Chapter 1

PROLOGUE:

Hawak na ni Grey Miller ang lahat ng karangyaan at kapangyarihang pangarap ng nakararami. Kasama ang kanyang mga matalik na kaibigan na sina Liam at Max, kilala sila bilang ang tatlong bilyonaryong nagpapatakbo ng ekonomiya.

Ngunit para kay Grey, ang tunay na kahulugan ng kanyang buhay ay hindi nasusukat sa mga numero sa kanyang bank account, kundi sa isang babaeng mahigit anim na taon na niyang palihim at purong minamahal—walang iba kundi si Claire Sandoval.

Sa loob ng anim na taon, tahimik, tapat, at matiyagang naghihintay ang puso ni Grey habang kuntentong tumanaw mula sa malayo. Saksi ang mga taong iyon sa kung paano niya pinanood si Claire na magsumikap sa buhay sa tuwing kasama nito ang matalik nitong kaibigan na si Thalie, na asawa naman ni Liam.

Bago marating ng kanilang magkakaibigan ang marangya at payapang buhay ngayon, dumaan muna sina Grey, Liam, at Max sa naglalakihang mga insidente at bangungot sa mundo ng negosyo at personal na buhay.

Naranasan nila ang sunod-sunod na pagtataksil, matitinding banta sa kanilang mga buhay mula sa mga mararahas na kalaban sa merkado, at mga gabi kung saan halos maubos ang kanilang lakas sa pagprotekta sa mga taong mahahalaga sa kanila.

Sa buong anim na taon na iyon ng gulo at panganib, ang mukha at alaala ni Claire ang naging natatanging liwanag at takbuhan ng isip ni Grey para manatiling matatag.Ang mga peklat ng nakaraan ay nananatili, ngunit ngayon, matapos ang mahabang laban, sa wakas ay maayos at tahimik na ang kanilang buhay.

Payapa na ang takbo ng kanilang mga kumpanya, at ligtas na ang kanilang pamilya.Dahil maayos na ang lahat, alam ni Grey na tapos na ang anim na taon ng pagtatago sa dilim. Ito na ang tamang oras para sa sarili naman niyang puso. Tapos na ang panahon ng giyera; oras na para sa pag-ibig.

UNANG KABANATA:

Matapos ang isang mahaba at produktibong meeting sa boardroom ng sarili niyang kumpanya, ang Miller Enterprises, sumandal si Grey sa kanyang marangyang upuan.

Sa kabila ng tagumpay ng transaksyong katatapos lang, may bahagyang bigat pa rin sa kanyang dibdib. Kahit maayos na ang takbo ng kanilang buhay, nananatili pa ring bakante ang isang pwesto sa kanilang bilog.

Bagaman may sari-sarili silang kumpanya at hiwalay na mga opisina, palaging magkakakonekta ang kanilang mga hakbang. Ngunit ngayon, si Max ay nasa ibang bansa pa rin at kasalukuyang hindi nagpaparamdam—isang tahimik na paalala ng matitinding bangungot at komplikadong pangyayari na huli nilang pinagdaanan noon.

Ngunit alam ni Grey na kailangan niyang magpatuloy habang naghihintay sa muling pagbubukas ng komunikasyon mula kay Max. At para sa sarili niyang puso, tapos na ang anim na taong pananahimik.Inayos niya ang kanyang mga kagamitan at nagmamadaling lumabas mula sa kanyang sariling opisina patungo sa parking lot.

Sa pagkakataong ito, hindi lang basta pagtitig mula sa malayo ang kanyang gagawin. Isang hapon na puno ng determinasyon ang nagtulak sa kanya upang sundan si Claire patungo sa pinagtatrabahuhan nitong maliit ngunit cozy na coffee shop—hindi para maupo lang sa sulok, kundi para sunduin ito at ayain sa isang dinner.

Ipinark niya ang kanyang marangyang sports car sa tapat ng Aroma Haven sakto sa oras ng pagtatapos ng shift ng dalaga. Hinubad niya ang kanyang mamahaling suit jacket, niluwangan ang necktie, at itinupi ang manggas ng kanyang puting polo hanggang siko.

Huminga siya nang malalim bago itinulak ang glass door, kung saan isang pamilyar na tunog ng bell ang umalingawngaw."Welcome to Aroma Haven!" malambing na bati ng isang boses.

