Chapter 2

Magsasalita na sana si Claire para dugtungan ang huling sinabi ng binata nang biglang bumukas muli ang p***o ng private room. Pumasok ang isang waiter, ngunit hindi para maghatid ng pagkain. Sa halip, may hawak itong isang pilat na maliit na papel at magalang na iniabot iyon kay Claire.

"Excuse me, Ma'am. May nagpapabigay po sa inyo sa labas," saad ng waiter bago muling yumuko at lumabas ng silid.

Nagtatakang binuklat ni Claire ang papel. Agad na bumungad sa kanya ang pamilyar na mga letra na nakasulat sa maayos na pananalita:

------------------------------

“It’s been a while, Mia. You look even more beautiful than the last time I saw you.”

------------------------------

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Claire. Natigilan siya, at biglang naghalo-halo ang emosyon sa kanyang dibdib. Kumaba nang napakabilis ang kanyang puso dahil hinding-hindi niya mapagkakamalian ang sulat-kamay na iyon. Iyon ang sulat-kamay ng isang tao mula sa kanyang nakaraan—isang taong matagal na niyang ibinaon sa limot pagkatapos mag-iwan ng malalim na sugat sa kanyang buhay.

Natahimik ang dalaga at natulala sa hawak na papel, unti-unting nawawala ang kulay sa kanyang mga labi habang pilit na pinapakalma ang sarili.

Agad na napansin ni Grey ang biglang pagbabago sa ikinikilos ni Claire. Nawala ang pagiging awkward at pilyong ngiti sa mukha ng bilyonaryo; agad itong napalitan ng labis na pag-aalala at seryosong awra. Ibinaba niya ang kanyang kubyertos at tinitigan ang mukha ng dalaga.

"Claire? What’s wrong?" pormal ngunit bakas ang matinding pag-aalala sa boses ni Grey. "You look like you’ve seen a ghost. Who is that note from?"

Hindi agad nakasagot si Claire. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang tinatago ang papel sa ilalim ng kanyang bag, umiiwas sa mapanuring mga mata ng binata. "A-ah... wala 'to, Grey. Isang lumang kakilala lang daw sa labas. Nagkamali lang siguro ng kwarto."

Hindi naniwala si Grey. Bilang isang CEO na sanay magbasa ng mga tao sa business meetings, alam niyang may malalim na pinanggagalingan ang takot sa mga mata ng dalaga. Sumandal siya sa kanyang upuan, pinagdaop ang kanyang mga kamay, at nagsimula ang isang seryosong pag-uusap.

"Claire, please don't insult my intelligence," seryosong pahayag ni Grey, diretsong nakatingin sa mga mata nito. "I know when you’re distressed, at halatang hindi lang 'yan basta-bastang lumang kakilala. Your tone changed, and you're trembling. If someone is bothering you, you need to tell me. I can easily have my security team handle this."

Napalunok si Claire, ramdam ang bigat ng presensya ng bilyonaryo kapag nagiging seryoso ito sa kanyang harapan.

"Hindi naman sa ganoon, Grey... It's just... someone from my past. Isang tao na hindi ko inaasahang makikita o maririnig ko pa uli. Hindi ko alam na nandito siya sa restaurant na 'to, at hindi ko alam kung paano niya nalamang nandito ako."

Kumunot ang noo ni Grey. Isang matinding protektibong emosyon ang biglang sumiklab sa kanyang dibdib, bagamat pinilit niyang panatilihing kalmado at propesyonal ang kanyang boses.

"Someone from your past?" tanong ni Grey, mas lumalim ang baritono ng kanyang boses. "And this person is tracking your movements? That is highly inappropriate. Whoever they are, they are compromising your peace of mind, and I will not tolerate that. Do you want me to find out who sent that note?"

"Huwag, Grey, pakiusap," pigil ni Claire, hinawakan ang braso ng lalaki para pakalmahin ito. "Ayaw ko lang ng gulo. At tsaka... hindi ko pa kayang harapin kung sino man siya ngayon."

Tinitigan ni Grey ang kamay ni Claire na nasa kanyang braso. Dahan-dahan niyang ipinatong ang kanyang palad dito, hinawakan ito nang mahigpit para ipadama ang kanyang suporta at proteksyon.

"Look at me, Claire," seryoso at may otoridad na utos ni Grey habang nakatitig sa kanya. "You don’t have to face anyone alone. Whoever this mysterious person is, you have me now. I won't let anyone ruin this night or make you feel unsafe. Understood?"

Napatitig si Claire kay Grey. Sa kabila ng takot na dala ng misteryosong sulat, nakaramdam siya ng kakaibang seguridad sa mga salita ng bilyonaryo, dahilan upang unti-unting kumalma ang kanyang puso.

