The Cripple Ballerina: Escaping The Billionaire’s Heartless

Naririnig ni Byenn ang agos ng tubig mula sa loob ng banyo. Alam niyang si Alaric iyon na naglilinis ng katawan matapos ang mahabang araw. Alas-tres na ng madaling araw at kakauwi lang nito.

Nakatayo si Byenn sa tapat ng pinto ng banyo, pilit na kumukuha ng lakas ng loob dahil may gusto siyang pag-usapan. Medyo kinakabahan siya, iniisip kung papayag ba si Alaric sa sasabihin niya. Pero habang nag-iisip siya kung paano sisimulan ang usapan, biglang may narinig siyang kakaibang ingay mula sa loob.

“Hmm…”

Nakinig nang mabuti si Byenn, at doon na siya natauhan. Unti-unting rumehistro sa isip niya ang nangyayari, nilulutas nito ang sariling pangangailangan. 

Ang bawat singhap at ungol na nagmumula rito ay parang sunod-sunod na mabibigat na suntok na walang awang bumabaon sa kaniyang puso. Ang sakit na nararamdaman niya ay parang isang malaking alon na tumatangay sa kaniya, iniiwan siyang lunod sa pait at hindi makahinga.

Sa totoo lang, wedding anniversary nila ngayon. Ikalimang taon na ng kanilang pagsasama, pero kahit minsan ay hindi pa nila na-consume ang kanilang kasal. 

Napahawak si Byenn sa kaniyang dibdib.

Ganoon ba talaga? Mas gusto pa niyang mag-maturbate na lang kaysa may mangyari sa aming dalawa?

Habang pabilis nang pabilis ang paghinga ni Alaric, bigla itong humugot ng malalim na hininga na may matinding pagpipigil.

“Ahh… Reia!" bulalas nito.

Agad na nanlaki ang mata ni Shuvee.

"I... I need to use the restroom. Hindi ko alam na naliligo ka pa pala," nauutal na sagot ni Byenn. 

Pilit niyang kinakapa ang gilid ng lababo, nanginginig ang mga kamay habang sinusubukang tumayo.

Sa sobrang kaba, lalo lang siyang nagmumukhang kawawa. Madulas ang sahig dahil sa talsik ng tubig kaya lalo siyang nahihirapan. Sakto namang bumukas ang pinto at lumabas si Alaric. Padalos-dalos ang pagkakasuot nito ng kaniyang puting bathrobe, pero mahigpit ang pagkakatali ng sinturon nito sa kaniyang baywang.

"Anong nangyari? Nadulas ka ba? Let me help you," nag-aalalang sabi ni Alaric sabay abot sa kaniya para buhatin siya.

Nagluluha ang mga mata ni Byenn, hindi lang dahil sa sakit ng pagkabagsak kundi dahil sa pandidiri sa narinig kanina. Pilit niyang tinulak ang kamay ng asawa.

"Huwag na. Kaya ko ang sarili ko," matigas niyang sabi.

"Byenn, stop being stubborn. Kita mong nasaktan ka," pamimilit ni Alaric.

"Sabi nang hindi ko kailangan ng tulong mo, Alaric! I can manage dahil hindi naman ako baldado!"

Halos madulas muli siya, pero pinilit niyang maglakad nang paika-ika pabalik sa kaniyang kwarto. She escaped. Iyon ang tamang salita. Sa loob ng limang taon ng kanilang kasal, pakiramdam ni Byenn ay palagi na lang siyang tumatakbo.

Tumakas siya mula sa mapanghusgang tingin ng mundo, at lalong-lalo na mula sa nakakasakal na awa ni Alaric. Alam ng lahat na ang asawa ni Alaric ay isang pilay. Paano nga ba magiging karapat-dapat ang isang gaya niya sa isang matalino at matagumpay na lalaki? Napayuko siya habang naglalakad. 

Dati naman ay maayos ang mga binti ko...

Sumunod si Alaric sa kaniya sa loob ng silid. "Byenn, sandali lang. May masakit ba sa’yo? Let me see your leg."

"Wala ito, okay? Gasgas lang ito," mabilis niyang sagot habang agad na nagbalot ng kumot. Itinago niya ang kaniyang kapansanan at ang kaniyang nadurog na puso sa ilalim nito.

"Sigurado ka ba? Mukhang malakas ang pagkakatama mo sa sahig," hirit pa ng lalaki.

"Oo nga. Okay lang ako. Please!" Tumango siya nang paulit-ulit habang nakatalikod.

"Wait, akala ko ba gagamit ka ng banyo? Bakit nagtalukbong ka na agad?" takang tanong ni Alaric.

Huminga nang malalim si Byenn, pilit pinipigilan ang hikbi. "Ayaw ko na. Gusto ko na lang matulog. Pagod na ako, Alaric. Let's just go to sleep, please?"

Sandaling natahimik ang lalaki bago muling nagsalita. "Okay, kung iyan ang gusto mo. By the way, happy anniversary. May binili akong regalo para sa'yo. Open it tomorrow and see if you like it."

"Okay," tipid na sagot ni Byenn.

"Hindi mo man lang ba titingnan ngayon? It's our fifth year," dagdag pa ni Alaric habang humihiga sa kabilang panig ng kama.

"Bukas na lang. Salamat."

Nakita na ni Byenn ang maliit na kahon sa bedside table. Hindi na niya kailangang buksan iyon para malaman ang laman. Bawat taon, ganoon ang laki ng box, at eksaktong kaparehong modelo ng relo ang laman.