Napatigil si Claire habang nagpupunas ng counter nang magtagpo ang kanilang mga mata. Nanlaki ang magaganda nitong mga mata nang makilala ang lalaking nakakasama niya sa mga marangyang dinner nina Liam at Thalie.

"G-Grey?" gulat na usal si Claire habang tinatanggal ang kanyang apron. "Anong ginagawa mo rito? May kailangan ka ba kay Liam o kay Thalie?"Lumapit si Grey nang may marahang mga hakbang, bitbit ang awrang seryoso ngunit may kakaibang lambing.

"I did not come here for them, Claire. You are the sole reason I am here," mababa at baritono ang boses ni Grey, swabe at pormal ang pagkaka-Ingles na tila nakasanayan na ng kanyang dila sa corporate world.

Napakurap-kurap si Claire, halatang naguluhan ngunit may pamilyar na kaba sa kanyang dibdib. "Ako? Bakit? May problema ba?"

Ngumiti nang bahagya si Grey—isang paitaas na kurba sa kanyang labi na anim na taon niyang ipinagkait sa mundo ngunit ngayon ay malaya niyang ipinapakita sa dalaga.

"There is no issue at all. I just concluded a board meeting at my office and you crossed my mind," pag-amin ni Grey, diretso at walang kurap ang tingin sa mga mata nito. "I am here to pick you up. If your schedule permits... I would be honored to take you out for dinner.

"Natigilan si Claire, tila hindi agad naproseso ng kanyang isip na ang isang sikat at makapangyarihang bilyonaryo ay naghihintay sa labas ng kanyang trabaho gamit ang pormal at seryosong salita nito para lamang ayain siya kumain.

Sa bawat pagtama ng kanilang paningin, ramdam ni Grey na ang anim na taon niyang paghihintay sa dilim ay opisyal nang natapos sa hapong ito.

Hindi naman bago kay Claire ang makita si Grey. Sa loob ng anim na taon na kasama niya si Thalie, madalas niyang nakakasalamuha si Grey sa mga pribadong hapunan at pagtitipon. Sa paglipas ng mga taon, ang pormal na pagkakilala ay unti-unting lumalim at naging isang tapat na pagkakaibigan.

Sanay na si Claire sa presensya nito—sa matikas nitong tindig, sa tahimik nitong proteksyon, at sa paraan ng pagsasalita nito na palaging seryoso at direkta.Kaya naman, matapos ang panandaliang gulat na narito ito sa kanyang pinagtatrabahuhan, isang pamilyar at mainit na ngiti ang sumilay sa mga labi ng dalaga.

"Dinner? Seryoso ka ba, Grey? Kakain ka sa labas nang nakaganyan?" biro ni Claire habang itinuturo ang bahagyang nakabukas na polo ng lalaki at ang nakatuping manggas nito.

"Baka pagkamalan kang model sa halip na CEO."Bahagyang natawa si Grey—isang mahina at baritonong tunog na siya lang ang madalas makarinig. Sa likod ng kanyang seryosong mukha, biglang sumikdo ang kaba sa kanyang dibdib.

Sa mundo ng negosyo, kaya niyang magpaatras ng mga karibal sa isang salita lang. Pero pagdating kay Claire, natotorpe siya. Ang lakas ng loob niya ay biglang naglalaho, kaya naman pilit niyang pinapanatili ang kanyang pagiging pormal para lang hindi mahalata ang kanyang nararamdaman.

"I assure you, Claire, my attire will not affect my appetite," sagot ni Grey, habang pilit na itinatago ang kaba. "And I am very serious. I specifically cleared my schedule for the rest of the evening to spend it with you.

"Tinapos ni Claire ang pag-aayos ng kanyang mga gamit bago kinuha ang kanyang bag. Habang naglalakad sila palabas ng coffee shop, pinagbuksan siya ni Grey ng p***o ng marangyang sports car nito.

Pagkapasok nila sa sasakyan, bumalot ang pamilyar na bango ng mamahaling leather at ang paboritong pabango ni Grey na amoy kakahuyan at lamig.Habang binabaybay nila ang kalsada patungo sa isang pribadong restaurant, bumasag sa katahimikan ang boses ni Grey.

How was your shift today? I hope the customers were not too demanding," tanong niya, habang ang isang kamay ay swabeng nagmamanobra sa manibela.

"Mabuti naman, sapat lang ang pagod. Sanay naman ako," sagot ni Claire habang nakatingin sa labas ng bintana. Lumingon siya kay Grey. "Pero ikaw, galing ka sa kumpanya mo, 'di ba? Kamusta ang business niyo nina Liam? At... may balita na ba kay Max?"

