LOGINHindi ako nakatulog nang maayos.
Buong gabi, iniisip ko ang mga sinabi niya. You’re mine. Follow my rules. Eighteen na ako. Hindi na ako bata. Marunong akong magdesisyon para sa sarili ko. Pero bakit parang sa harap niya, bumabalik ako sa version ng sarili ko na hindi sigurado? Pagbaba ko ng hagdan ng penthouse kinaumagahan, naka-ready na ang breakfast. Tahimik ang buong lugar. Floor-to-ceiling glass walls, city skyline sa labas, parang lahat controlled — tulad niya. “Good morning, Mrs. Hayes.” Napahinto ako. Nasa dining area siya. Naka-suit na agad. Perfect. Untouchable. And watching me like I was already something he owned. “Don’t call me that,” sagot ko agad, pilit steady ang boses ko. One corner of his lips lifted. “But that’s what you are.” Umupo ako sa tapat niya. “Contract wife. Not real wife.” He leaned back slowly, eyes never leaving mine. “A contract is still binding.” The way he said binding made my stomach flip. Tahimik kaming kumain for a few seconds. Pero ramdam ko yung tension. Hindi yung simpleng awkward silence — kundi yung parang may invisible current sa pagitan namin. “May rules tayo,” sabi niya finally. I froze. “Rules?” He placed his fork down neatly. “Rule number one. You don’t leave this penthouse without informing me.” I blinked. “Excuse me?” “Rule number two,” tuloy niya, ignoring my tone. “You don’t entertain men.” Natawa ako, disbelieving. “I’m not your prisoner.” His gaze darkened slightly. Not angry. Worse — controlled. “You’re my wife. Publicly.” “That doesn’t mean you control my life.” Silence. He stood up slowly. And then he walked toward me. Every step measured. Every movement calm. Pero habang papalapit siya, parang bumibilis ang tibok ng puso ko. He stopped right behind my chair. I felt him before I saw him. His hand rested on the back of my chair. Not touching me. But close. Too close. “You signed that contract knowing who I am,” he said softly near my ear. “I don’t share what’s mine.” My breath caught. Mine. There it was again. I stood up abruptly, turning to face him. “I’m not an object, Logan.” For a second, something flickered in his eyes. Something intense. Dangerous. “I know,” he said quietly. “You’re far from that.” His hand lifted — slowly — and brushed a strand of hair away from my face. The touch was brief. But deliberate. “And that’s exactly why I won’t let anyone else have you.” Heat rushed to my face. I hated how my body reacted before my mind did. “This is just business,” I reminded him. He studied me for a long moment. “Keep telling yourself that.” That afternoon, he insisted I accompany him to the office. “Public appearance,” he said. “People need to see you.” So now I was standing beside Logan Hayes in the lobby of his own building, cameras flashing. “Sir, is it true you got married secretly?” “Who is she?” “Is she connected to the board?” His hand settled at my waist. Possessive. Not tight. But firm. “This is my wife,” he said smoothly to the press. “And yes, it was private. Because she’s private.” The way he emphasized private felt like a warning to everyone watching. Or maybe to me. Inside the elevator, the doors closed and the noise disappeared. I immediately stepped away from him. “You didn’t have to hold me like that.” “Yes, I did.” “You enjoyed it,” I accused. His eyes moved over my face slowly. “Of course I did.” The honesty made my stomach twist. “Why me?” I asked again. “You could have married anyone. Models. Socialites. Business heirs.” He stepped closer. Lowered his voice. “Because none of them looked at me the way you did.” “What way?” “Like you weren’t afraid.” I swallowed. I wasn’t afraid of him. I was afraid of how I felt around him. In his office, everything screamed power. Dark wood. Clean lines. Floor-to-ceiling windows again. “This will also be your office,” he said. I blinked. “Why?” “Because I want you close.” There was no hesitation. No shame. Just truth. “Logan…” I exhaled. “This obsession of yours—” “It’s not obsession.” “It is.” He stepped in front of me, blocking my path to the door. “You think I don’t know what obsession looks like?” he