Sa loob ng kaniyang drawer, kasama ng mga birthday presents niya, mayroon nang siyam na magkakaparehong relo. Ito na ang ikasampu. 

Natapos doon ang usapan nila. Pinatay ni Alaric ang ilaw at humiga sa tabi niya. Agad na humalimuyak ang amoy ng shower gel nito sa paligid, pero kahit katabi niya ito, pakiramdam ni Byenn ay milya-milya ang distansya nila. Hindi man lang niya naramdaman ang paglubog ng kutson dahil sa laki ng kama. Sa dalawang metrong lapad nito, nasa kabilang dulo si Alaric habang siya ay halos mahulog na sa kabilang panig. May sapat pang espasyo sa pagitan nila para sa tatlo pang tao.

Walang bumanggit sa pangalan ni Reia. Hindi rin nila pinag-usapan ang nangyari sa banyo, na tila ba normal lang ang lahat. Nanigas lang si Byenn sa pagkakahiga, habang ang kaniyang mga mata ay mahapdi na sa nagbabadyang luha.

Si Reia ang college classmate ni Alarric, at first love nito. At hanggang ngayon, siya pa rin ang nag-iisang babae sa buhay ni Alaric.

"Byenn, gising ka pa ba?" basag ni Alaric sa katahimikan, ang boses ay malamig at walang emosyon.

Hindi sumagot si Byenn.

Mahinang bumuntonghininga si Alaric. "Good. Don't overthink things. Matulog ka na."

Don't overthink? Gustong matawa ni Byenn sa pait. Paanong hindi siya mag-iisip kung ang pangalan ng ibang babae ang isinisigaw ng asawa niya sa sarili nitong sarap?

Noong grumaduate sila sa university, nag-abroad si Reia kaya naghiwalay silang dalawa. Halos mabaliw noon si Alaric sa alak. Hindi alam ng marami, pero magkaklase na sila ni Alaric noong middle school, at gusto niya ito noon pa.

Si Alaric ang school heartthrob, cool, matalino, at aloof habang siya naman ay isang simpleng art student lang. Bagama't maganda rin si Byenn, napakaraming magagandang babae sa paligid nila. Noong high school sila, kung saan grades were everything, hindi masyadong napapansin ang mga art students, at ang iba pa nga ay may prejudice laban sa kanila. 

It was just a secret crush for her, at hinding-hindi niya naisip na darating ang araw na makatayo siya sa harap ni Alaric.

Hanggang sa dumating ang gabing iyon. Nakita niyang pasuray-suray si Alaric sa kalsada dahil sa kalasingan. Hindi nito napansin ang mabilis na sasakyan habang tumatawid. Dahil sa pag-aalala, tinulak siya ni Byenn palayo pero siya mismo ang nahagip ng sasakyan.

Doon natapos ang pangarap niyang maging dancer. Naging pilay siya. Bilang kabayaran, pinakasalan siya ni Alaric dahil sa utang na loob at konsensya. Binigyan siya nito ng marangyang buhay, mamahaling regalo, at pera pero kailanman ay hindi nito naibigay ang kaniyang puso.

Akala ni Byenn, sapat na ang limang taon para burahin si Reia. Pero nagkamali siya. 

Masyado akong naging tanga, bulong niya sa sarili habang nakatingin sa dilim.

Hindi siya nakatulog. Paulit-ulit niyang binasa ang email sa kaniyang phone—isang admission offer para sa Master’s degree sa ibang bansa. Ito sana ang hihilingin niya kay Alaric kagabi. 

Itatanong sana niya kay Alaric, if it’s okay lang ba kung mag-aral siya sa abroad? Pero ngayon, alam na niya ang sagot. Hindi na niya kailangan ang permiso nito.

Kinaumagahan, narinig niyang kinakausap ni Alaric ang kanilang kasambahay sa labas ng pinto.

"Yaya Madel, may business dinner ako mamaya," utos ni Alaric. "Sabihin mo sa asawa ko na huwag na akong hintayin. Matulog na siya nang maaga."

"Opo, Sir Alaric. Ihahanda ko na rin po ba ang isusuot niyo?" tanong ng yaya.

"No need. I'll do it myself."

Pumasok si Alaric sa kwarto para kumuha ng gamit. Nakita niyang nakabalot pa rin si Byenn sa kumot. Karaniwan ay inihahanda na ni Byenn ang kaniyang suit at kurbata, pero ngayong araw, hindi ito kumilos. Napansin iyon ni Alaric, pero wala siyang sinabi at dire-diretsong umalis.

Nang marinig ni Byenn ang pagsara ng pinto, doon lang siya dumilat. Mugto ang kaniyang mga mata. Biglang tumunog ang alarm niya, at oras iyon para mag-aral ng English. 

Simula nang maaksidente siya, 90% ng oras niya ay sa loob lang ng bahay kaya idinadaan na lang niya sa pag-aaral ang lahat.

Kinuha niya ang cellphone at pinatay ang alarm, pero imbes na mag-aral ay nag-scroll siya sa social media. Her mind was a jumbled mess and she couldn't concentrate on anything. 

Isang video ang lumabas sa kaniyang feed mula sa account ni Shereia Valdez. Isang gabi pa lang ang nakakalipas mula nang i-post ito.

Pinindot ni Byenn ang video. Bumungad ang masayang musika at tawanan. Familiar na familiar ang mga tao sa video na iyon.

"One, two, three, welcome back Reia! Cheers!" sigaw ng isang pamilyar na boses sa background.

Nanigas si Byenn sa kaniyang kinauupuan. Kilalang-kilala niya ang boses na iyon. That voice actually belonged to his husband, Alaric.