Dahil sa bigat ng sitwasyon, nawala na ang gana nina Grey at Claire na tapusin ang kanilang dessert. Mas pinili ni Grey na unahin ang kaligtasan at kapayapaan ng isip ng dalaga.

"I think it is best if we head out," seryosong saad ni Grey habang tumatayo at isinusuot ang kanyang mamahaling coat. "I am driving you home tonight, Claire. I want to personally ensure na makakauwi ka nang ligtas at walang umaaligid sa'yo."

Hindi na nakatanggi si Claire dahil nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay. Tumango siya at sumunod kay Grey palabas ng private room. Habang naglalakad sila sa hallway ng marangyang restaurant, ramdam ni Claire ang matinding proteksyon mula sa binata.

Bahagyang nakaharang ang makisig na katawan ni Grey sa kanya, tila inihahanda ang sarili na harangin ang sinumang magtatangkang lumapit sa dalaga. Ang mga mata ni Grey ay alerto at matatalim habang iniiikot ang tingin sa paligid.

Nang makarating sila sa valet area ng restaurant, agad na huminto sa harap nila ang marangya at makintab na black sports car ni Grey.

Kasabay nito, pumarada rin sa likod nila ang isang hiwalay na itim na SUV kung saan nakasakay ang kanyang mga personal bodyguards.

Lumapit ang pinuno ng mga bodyguard kay Grey. "Secure the perimeter and tail us closely," pormal at malamig na utos ni Grey sa kanyang mga tauhan gamit ang kanyang awtoritatibong boses. "Make sure no one follows my car."

"Yes, Sir," sagot ng bodyguard bago mabilis na bumalik sa kanilang SUV.

Pinagbuksan ni Grey ng p***o ng sports car si Claire bago siya umikot sa driver's seat. Sa buong biyahe patungo sa tinutuluyang apartment ni Claire sa Mandaluyong, binalot sila ng katahimikan habang maririnig ang mahinang ugong ng makina. Sa rearview mirror, kitang-kita ang SUV ng mga bodyguard na nakabuntot sa kanila para magsilbing proteksyon.

Paminsan-minsan ay tinitingnan ni Grey si Claire na nakatitig lang sa labas ng bintana, hawak pa rin ang kanyang bag kung saan nakatago ang misteryosong papel.

Hindi matiis ni Grey na makitang balisa ang dalaga. Habang ang isang kamay niya ay nasa manibela, dahan-dahan niyang inabot ang kamay ni Claire gamit ang kanyang kanang kamay. Nagulat si Claire sa init ng palad ng bilyonaryo, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ito binawi ni Grey. Hinawakan niya ito nang mahigpit habang patuloy sa pagmamaneho.

"Hey," mahinang tawag ni Grey, mas malambot na ang tono ng boses. "You’re safe now, okay? Huwag mo nang masyadong isipin 'yung sulat. My team will look into this restaurant's CCTV discreetly, but for now, focus on resting."

Nalingon si Claire kay Grey, at sa unang pagkakataon matapos ang insidente, nakangiti siya nang bahagya.

"Salamat, Grey. Pasensya ka na kung naging ganito ang kinalabasan ng dinner natin. Na-stress ka pa tuloy sa akin."

"Don't say that, Claire. Your safety is not a stressful matter to me; it is a priority," seryoso at may diin na sagot ni Grey habang nakatitig sa kanyang mga mata nang huminto sila sa traffic light.

"Gabi-gabi kitang iniisip habang nasa opisina ako, at mas lalong hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa'yo. If you ever feel unsafe inside your apartment tonight, call me instantly. I will answer, kahit anong oras pa 'yan."

Dahil sa mga salita ni Grey, nakaramdam si Claire ng matinding tibay sa loob. Bagamat wala pa silang pormal na relasyon, ang pag-aalaga at pagpapahalaga na ipinapakita ng bilyonaryo ay unti-unting nagnanakaw ng kanyang puso, na nagdulot muli ng pamilyar na awkwardness at kilig sa pagitan nilang dalawa habang magkahawak ang kanilang mga kamay sa loob ng sports car.

Nang makarating sila sa tapat ng apartment ni Claire, bumaba muna ang mga bodyguard mula sa kanilang hiwalay na sasakyan para i-secure ang lobby, habang personal na inihatid ni Grey si Claire hanggang sa mismong p***o ng kanyang unit.

