8. จีบ

.

.

ห้องประชุม

“ทางทีมเราต้องการคุณอนณมาเป็นแบบในนิตยสารของเดือนนี้ ทางแบรนด์ Nice Cein เขาบรีฟมาแบบนี้ ว่าต้องเป็นคุณอนณเท่านั้น แต่ว่าทางเราติดต่อคุณแซมผู้จัดการของคุณอนณไปแล้ว เขาปฏิเสธว่าคุณอนณไม่รับงานนิตยสาร”

“เราจะทำยังไงกันดีล่ะพี่รัตน์”

เด็กฝึกงานที่ชื่อลูกหยีในทีมเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ เพราะนิตยสารสมัยนี้ไม่ได้เป็นที่นิยมเท่าไหร่ตั้งแต่มีอีบุ๊คขึ้นมาหรือหนังสือออนไลน์ การที่เสื้อผ้าแบรนด์ดังกำลังเป็นกระแสมาจ้างงานโปรโมทผ่านนิตยสารของพวกเธอนั้นถือว่าเป็นเรื่องยากมาก เพราะนิตยสารของพวกเธอไม่ได้มีชื่อเสียงมากนัก รัตนาหรือพี่รัตน์หันไปมองอลิซด้วยแววตาอ้อนวอน

“เดี๋ยวๆ นะ มองลิซแบบนี้หมายความว่า....”

“ช่วยพี่หน่อยเถอะนะลิซ ยังไงอนณก็เป็นเพื่อนเราไม่ใช่หรอ?”

“พี่รัตน์คะ...ลิซไม่อยากใช้สายสัมพันธ์มิตรภาพเพื่อให้ได้งานหรอกนะคะ อีกอย่างลิซก็....ไม่ได้สนิทขนาดนั้น”

“หือ...ไม่สนิทแต่เมื่อเช้ายังมาส่งกันอยู่เลยนะคะ เมย์เห็น”

ลูกทีมอีกคนพูดพร้อมกับจ้องมองอลิซ สายตาของเธอบ่งบอกว่าเธอเห็นอย่างนั้นจริงๆ อลิซมองรถเมย์ ลูกหยี เมเปิ้ล และต้นชาที่เป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่มก่อนจะหันไปมองรัตนา ทุกคนต่างจ้องมองอลิซอย่างขอร้อง

“นะอลิซ นะๆๆ ถ้าเราไม่ได้งานนี้นิตยสารของเราได้ถูกยุบแน่ๆ เพราะขายไม่ได้ ถ้ามีคุณอนณที่กำลังมาแรงตอนนี้มาขึ้นปกมันต้องส่งยอดขายดีกว่าเดิมแน่ๆ”

“ลิซว่าไม่เกี่ยวหรอกมั้งคะพี่รัตน์ ทางที่ดีพี่รัตน์น่าจะพิจารณาเรื่องที่เราลงขายเป็นอีบุ๊คมากกว่า เพราะสมัยนี้ไม่ค่อยมีใครซื้อเป็นเล่มแล้วค่ะ”

“ถ้าลิซเชิญคุณอนณมาร่วมงานได้ พี่จะลงอีบุ๊คที่มีคุณอนณขึ้นปกเป็นเรื่องแรกเลย!”

“โธ่..พี่รัตน์คะ...นณมันไม่มาหรอกค่ะ มันไม่ชอบให้สัมภาษณ์เรื่องส่วนตัว”

“ลองคุยดูหน่อยก็ไม่เสียหายนะครับพี่ลิซ”

“นั่นสิคะ เปิ้ลว่าเขาอาจจะยอมให้เป็นข้อยกเว้นก็ได้”

ต้นชาและเมเปิ้ลเสริมทัพให้รัตนาผู้เป็นหัวหน้าทีม ทุกคนต่างมองเธอด้วยความคาดหวัง อลิซถอนหายใจเพราะใจของเธอไม่อยากเอาคำว่าเพื่อนมาเป็นตัวเชื่อมให้เขาร่วมงานที่เขาไม่อยากรับ แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริง

“จะลองคุยดูค่ะ แต่ไม่รับปากนะคะว่าเขาจะมาหรือเปล่า”

ทุกคนพร้อมใจกันโห่ร้องอย่างดีใจเหมือนว่าอนณจะมาแน่ๆ ก่อนจะกระโดดโลดเต้นกันโดยไม่สนใจเลยว่าอลิซจะหนักใจแค่ไหน ต้นชาแอบมองอลิซพร้อมกับยิ้มให้กับตัวเอง ตั้งแต่เขาฝึกงานมาจนได้เป็นพนักงานประจำและอยู่ทีมเดียวกันกับอลิซ ต้นชาก็รู้เลยว่าอลิซเป็นคนจริงจังกับงาน เข้มงวดเวลาสอนงานก็จริง แต่แท้จริงแล้วเธอเป็นคนใจดีมากๆ คนหนึ่ง