said quietly. “Obsession is reckless. I am not reckless.” “Then what is this?” His hand came up again — not touching, just hovering near my jaw. “Intent.” The word sent a shiver down my spine. “I don’t do anything halfway, Lila.” My name in his mouth sounded different. He continued, “If I choose something… someone… I commit.” “That sounds romantic,” I muttered. “It’s not meant to be.” That night, back in the penthouse, I found a folder on the bed. Updated contract. New clauses highlighted. I opened it. Clause 7: Public displays of affection permitted when necessary. Clause 8: Shared bedroom required for public consistency. My heartbeat spiked. He walked in just as I looked up. “You changed it.” “Yes.” “You didn’t even ask me.” “You’ll agree.” “And if I don’t?” He loosened his tie slowly, eyes never leaving mine. “Then I’ll convince you.” The air between us shifted. Heavy. Charged. “Stop doing that,” I whispered. “Doing what?” “Looking at me like that.” “Like what?” “Like you already won.” A slow smile formed on his lips. “I don’t play games I can lose.” My back hit the edge of the bed. Not because he pushed me. Because I stepped back. He noticed. Of course he did. He always notices. His hand finally touched my wrist. Warm. Firm. Not hurting. But claiming. “Relax,” he murmured. “If I wanted to force you… you’d know.” The statement should have terrified me. Instead, it made my knees weak. “I don’t understand you,” I admitted. “You don’t need to.” He gently released my wrist. “I’ll move to the guest room tonight,” he added calmly. That surprised me. “You said shared bedroom.” “Eventually.” His eyes darkened slightly. “I’m patient.” And somehow that felt more dangerous than anything else he’d said. When he turned off the lights and left the room, I sat there for a long time. My pulse still racing. He wasn’t touching me. He wasn’t forcing me. But every word, every look, every controlled movement… It felt like he was slowly building something around me. Not a cage. Something worse. A choice. And the terrifying part? I wasn’t sure if I wanted to run. Or step closer.Hindi ako agad umalis sa secured wing pagkatapos ng usapan naming iyon.Tahimik lang akong nakatayo habang si Vaughn ay nakatingin sa malayo, parang may sariling laban na nangyayari sa loob ng isip niya. Sa kabilang side ng glass rooms, tahimik din sina Elias at ang dalawang babae, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya nila. Hindi ko alam kung ano ang mas mahirap tanggapin—yung katotohanang matagal na silang nakakulong rito, o yung realization na naniniwala talaga si Vaughn na iniligtas niya sila.At mas nakakagulo iyon kaysa dapat.Kasi kung masamang tao lang siya, mas madali sana.Mas madaling kamuhian.Mas madaling layuan.Pero hindi.May humanity pa rin sa kanya, kahit baluktot na ang paraan niya para protektahan iyon.At iyon ang pinaka delikadong klase ng tao.“Hindi ka dapat nandito.”Napalingon ako kay Vaughn.Tahimik ang boses niya, pero hindi malamig tulad kanina.“Too late,” sagot ko.Bahagya siyang napailing.“You don’t understand what happens to people once they be
Hindi ako agad nagsalita pagkatapos marinig ang pakiusap ng babae.Parang bumigat bigla ang buong paligid. Yung sterile na hangin sa room, yung malamig na ilaw sa kisame, pati yung tunog ng mahinang paghinga ng mga taong matagal nang nawalan ng normal na buhay—lahat iyon nagsimulang dumikit sa balat ko na parang hindi ko na kayang alisin.“Please… don’t leave us here.”Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip ko habang nakatayo ako sa harap ng salamin.Hindi ko alam ang pangalan nila.Hindi ko alam kung ano ang nakita nila.Pero alam kong totoo ang takot nila.At mas nakakagalit iyon dahil habang tumatagal, mas naiintindihan kong hindi sila simpleng bihag lang. Mga taong nahuli sa maling lugar, maling oras, at maling mundo.Napahigpit ang panga ko habang lumilingon kay Vaughn.“At hanggang kailan mo balak gawin ito?”Tahimik siya.Hindi siya defensive.Hindi rin siya guilty.Parang matagal na niyang tinanggap ang bigat ng sarili niyang desisyon.“Hanggang maging safe sila,” sagot niya.