Naging seryoso ang ekspresyon ni Grey sa pagkabanggit sa pangalan ng kaibigan. Ang bangungot ng nakaraan ay hindi basta-basta nabubura, at ang pananahimik ni Max sa ibang bansa ay nananatiling palaisipan sa kanila ni Liam.

"The business operations are stable, and Liam is managing his firm exceptionally well," sagot ni Grey. Huminto ang sasakyan sa isang pulang ilaw, at hinarap niya si Claire.

Ginamit niya ang pagkakataong ito para makasama lang ang dalaga bilang isang kaibigan, dahil natatakot siyang baka lumayo ito kapag nalaman ang kanyang lihim.

"As for Max, there is still no official correspondence from him. We are giving him the time and space he requires to settle matters on his end. But tonight, I prefer not to discuss corporate affairs or the past.

"Tinitigan ni Grey ang mga mata ni Claire nang may pambihirang lalim, ngunit mabilis din siyang nag-iwas ng tingin bago pa siya mabisto."For the past six years, Claire, we have always been defined by our mutual friends—by Liam and Thalie," dugtong ni Grey, pilit na pinapakalma ang sarili.

"Tonight, I thought it would be nice to just catch up as friends. I want to know how you have been doing lately, away from our usual group dinners.

"Ngumiti nang malawak si Claire, kampante sa tabi ng bilyonaryo. "Mabuting ideya 'yan. Ang tagal na rin nating hindi nakakapagkwentuhan nang walang nangungulit na Liam at Thalie.

"Habang nagpapatuloy ang kanilang biyahe, palihim na huminga nang malalim si Grey. Kontento muna siya sa ganito—ang makasama si Claire nang malapitan nang hindi nasisira ang anim na taon nilang pagkakaibigan dahil sa kanyang pagkatorpe.

Sa loob ng isang eksklusibo at tahimik na private dining room ng isang marangyang restaurant sa Bonifacio Global City, magkasamang naghahapunan sina Grey at Claire.

Malayo sa ingay ng lungsod, ang silid ay napaliligiran ng mga glass wall na nagpapakita ng magandang tanawin ng mga ilaw sa gabi. Sa ibabaw ng hapag-kainan ay ang mga mamahaling putahe, ngunit ang buong atensyon ni Grey ay nasa tapat lang niya—kay Claire.

Habang masaya silang kumakain, nagpalitan sila ng mga karanasan tungkol sa kanilang maghapon. Natawa nang mahina si Claire habang sumasandok ng pagkain. "Naku, Grey, huwag mo nang itanong ang maghapon ko sa coffee shop! Ang daming kustomer kanina dahil umulan. May isang lalaki nga na tatlong beses nagpabalik ng order niyang Macchiato dahil gusto 'raw niya ay eksaktong tatlong patak lang ng caramel syrup ang ilagay. Muntik ko nang mabilang ang bawat patak gamit ang dropper!"

Ngumiti nang bahagya si Grey, bakas ang paghanga sa pasensya ng dalaga.

"That sounds incredibly tedious, Claire," pormal ngunit may lambing na sagot ni Grey. "Dealing with micro-managers, kahit sa coffee shop pa 'yan, requires an immense amount of patience. Kung ako ang nasa posisyon mo, I likely would have lost my composure.

You handled that customer with remarkable grace. Ako talaga, hindi ko kaya ang ganoon."

"Nasanay na rin ako," sige pa rin si Claire sa pagkukuwento habang masiglang ikinakaway ang kanyang mga kamay.

"Tapos, may grupo pa ng mga estudyante na halos mag-away dahil sa iisang saksakan ng laptop. Pero alam mo, nawala ang lahat ng pagod ko nang may isang matandang babae na nag-iwan ng maliit na sulat sa tissue. Sabi niya, ang ngiti ko raw ang nagpasaya ng malungkot niyang araw. Doon ko narealize kung bakit mahal ko ang trabaho ko."

Uminom si Grey ng kaunting alak mula sa kanyang baso bago tumugon.

"It is fascinating how a simple gesture can yield such a significant emotional return," saad ni Grey habang nakatitig nang malalim kay Claire.

"In the corporate world, we call that a high return on investment, pero sa'yo, it’s measured in human connection. Ang layo sa naging araw ko. I spent the entire afternoon facilitating a volatile board meeting, at sumasakit ang ulo ko sa kanila."