หลังจากประชุมช่วงเช้าเสร็จทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน โดยรัตนาต้องเอาแบบร่างเอกสารและประวัตินายแบบไปพรีเซ้นต์ให้บรรณาธิการและทีมบริหารของแบรนด์ที่ว่าจ้าง รวมถึงการหาข้อสรุปที่จะเอานิตยสารขึ้นทำเป็นหนังสือออนไลน์ ส่วนคนอื่นๆ ก็พากันเดินมาที่โต๊ะพร้อมกับเตรียมตัวที่จะทำงานต่อ

“ทุกคนจะดื่มอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมลงไปซื้อให้” -ต้นชา

“จริงหรอ? ต้นชานายจะเลี้ยงพวกฉันหรอ?” -ลูกหยี

“จ่ายเองสิครับ เงินเดือนก็เท่ากัน” -ต้นชา

“โห่ อะไรอ่ะ นึกว่าพี่จะใจดีเลี้ยงซะอีก” -รถเมย์

“พวกแกก็....ถึงต้นชาเป็นผู้ชายแต่จะให้มาเลี้ยงพวกแกทุกครั้งก็คงไม่ได้ไหม?” -เมเปิ้ล

“รถเมย์ พูดถูก...แล้วพี่ลิซจะดื่มเหมือนเดิมไหมครับ ผมเลี้ยง”

ต้นชาหันไปพูดกับลิซเหมือนเช่นเคยพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้เธอ ทำเอาเพื่อนๆ ในทีมคนอื่นๆ ถึงกับมองหน้ากันไปมาด้วยความ งงงวย และจ้องมองต้นชาด้วยแววตาจับผิด ต้นชารู้สึกถึงสายตาแปลกๆ ของคนในทีมและลิซเองก็ดูสงสัยไม่น้อยที่อยู่ๆ วันนี้เขาพูดแบบนี้ แต่จริงๆ แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกวัน แต่วันนี้ดูโจ่งแจ้งเกินไปหน่อย ต้นชาอมยิ้มพร้อมกับลูบท้ายทอยแก้เขิน

“อย่ามองกันแบบนั้น...พี่ลิซเหมือนอาจารย์ของผมไง ต้องมีของมาเซ่นหน่อย”

“ลิซ นี่แกยกระดับเป็นอาจารย์ใหญ่แล้ว? ถึงกับต้องเอาของมาเซ่น”

เมเปิ้ลอดแซวเพื่อนของตนไม่ได้ เพราะเธอมองดูก็รู้ว่าต้นชาแอบชอบอลิซแน่ๆ จะมีใครไม่ชอบบ้างล่ะ สวยเก่ง หุ่นแซ่บขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยแต่งตัวอวดเนื้อหนังมังสาเท่าไหร่ตอนทำงานแต่ก็ไม่ได้โลว์แฟชั่นเสียทีเดียว จะเห็นว่าเธอแซ่บไม่แซ่บก็คงจะเป็นตอนไปผับเท่านั้น

“เอาเหมือนเดิมก็ได้”

“อเมริกาโน่ไม่หวานนะครับ”

ต้นชาย้ำอลิซก่อนที่เธอจะพยักหน้าแล้วหันไปสนใจงานของตนต่อ งานที่เธอชั่งใจอยู่นานและคิดหนักพลางจ้องหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่ยอมกดโทรออกเสียที ในขณะที่คนอื่นกำลังวุ่นวายกับการเลือกเครื่องดื่มอยู่

ตู๊ดดดดด...

(อืม...ว่า?)

ไม่ทันที่จะได้เตรียมคำพูดเสียงรอสายก็แสนสั้นเหลือเกิน ปลายสายก็กดรับอย่างรวดเร็วและกรอกเสียงทุ้มมาตามสาย อลิซมองโทรศัพท์อีกครั้งก่อนจะได้ยินปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

(จะพูดไหม? ไม่พูดกูวางนะ)

“เดี๋ยวๆ มึงจะใจร้อนไปไหนเนี่ย!”

(มีไรล่ะ โทรมาแล้วเงียบ)

“แล้วรับสายเร็วจังล่ะ เตรียมคำพูดไม่ทัน!”

(หึ...เดี๋ยวโทรหากูต้องเตรียมคำพูดแล้วหรอ?)

“ไม่ใช่อย่างที่มึงคิดแล้วกัน”

(มึงรู้หรอว่ากูคิดอะไร?)

“โอ๊ย! ช่างเถอะ กูโทรมาเรื่องงาน”

(อาฮะ)

“คือนิตยสารของกูอ่ะรับแบรนด์แฟชั่นแล้วทางแบรนด์เขาอยากได้มึงเป็นแบบขึ้นปกนิตยสาร...”

(รู้แล้ว แล้วยังไง?)

“แล้วมึงจะรับงานไหม? ...แบบว่า...”

(ตอนเย็นค่อยคุย)

“ฮะ? ...ได้...มึงอยากกินอะไรไหมล่ะ? กูเลี้ยง”

(ก็บอกตอนเย็นค่อยคุย กูไม่ว่างตอนนี้)

“เออ ก็ได้วะ”

อลิซพูดจบก็วางสายทันที เพราะคิดว่าถ้าคุยยาวกว่านี้จะรบกวนเวลาของเขา แต่ไม่ทันได้วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะก็มีคนโทรเข้ามาและไม่ใช่ใครที่ไหน ก็เพื่อนตัวดีคนเดิมนั่นแหละ อลิซขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย

“อะไรอีก?”