Hindi siya agad nagsalita pagkatapos naming marinig ulit ang mahinang iyak mula sa kabilang side ng wall.Tahimik lang siya habang nakatingin sa akin, parang sinusukat kung gaano karami ang naiintindihan ko at kung gaano pa karami ang kaya kong malaman bago tuluyang magbago ang tingin ko sa kanya.Pero huli na para doon.May nagbago na.Hindi ko pa alam ang buong katotohanan, pero sapat na ang narinig ko para maintindihan na hindi lang ito tungkol sa kapangyarihan, business, o obsession. May mas madilim na bahagi ang lugar na ito, at kahit anong pilit niyang itago, hindi na niya maibabalik ang ignorance na meron ako noon.“Go back to your room.”Mas mababa ang boses niya ngayon. Hindi galit. Hindi rin commanding tulad ng dati. Pero mas mabigat.Umiling ako.“No.”Lumamig ang expression niya.“Lila.”“Who are they?”Tahimik siya.“At bakit may nakakulong dito?”Walang sagot.Mas lalo akong nainis.“You expect me to stay calm after hearing that?”“You’re safer not knowing.”Napatawa ako
Hindi siya umalis agad pagkatapos ng huli naming usapan.Nakatayo lang siya sa gitna ng kwarto, tahimik, habang ako naman ay nakaupo sa gilid ng kama na parang wala akong pakialam sa bigat ng tingin niya. Pero ramdam ko iyon. Ramdam ko kung paano niya sinusubukang basahin kung hanggang saan na ba talaga ang alam ko, kung gaano na karami ang napapansin ko, at higit sa lahat, kung gaano na ako kalapit sa puntong hindi na niya kayang kontrolin.“You’re pushing too far,” sabi niya sa wakas.Hindi mataas ang boses niya. Hindi galit. Pero mas delikado iyon kaysa sigaw.Tumingin ako diretso sa kanya.“And yet,” sagot ko nang kalmado, “you still keep letting me.”Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin. Hindi siya gumalaw. Hindi rin ako. Pero pakiramdam ko parang may invisible na laban sa pagitan naming dalawa—isang laro kung saan walang gustong unang umatras.“You think this place is the problem,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo.Napataas bahagya ang kilay ko.“Isn’t it?”Umiling s
Hindi ako agad bumalik sa kwarto pagkatapos ng huling pag-uusap namin ni Vaughn.Kung dati, instinct ko ang umatras at mag-isip sa isang lugar na kontrolado ko, ngayon mas pinili kong manatili sa labas. Hindi dahil mas safe—kundi dahil mas marami akong nakikita. At kung may isang bagay na kailangan ko ngayon, iyon ay impormasyon. Hindi lakas. Hindi bilis. Kundi malinaw na pag-unawa kung saan ako dapat tumama.Naglakad ako pabalik sa main hall na parang wala lang, parang routine na ito. Walang nagtanong, walang pumigil, pero ramdam ko ang mga mata. Hindi ko kailangang tumingin para malaman kung nasaan sila. Naroon lang sila sa gilid ng paningin ko—mga guard na kunwari ay relaxed, pero ang kamay malapit sa armas, ang katawan laging handa sa galaw.Hindi sila ang problema.Hindi rin ang pader.Hindi rin ang gate.Ang problema ay kung paano gumagalaw ang lahat bilang isang system.At doon ako nakatutok.Umupo ako sa couch na nakaharap sa glass wall at kunwaring nagrerelax, pero ang totoo,
Hindi ako tumakbo.Hindi ako nagmadali.At lalong hindi ako nagpakita ng kahit anong excitement sa bagong “freedom” na ibinigay niya.Kung may isang bagay na natutunan ko kay Vaughn, iyon ay ito—every reaction is information. At kung masyado akong obvious, mas lalo lang niyang mapapatunayan na tama ang pagbasa niya sa akin.Kaya habang naglalakad ako sa hallway na dati kong tinitingnan lang mula sa loob ng kwarto, pinili kong maging steady. Hindi mabilis, hindi rin mabagal. Parang matagal ko nang ginagawa ito. Parang wala lang.Pero sa loob ko, bawat detalye pinipili kong tandaan.Ang distansya ng bawat pinto.Ang pagitan ng mga ilaw.Ang tunog ng sapatos ng mga guard sa sahig.Ang paraan ng paglingon nila kapag dumadaan ako.Hindi sila relaxed.Hindi rin sila agresibo.Alert sila—pero hindi para pigilan ako.Para obserbahan.At iyon ang pinaka importante.Pagdating ko sa dulo ng hallway, may dalawang direksyon—isang pababa, at isang papunta sa mas maliwanag na bahagi ng compound. Hin







