LOGINHindi ako nakatulog nang maayos.
Buong gabi, iniisip ko ang mga sinabi niya. You’re mine. Follow my rules. Eighteen na ako. Hindi na ako bata. Marunong akong magdesisyon para sa sarili ko. Pero bakit parang sa harap niya, bumabalik ako sa version ng sarili ko na hindi sigurado? Pagbaba ko ng hagdan ng penthouse kinaumagahan, naka-ready na ang breakfast. Tahimik ang buong lugar. Floor-to-ceiling glass walls, city skyline sa labas, parang lahat controlled — tulad niya. “Good morning, Mrs. Hayes.” Napahinto ako. Nasa dining area siya. Naka-suit na agad. Perfect. Untouchable. And watching me like I was already something he owned. “Don’t call me that,” sagot ko agad, pilit steady ang boses ko. One corner of his lips lifted. “But that’s what you are.” Umupo ako sa tapat niya. “Contract wife. Not real wife.” He leaned back slowly, eyes never leaving mine. “A contract is still binding.” The way he said binding made my stomach flip. Tahimik kaming kumain for a few seconds. Pero ramdam ko yung tension. Hindi yung simpleng awkward silence — kundi yung parang may invisible current sa pagitan namin. “May rules tayo,” sabi niya finally. I froze. “Rules?” He placed his fork down neatly. “Rule number one. You don’t leave this penthouse without informing me.” I blinked. “Excuse me?” “Rule number two,” tuloy niya, ignoring my tone. “You don’t entertain men.” Natawa ako, disbelieving. “I’m not your prisoner.” His gaze darkened slightly. Not angry. Worse — controlled. “You’re my wife. Publicly.” “That doesn’t mean you control my life.” Silence. He stood up slowly. And then he walked toward me. Every step measured. Every movement calm. Pero habang papalapit siya, parang bumibilis ang tibok ng puso ko. He stopped right behind my chair. I felt him before I saw him. His hand rested on the back of my chair. Not touching me. But close. Too close. “You signed that contract knowing who I am,” he said softly near my ear. “I don’t share what’s mine.” My breath caught. Mine. There it was again. I stood up abruptly, turning to face him. “I’m not an object, Logan.” For a second, something flickered in his eyes. Something intense. Dangerous. “I know,” he said quietly. “You’re far from that.” His hand lifted — slowly — and brushed a strand of hair away from my face. The touch was brief. But deliberate. “And that’s exactly why I won’t let anyone else have you.” Heat rushed to my face. I hated how my body reacted before my mind did. “This is just business,” I reminded him. He studied me for a long moment. “Keep telling yourself that.” That afternoon, he insisted I accompany him to the office. “Public appearance,” he said. “People need to see you.” So now I was standing beside Logan Hayes in the lobby of his own building, cameras flashing. “Sir, is it true you got married secretly?” “Who is she?” “Is she connected to the board?” His hand settled at my waist. Possessive. Not tight. But firm. “This is my wife,” he said smoothly to the press. “And yes, it was private. Because she’s private.” The way he emphasized private felt like a warning to everyone watching. Or maybe to me. Inside the elevator, the doors closed and the noise disappeared. I immediately stepped away from him. “You didn’t have to hold me like that.” “Yes, I did.” “You enjoyed it,” I accused. His eyes moved over my face slowly. “Of course I did.” The honesty made my stomach twist. “Why me?” I asked again. “You could have married anyone. Models. Socialites. Business heirs.” He stepped closer. Lowered his voice. “Because none of them looked at me the way you did.” “What way?” “Like you weren’t afraid.” I swallowed. I wasn’t afraid of him. I was afraid of how I felt around him. In his office, everything screamed power. Dark wood. Clean lines. Floor-to-ceiling windows again. “This will also be your office,” he said. I blinked. “Why?” “Because I want you close.” There was no hesitation. No shame. Just truth. “Logan…” I exhaled. “This obsession of yours—” “It’s not obsession.” “It is.” He stepped in front of me, blocking my path to the door. “You think I don’t know what obsession looks like?” he said quietly. “Obsession is reckless. I am not reckless.” “Then what is this?” His hand came up again — not touching, just hovering near my jaw. “Intent.” The word sent a shiver down my spine. “I don’t do anything halfway, Lila.” My name in his mouth sounded different. He continued, “If I choose something… someone… I commit.” “That sounds romantic,” I muttered. “It’s not meant to be.” That night, back in the penthouse, I found a folder on the bed. Updated contract. New clauses highlighted. I opened it. Clause 7: Public displays of affection permitted when necessary. Clause 8: Shared bedroom required for public consistency. My heartbeat spiked. He walked in just as I looked up. “You changed it.” “Yes.” “You didn’t even ask me.” “You’ll agree.” “And if I don’t?” He loosened his tie slowly, eyes never