(มึงวางสายกูทำไม?)

“ก็มึงบอกไม่ว่างตอนนี้”

(กูแต่งหน้าอยู่ แต่คุยกับมึงได้ที่ไม่ใช่เรื่องงาน เรื่องงานค่อยคุยทีหลัง)

“แต่กูไม่ได้ว่าง”

“กาแฟพี่ลิซได้แล้วครับ เดี๋ยวผมแกะหลอดให้”

“ขอบใจนะชา”

(...ใคร?)

“ฮะ?”

(มึงคุยกับกูแต่หันไปตอบคนอื่นหรอ?)

“ก็น้องในทีม เดี๋ยวมามึงก็เจอเองแหละ”

(...เรื่องของมึงเถอะ)

“อะไรของมึงเนี่ยอนณ เอาแต่ใจจังวะ”

(แค่นี้)

ไม่ทันที่อลิซจะได้ตอบอะไรปลายสายก็วางไปเสียแล้ว คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ต้นชาที่ยังยืนมองอลิซอยู่ไม่ไปไหนก็มองตามโทรศัพท์ที่เธอวางก่อนจะมองใบหน้าของรุ่นพี่สาวอย่างชั่งใจว่าเขาจะเอ่ยถามดีไหม? หรือว่าไม่ควรถามดี เพราะอลิซไม่ค่อยพูดถึงเพื่อนๆ ของเธอสักเท่าไหร่นัก

“พี่ลิซกับคุณอนณดูสนิทกันมากเลยนะครับ”

“อ๋อ...ก็นะ เป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียน”

“โห...เท่ห์มากเลยมีเพื่อนเป็นดาราดังระดับพระเอกด้วย”

“ไม่หรอกน่า”

“แล้วอยู่กับคนหล่อขนาดนั้นพี่อลิซไม่หวั่นไหวบ้างหรอครับ?”

“ก็ไม่นะ เฉยๆ รู้นิสัยกันมานานแล้วมั้งเลยชิน”

ต้นชาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเมื่ออลิซบอกว่าเฉยๆ กับคนอย่างอนณที่เป็นดารารูปหล่อที่ใครๆ ก็อยากจะเข้าไปถวายตัวให้ และนั่นก็ไม่ได้มีผลกับอลิซเลย ท่าทางของอลิซดูเฉยจริงๆ อย่างที่พูด และเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความหวัง

“ชอบก็รีบบอกนะจ๊ะ เดี๋ยวจะแห้วเอา”

เมเปิ้ลพูดทั้งที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมแต่สายตามองต้นชาพร้อมด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ทันและต้นชาเองก็ยิ้มรับคำพูดของเมเปิ้ลด้วยรอยยิ้มเช่นกัน อลิซหันไปมองตาขวางใส่เมเปิ้ลที่ดูจะเชียร์รุ่นน้องคนนี้เสียเหลือเกิน

“แกอย่ามองฉันอย่างนั้นนะ ที่ฉันพูดเพราะหวังดี แกเองก็โสดมานานมากแล้วนะลิซ เปิดใจบ้างก็ได้ ต้นชามันก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร รูปหล่อพ่อรวย เลี้ยงแกได้สบายทั้งชาติ”

“โปรไฟล์ดีขนาดนั้นทำไมแกไม่จีบน้องมันเองเลยล่ะ”

“ก็น้องมันไม่ได้ชอบฉัน...ฉันรู้ว่าแกก็รู้นะว่าน้องคิดยังไง”

อลิซเงียบไปเพราะมันจริงอย่างที่เมเปิ้ลพูด ต้นชาแสดงออกชัดเจนเสมอมาชอบเธอตั้งแต่เป็นเด็กฝึกงานถึงแม้ว่าเธอจะเข้มงวดกับเขามากแค่ไหนก็ตาม ต้นชามองทั้งสองคนก่อนจะหันไปจ้องหน้าอลิซอย่างมีนัยแต่เป็นอลิซเองที่ไม่กล้าสบตา

“ไหนๆ ก็รู้อยู่แล้ว งั้นผมขอจีบพี่อลิซได้ไหมครับ?”

“พูดเหมือนที่ทำอยู่ไม่ได้จีบงั้นแหละพี่ชา”

รถเมย์พูดแซวก่อนจะยิ้มกระหยิ่มกระหย่องอย่างรู้ทัน เอาจริงๆ ทุกคนในทีมรู้ดีอยู่แล้วว่าต้นชาชอบอลิซ และเขายังคอยดูแลเธอตลอด ถึงจะแค่เวลาที่อยู่ที่ทำงานก็เถอะ อลิซยิ้มแห้งๆ เพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไร เพราะตัวเธอเองไม่ทันจะได้คิดเรื่องนี้สักเท่าไหร่นัก

“ไม่ตอบแสดงว่าอนุญาตนะครับ ผมจะได้เดินหน้าจีบอย่างเต็มที่”

.

.