตา ก่อนเธอจะหันไปแผดเสียงใส่เขา เพราะรู้สึกว่าเขาจ้องมองเธอนานจนเธอเริ่มเขินเองเสียแล้ว อลิซดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเพื่อหลบสายตาคมนั้นอย่างเขินๆ

“หึ...แค่นี้ทำเป็นเขิน...ทีเมื่อคืนไม่เห็นเขินแบบนี้เลย แถมยังใจกล้า...”

“เมื่อคืน? ... ท...ทำไม?”

“...มึงรู้อยู่แล้วหรือแกล้งไม่รู้?”

อนณหรี่ตาคมมองอลิซที่ไม่กล้าสบตาเขาเวลาเขาถามอย่างสงสัย ใบหน้าที่แดงเรื่อขึ้นของเพื่อนสาวมันเหมือนบ่งบอกว่าเธอจำเรื่องเมื่อคืนได้อย่างไงอย่างนั้น อลิซไม่ได้ตอบอะไรอนณจึงเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะโน้มตัวลงไปจ้องมองใบหน้าของอลิซใกล้ๆ อลิซเอนตัวหลบตามสัญชาตญาณเมื่อรู้สึกว่าใบหน้าหล่อของผู้เป็นเพื่อนเริ่มใกล้เกินไป

“อะ...อะไร...”

“มึงยังไม่ตอบกูเลย”

“ก็...ก็...”

“หืม? ...”

ใบหน้าของอนณใกล้เข้าไปเรื่อยๆ อลิซก็หนีเรื่อยๆ จนในที่สุดเธอก็ล้มตัวลงราบกับเตียงเพราะการกดดันของอนณ และเขาเองก็คร่อมร่างเธอไว้และยังไม่วายมองเธออยู่อย่างนั้น ใบหน้าของเพื่อนหนุ่มใกล้แค่คืบและเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมถอยออกไปแน่ๆ อลิซจึงรีบมุดลงใต้ผ้าห่มเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวถึงใบหู

“หึๆ ...เมื่อคืนยังยั่วกูอยู่เลย แล้วตอนนี้มึงจะกลัวอะไร?”

“มึงเลิกแกล้งกูเถอะ ถ้ามึงจะทำมึงทำไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

“ก็เมื่อคืนมึงไม่มีสติ ตอนนี้มึงมีสติกูอยากทำตอนนี้มากกว่า”

“ฮะ?! จะบ้าหรอ...เราเป็นเพื่อนกัน”

“ขนาดมึงรู้อย่างนั้นยังกล้ายั่วกูนะ”

“กูไม่ได้ตั้งใจโว้ย!”

อลิซเถียงเพื่อนของตนทั้งที่ยังอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างนั้น อนณอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมากับท่าทางของเพื่อนสาวที่ดูเขินอย่างจริงจัง ก่อนลุกออกจากตัวของเธอไปยืนข้างเตียงแทน อลิซจึงโผล่หน้าขึ้นมาจากผ้าห่มพร้อมส่งสายตาอาฆาตใส่เพื่อนหนุ่มคนสนิทที่แกล้งเธอ

“ฮ่าๆๆ มึงนี่แม่งเหมือนเต่าเลย”

“มึงชอบแกล้งกูอ่ะ”

“แล้วมึงจะเขินทำไม กูเพื่อนมึงนะ”

“มึงก็ไม่ได้ขี้เหร่นะอนณ มึงหล่อระดับซูเปอร์สตาร์เป็นใครจะไม่เขิน”

“ปกติไม่เห็นมึงเขิน”

“ก็...กูพึ่งตื่น...ก็มีตกใจบ้าง”

“เหรอ”

“ออกไปได้แล้ว กูจะอาบน้ำไปทำงาน”

“อาบด้วยกันเลยไหม? ยังไงก็ไม่เขินอยู่แล้วจะได้ไม่เสียเวลา”

“ไอ้บ้า...เพื่อนที่ไหนเขาอาบน้ำด้วยกัน ออกไป๊!”