Matapos masigurong nakapasok nang ligtas si Claire sa loob ng kanyang apartment, bumaba na rin si Grey kasama ang kanyang mga bodyguard. Ngunit kahit nakauwi na ang bilyonaryo sa kanyang malawak at luksuryosong penthouse sa Makati, hindi pa rin mawala sa isip niya ang dalaga.

Si Claire naman, matapos makapagpalit ng pantulog, ay nakaupo sa gilid ng kanyang kama. Hawak niya ang kanyang cellphone, pabalik-balik ang tingin sa screen habang nakakagat ang labi kapag naaalala ang paghawak ni Grey sa kamay niya sa loob ng sports car.

Huminga siya nang malalim at nag-type ng mensahe.

[Claire] “Grey, nakauwi ka na ba? Salamat nga pala sa paghatid. Pasensiya na, naabala kapa tuloy dahil sakin."

Sa kabilang banda, nakahiga na si Grey sa kanyang kama habang nakatitig sa kisame nang biglang mag-vibrate ang kanyang telepono. Nang makita ang pangalan ni Claire, mabilis siyang naupo, biglang kinabahan, at dahan-dahang nag-type ng reply.

[Grey] “Yes, I just got back. You don’t need to thank me, Claire. Your safety is important to me. Actually, I’m just glad I was there to help. I hope you're feeling better now. And about what the waiter said... I hope it didn't make you uncomfortable.”

Naramdaman ni Claire ang biglang pag-init ng kanyang mga pisngi. Napasubsob siya sa kanyang unan bago muling nag-type nang napakatipid dahil sa hiyang nararamdaman.

[Claire:] “Medyo po"

Nang mabasa ito ni Grey, napakamot siya sa kanyang batok. Natakot siya na baka masyado siyang naging mabilis o nakadagdag sa stress ng dalaga.

[Grey:] “I’m sorry, Claire. That wasn't my intention at all. Kaya lang naman ako nagtanong ay dahil... concerned ako. At bakit gising ka pa? It’s past midnight. Is it because of the note, or... are you still feeling anxious about what happened? If you need someone to talk to, I'm here.”

Napatakip ng mukha si Claire sa kanyang kwarto. Ramdam niya ang pag-iingat at respeto sa bawat salita ni Grey, na lalong nagpatibok ng puso niya.

[Claire:] “Tulog na po ako dapat. Okay naman na ako.”

[Grey:] “That's good to hear. Sleep is essential. I should probably let you rest, but... to be honest, Claire, I’m a bit hesitant to ask this. Tuwing pumapasok kasi ako sa coffee shop niyo, it's not really for the coffee. I just... really look forward to seeing you. I’ve been wanting to tell you that for months, hindi ko lang alam kung paano.”

Napahawak si Claire sa kanyang dibdib. Kahit sa text, ramdam niya ang pagiging torpe ngunit seryosong intensyon ng bilyonaryo. Lalo siyang nahihiya na baka mahalata ni Grey kung gaano siya naaapektuhan.

[Claire:] “Matulog ka na nga. Puro ka bola.”

[Grey:] “I don't usually say things like this, Claire, so I promise it's not a joke. Business meetings are easy, but trying to talk to you like this makes me nervous. Kung hindi naman ako nakakaabala... pwede ba kitang ayain lumabas uli? 'Yung totoong date sana, pero kung saan mo lang gusto at kung kailan ka magiging handa.”

Matagal bago nakasagot si Claire. Binura niya ang unang tinype niya dahil nahihiya siya. Sa huli, pinili niya ang isang maikli at mahinhin na pagpapakipot.

[Claire:] “Pwede ka naman dumalaw kailan mo gusto, basta wala nga lang akong trabaho. Hehe..”

Nang mabasa ito ni Grey, napasandal siya sa kanyang headboard at napangiti nang malawak, habang mabilis ang tibok ng kanyang dibdib sa labis na tuwa at ginhawa.

[Grey:] “Thank you for telling me that, Claire. It means a lot to me. For the weekend, I will just wait for your update kung saan mo gustong pumunta. No pressure, completely at your own pace.”

[Claire:] “Sige. Pero simple lang.”

[Grey:]“Of course. Whatever makes you comfortable. I'll let you rest now. Good night, Claire.”

[Claire]. “Opo. Good night.”

[Grey:]. "Good night. Have a peaceful rest.”

Ipinatong ni Claire ang cellphone sa kanyang dibdib habang nakangiti, tuluyan nang nalimutan ang takot mula sa misteryosong sulat dahil sa kakaibang kapanatagan na hatid ng magalang na bilyonaryo.

Si Grey naman ay nahiga na may malawak na ngiti, masaya na sa maliit ngunit totoong hakbang na nagawa niya ngayong gabi.