Chapter 156: Mabuti nang Ako

Pabagsak akong bumalik sa pagkakaupo. Nakatitig lang ako sa likuran ng paalis na si Luxiano. Wala akong marinig. Nandidilim ang paningin ko. Tanging likuran lang nito at ang kutsilyong nasa harapan ko ang nakikita ko. May kung ano’ng demonyong nag-uudyok sa ‘kin na damputin ito at ibaon sa likuran ng palayong si Luxiano. Hindi ko maalis ang tingin sa kutsilyo. Akmang dadamputin ko na ito nang may humawak sa kamay ko.

Naagw niya ang mga tingin ko. Bumungad sa ‘kin ang mukha niyang puno ng lungkot at pag-aalala. A beautiful face like hers doesn’t deserves to be painted by sadness.

“Wife...” I caressed her cheeks.

Ngumiti siya. Gumaan ang pakiramdam ko. Tinaboy nito ang masamang balak sa isipan ko.

“Xeonne, son...” tawag ni Mom.

Hindi ko ito pinansin. Tingin ko ang atensyon sa magandang mukha ng asawa ko para pakalmahin ang sarili. Tumayo ako at niyakap siya. Niyakap niya ako pabalik. Nayunaw ng mainly niyang yakap ang delubyo sa kaluubluoban ko. Pinikit ko ang mga mata.

“What’s on your mind?” mahinang tanong niya.

“I want to talk to them,” bulong ko.

“No shouting?”

“I can’t promise you that,” I answered still eyes closed.

“What can you promise me then?”

“No violence.” I promised.

“Alright.” She let me go and gave me a quick peck on the lips.

Lumapit siya sa ama at inakay ito paalis. Naintindihan naman ng iba ang gusto niyang mangyari. Lumabas sila ng cottage, tinungo ang rest house at iniwan kaming tatlo rito.

“Am I really not his son?”

Natigilan si Mom sa tanong ko.

“Xeonne, that’s enough,” saway ni Tanda.

“No,” paninindigan ko.

“Son, calm down,” pag-aalo sa ‘kin ni Mom.

“I am calm right now, Mom, but I won’t be if you will not tell me everything right here right now.” I threatened. “Ang dami kong tanong na nagkakapatong-patong. Gulong-gulo na ako. Kaninong anak ba talaga ako? Kay Luxiano o sa ‘yo?”

“You are a Monteverde, Xeonne,” giit ni Tanda.

“Really?” I scoffed.

“Xeonne, anak kita–”

“Am I?” paninigurado ko.

“Of course you are.” Kinuha ni Mom ang magkabilang kamay ko. “Anak ka namin pareho ni Luxiano–”

“That’s bullshit!” Iwinaksi ko ang kamay nito. “That man disowned me. Ipinaglalaban niyang hindi niya ako anak because you cheated–”

“Alam mong hindi ‘yan totoo!”

“Then what’s the truth, Mom? That it was him who cheated?”

Lumaki ang mga mata nito sa binanggit ko.

“Saan nanggaling ‘yan? Saan mo narinig ‘yan?” 

“Oo o hindi, Mom?!” Ginulo ko ang buhok sa sobrang inis.

“No, of course not! Your father is not a cheater–”

“Hanggang ngayuon ba naman ipagtatanggol niyo pa rin siya?” Napailing ako. “I saw him, Mom.” May diin sa bawat salitang binitawan ko. 

“You were awake?” Napatakip siya sa bibig.

“I saw him bring different woman in our house, in your room, in your bed every night. Kaya nga sa kuwarto ko kayo natututulog, umiiyak.” Uminit ang mga mata ko. Bumalik lahat ng mga gabing ‘yo.

“Son...” Lumapit siya sa ‘kin. “You were just a kid.” Inabot ng nanginginig niyang kamay ang pisnge ko. “You shouldn’t have seen any of that.” Hinaplos niya ang pisnge ko.

“It wasn’t just him cheating on you, Mom, he was insulting you, hurting you.” I gritted my teeth.

“Ngayon naintindihan ko na kung bakit umaapaw ang galit mo sa kaniya pero, anak, ano man ang nakita mo ay ginawa lang ‘yon ng ama mo dahil akala niya at pinagtaksilan ko siya–”

“What kind of excuse is that, Mom?” I took a step away from her. “Naririnig mo ba ang sarili mo? He cheated on you. His mistress had me. He accussed you of something you didn’t do but then pinagtatakpan at pinagtatanggol mo pa rin siya? Are you mad? Did love make you crazy?” Inikot ko ang daliri malapit sa tenga.

“Your father didn’t cheat,” pagkakampi naman ni Tanda.

“Oh come on, old man. Narinig ko ang usapan niyo kanina. Kaya nga ganito ang kulay ng mga mata ko hindi ba?” Tinuro ko ang mga mata ko. “Mga mata kong kinasusuklaman niya. Mga mata kong kitang-kita ko sa mga mata niya na gusto niya itong dukutin.” 

“Ano’ng ibig mong sabihin, anak–”

“Stop calling me something I am not. I am not your son!” Hindi ko napigilan ang boses.

Bahagyang napatalon si Mom dahil sa sigaw ko. Gulat at sakit ang makikita sa mukha niya.

“You said it yourself. I got her eyes. Her green eyes.” 

Hindi nakasagit si Mom. Wala ring imik si Tanda. Nagtinginan silang dalawa. Napatampal sa nuo si Mom at nagsimulang tumawa.

“And you find this funny?” I sneered.

“Well it is.” Tumawa rin si Tanda. “You clearly misunderstood what you heard.”

“That’s what you get for eavesdropping.” Umiling si Mom.

“What? Ako ba pinagloloko niyo?” Pabalik-balik ang tingin ko sa kanilang dalawa.

“Don’t worry, apo. I arranged everything.” Tinapik ni Tanda ang balikat ko. “Bukas ay masasagot na ang tanong mo.”

“Bakit bukas pa? Bakit hindi pwedeng ngayuon na?” Bakas ang inis sa boses ko.

“It’s better if you don’t just hear the truth. You must also see and feel it.” Ngumiti si Mom.

Nagsalubong ang mga kilay ko sa narinig. Imbes na sagot ang makuha ko ay lalo lang nadagdagan ang mga katanungan ko. Lalo lang akong naguluhan.

“Makikilala mo na siya. Ang babaeng pinagmanahan ng mga mata mo,” sabi ni Tanda.

Natigilan ako sa narinig. Kumabog nang mabilis ang dibd*b ko. I’m going to meet her. My biological mother.

“Let’s call it a night.” Tinapik ulit ni Tanda ang balikat ko at naunang lumabas.

Lumapit si Mom at kinuha ang mga kamay ko. Matiim niya akong tinutigan. Kitang-kita ko ang lungkot sa mga mata niya.

“I’m so sorry, son.” Dinala niya ang palad sa pisnge ko. “You were so young and innocent.” She brushed her thumb over my cheek. “You don’t deserve to witness all of that.” 

“Mom, bakit mo tinitiis ang pangangaliwa niya?” Hinawakan ko ang kamay niyang nasa pisnge ko.

“I had to.” Ngumiti siya nang mapakla. “Mabuti nang ako ang nasasaktan huwag lang ikaw.” Tumulo ang luha sa pisnge niya.

“Mom...” Hinila ko siya at niyakap nang mahigpit.