อลิซพูดพร้อมกับขว้างหมอนใส่อนณที่ยังคงยืนหน้าระรื่นกวนประสาทเธออย่างนั้น ก่อนที่อนณจะยอมกลับห้องไปแต่โดยดีเพราะเขาเองก็มีคิวงานที่ต้องไปแต่เช้าเหมือนกัน เมื่อทั้งสองอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย อนณก็ยังไม่วายจะอาสาไปส่งอลิซที่บริษัท เขาบอกว่าเป็นทางผ่านอยู่แล้ว แม้อลิซจะค้านว่าไม่ต้องแต่เพื่อนรักของเธอก็ไม่ยอมอยู่ดี จนแล้วจนรอดเธอก็ต้องมาทำงานพร้อมกันกับเขาอยู่ดี

“เดี๋ยวเย็นนี้กูมารับ”

“ไม่ต้องก็ได้”

“แล้วมึงจะกลับยังไง?”

“กลับได้น่า แค่นี้สบายมาก”

“ไม่ กูจะมารับและมึงต้องรอกูมารับด้วย”

อนณยื่นคำขาดก่อนที่อลิซจะถอนหายใจแล้วพยักหน้ารับ รถตู้สีดำทึบแล่นมาจอดยังหน้าบริษัทของเธอ อลิซเตรียมตัวจะลงจากรถแต่ก็ถูกอนณคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน อลิซหันไปมองหน้าเพื่อนของตนอย่างสงสัย แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรออกมา

“อะไรหรอ?”

“เปล่า...”

“เปล่าก็ปล่อยสิ”

“คือ.....”

“สรุปว่ามีอะไร?”

“จะพูดอะไรก็รีบๆ พูดเถอะครับไอ้พระเอก เรามีนัดกับผู้กำกับนะเว้ย”

แซมที่มองดูพวกเขาจากกระจกหลังอยู่นานได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าและยิ้มเหมือนรู้ทันเด็กในสังกัดของตน อนณส่งสายตาดุผ่านกระจกให้แซม ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอลิซที่ยังคงทำหน้าสงสัย

“ตั้งใจทำงานนะ อย่าลืมรอกูมารับตอนเย็น วันนี้กูเลิกเร็ว”

“แค่นี้? ...แชทมาก็ได้มั้ง”

“เออ...แค่จะบอกว่าตั้งใจทำงาน”

“กูก็ตั้งใจของกูทุกวัน”

“มึงนี่ขยันทำลายบรรยากาศนะ”

“บรรยากาศอะไรอีกอ่ะ?”

อลิซยังคงทำหน้างง แต่อนณกลับพ่นลมหายใจยาวเมื่อดูเหมือนว่าเพื่อนสาวของเขาจะไม่ยอมเข้าใจความหมายของคำพูดตนเลย แต่ก็ไม่แปลกเพราะอลิซยังไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไง ขนาดเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนี้กับเธอ แต่ก็คิดเสมอว่าเพราะรักเพื่อนและอีกอย่างพวกเขาสนิทกันมานานมากอาจจะคิดว่าเหมือนคนในครอบครัวก็ได้

“ไปทำงานเถอะ”

“อ้าว...”

อนณพูดตัดบทก่อนที่อลิซจะลงจากรถทั้งที่ยังไม่หายสงสัย รถตู้แล่นไปจนลับตาแต่อลิซพึ่งจะเผยรอยยิ้มอย่างเขินๆ กับตัวเอง ถึงมันจะแปลกๆ แต่เธอกลับดีใจที่เขาพูดออกมาแบบนั้น และไหนจะท่าทีแปลกๆ นั้นอีก มันชวนให้คิดไปไกลเสียจริงๆ

“อลิซเอ๊ย...เป็นบ้าอะไรของแกเนี่ย...อนณเป็นเพื่อนแกมานานแล้วนะ”

อลิซพูดอย่างเขินๆ พร้อมกับยืนบิดอยู่คนเดียวหน้าบริษัทก่อนจะสะบัดความคิดเมื่อครู่ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ตัวเองมีสติ เธออาจจะแค่หวั่นไหวเท่านั้นอาจจะเพราะเธอโสดมานานเกินไปก็ได้ อลิซคิดแบบนั้นก่อนจะเดินเข้าไปทำงาน

.

.

.