"Talaga? Bakit, ano'ng nangyari sa opisina niyo?" tanong ni Claire, habang marahang ipinapatong ang kanyang siko sa lamesa upang makinig nang mabuti."We were on the verge of finalizing a multi-billion peso merger with our foreign investors," paliwanag ni Grey, ang kanyang boses ay kalmado ngunit awtoritatibo.

"However, the entire transaction was nearly compromised dahil lang hindi magkasundo ang board sa venue for the next summit. It was highly counterproductive. Imagine, two hours silang nagtatalo over trivial matters, habang ako, my mind was entirely occupied with our dinner plans.

Mas mahirap pang i-manage ang ego ng mga matatandang 'yon kaysa sa kustomer mong mapili sa caramel syrup."Napatakip ng bibig si Claire para pigilan ang tawa. "Grabe, bilyon-bilyon ang pinag-uusapan niyo pero nag-aaway kayo dahil lang sa hotel?"

"Precisely. Magulo talaga sa corporate world, everything is driven by pride and unnecessary complexity," seryosong sagot ni Grey.

Pagkatapos ay tila awtomatiko nitong inaabot ang kamay ni Claire sa ibabaw ng lamesa—ngunit bigla rin nitong binawi ang sariling kamay nang marealize ang ginagawa. Humigpit ang hawak niya sa kanyang baso ng alak, medyo nailang.

"What I mean is... every interaction out there is transactional, and every move is calculated. That is why I value these moments with you so deeply, Claire. Ang sarap lang sa pakiramdam na nakakapag-relax ako. Your perspective grounds me, and listening to your day reminds me na may mga mahahalagang bagay sa mundo na hindi kayang bilhin ng pera. Like... this conversation."

Napatitig si Claire sa kamay ni Grey na biglang umatras, at naramdaman niya ang biglang pag-init ng kanyang mga pisngi. Kinagat niya ang kanyang labi at umiwas ng tingin, kunwaring inaayos ang kanyang tinidor.

Hindi niya alam na may gusto sa kanya ang bilyonaryo, pero ang totoo, bumibilis ang tibok ng puso niya tuwing malapit ito.

"S-salamat, Grey," nauutal na sagot ni Claire, sinusubukang ibalik ang kaswal na tono ng boses. "Akala ko nga nabo-boring ka na sa mga kwento ko tungkol sa kape, eh. Siyempre, bilyonaryo ka, tapos ako... heto, dropper ng caramel syrup ang pinoproblema."

Tumingin nang diretso si Grey sa kanya, nawala ang pormalidad at napalitan ng totoong emosyon ang mga mata. "Never, Claire. To be honest, your stories are the highlight of my week. Kung pwede nga lang na araw-araw kitang pakinggan, I would."

Katahimikan. Biglang nag-freeze si Grey sa sarili niyang sinabi. Napatingin muli si Claire sa kanya, nanlalaki ang mga mata sa gulat. Sobrang naging lantad ang binitawang salita ng binata, at naging lubhang awkward ang atmospera sa loob ng private room.

Rinig na rinig ang ingay ng aircon sa biglang pagtahimik nilang dalawa.Eksakto namang pumasok ang waiter para ihatid ang dessert. Napansin ng waiter ang pamumula ng mukha ng dalawa at ang matinding tensyon sa hangin.

"Here is your Chocolate Lava Cake for sharing, Ma'am, Sir," nakangiting sabi ng waiter, na may mapang-asik na kislap sa mga mata.

"Bagay na bagay po sa inyo ang matamis na dessert, mukhang kanina pa po kayo nagpapatamis dito sa loob, ah? Sige po, iwan ko muna kayong mag-asawa... ay, magkasintahan pala."

"A-ah, hindi! Magkaibigan lang kami!" mabilis na pagtanggi ni Claire.

along naging epic ang ka-awkward-an. Nagkatinginan silang dalawa, parehong namumula hanggang tainga habang paalis ang natatawang waiter.

"I'm sorry about that," paghingi ng paumanhin ni Grey, na kunwaring napa-ubo at inayos ang kanyang necktie na tila biglang sumikip.

"The staff here can be... overly presumptuous."

"N-nakuku, okay lang! Sanay naman ako sa coffee shop na tinutukso ng mga katrabaho ko," tawa ng dalaga na halatang pilit, habang pilit na kinakain ang chocolate cake para lang may magawa ang kanyang mga kamay.