leaving mine. “Then I’ll convince you.” The air between us shifted. Heavy. Charged. “Stop doing that,” I whispered. “Doing what?” “Looking at me like that.” “Like what?” “Like you already won.” A slow smile formed on his lips. “I don’t play games I can lose.” My back hit the edge of the bed. Not because he pushed me. Because I stepped back. He noticed. Of course he did. He always notices. His hand finally touched my wrist. Warm. Firm. Not hurting. But claiming. “Relax,” he murmured. “If I wanted to force you… you’d know.” The statement should have terrified me. Instead, it made my knees weak. “I don’t understand you,” I admitted. “You don’t need to.” He gently released my wrist. “I’ll move to the guest room tonight,” he added calmly. That surprised me. “You said shared bedroom.” “Eventually.” His eyes darkened slightly. “I’m patient.” And somehow that felt more dangerous than anything else he’d said. When he turned off the lights and left the room, I sat there for a long time. My pulse still racing. He wasn’t touching me. He wasn’t forcing me. But every word, every look, every controlled movement… It felt like he was slowly building something around me. Not a cage. Something worse. A choice. And the terrifying part? I wasn’t sure if I wanted to run. Or step closer.Hindi agad umalis si Lila sa study room kahit matagal nang nakalabas sina Vaughn at Adrian. Nakatayo pa rin siya sa harap ng lumang desk habang hawak ang letter ni Eleanor. Paulit-ulit niyang binabasa ang bawat salita, umaasang may isang simpleng explanation na biglang lilitaw kapag pinagmasdan niya ito nang sapat na matagal. Pero wala. Habang tumatagal, mas lalo lamang dumadami ang tanong sa isip niya.Bakit alam ni Eleanor ang pangalan niya? Bakit hiniling ng kanyang ina na itago ito? At higit sa lahat, bakit may taong nagbilin na panatilihing safe ang kanyang pangalan?Hindi niya alam kung dapat ba siyang matakot o mainis. Siguro pareho.“Lila.”Napalingon siya. Nasa doorway si Vaughn, tahimik na nakatingin sa kanya.“Okay ka lang?”Hindi agad siya sumagot. Ibinaba niya ang letter at marahang huminga.“I'm trying to be.”Lumapit si Vaughn, pero nanatili siyang may distansya.“Do you want to go home?”Umiling si Lila.“No. I want answers.”Tumango si Vaughn. “Then we'll find them.”
Hindi naging madali ang gabing iyon para kay Lila. Kahit nakahiga na siya sa guest room, hindi pa rin tumitigil ang isip niya sa paulit-ulit na pagbalik sa lumang photograph, sa pangalan niyang nakasulat sa likod nito, at higit sa lahat, sa maliit na note na natagpuan niya sa family album. Ilang beses niyang binasa iyon bago niya tuluyang inilapag sa bedside table. If you ever meet Eleanor again, ask her why she kept your name. Simple lamang ang sentence, pero para kay Lila, parang may buong kuwento na nakatago sa likod ng bawat salita. Bakit alam ng kanyang ina ang tungkol kay Eleanor? Bakit parang may connection ang dalawang pamilya na hindi kailanman nabanggit sa kanya? At bakit ang pangalan niya ang nasa lumang photograph kahit hindi pa niya kilala si Vaughn noon?Hindi niya namalayang matagal na siyang nakatitig sa kisame nang may marahang katok sa pinto. Bumukas iyon at nakita niya si Vaughn na nakatayo roon, may hawak na dalawang tasa ng mainit na tsaa. Hindi na siya nagtanong
Tahimik ang buong apartment pagkatapos nilang makita ang pangalan ni Lila sa likod ng lumang photograph. Parang biglang naging mas mabigat ang hangin sa loob ng maliit na living room ni Adrian. Ilang segundo silang tatlo na walang imik, habang ang lumang larawan ay nakalatag sa ibabaw ng coffee table na para bang ordinaryong piraso lamang ng nakaraan. Pero para sa kanila, isa na itong tanong na hindi puwedeng basta isantabi. Lalo na dahil walang makapagpaliwanag kung bakit naroon ang pangalan ni Lila sa isang larawan na kuha ilang taon bago pa sila magkakilala.Kinuha muli ni Lila ang photograph at maingat na pinagmasdan ang bawat sulok nito. May malaking lumang bahay sa background, ilang puno sa paligid, at mga taong nakatayo sa harap ng veranda. Karamihan sa kanila ay hindi niya kilala. Pero ang babaeng si Eleanor ay malinaw na malinaw sa gitna ng larawan. May kakaibang confidence sa expression nito, pero hindi iyon ang nakakuha ng attention ni Lila. Ang mas naguguluhan siya ay ang
Hindi agad nakapagsalita si Vaughn matapos sabihin ni Adrian ang tungkol sa lumang larawan. Ilang segundo siyang nanatiling nakatayo sa gitna ng family room, hawak ang phone niya habang nakatitig lamang sa sahig. Sa tabi niya, tahimik din si Lila. Napansin niyang bahagyang nagbago ang expression ng lalaki. Hindi iyon galit. Hindi rin simpleng gulat. Para bang may isang lumang bahagi ng buhay niya na biglang hinila pabalik sa kasalukuyan.“Anong ibig mong sabihin na may taong nasa picture na akala natin wala na?” tanong ni Vaughn sa wakas.“Hindi ko rin alam kung paano ko ipapaliwanag,” sagot ni Adrian. “Kaya gusto kong makita ninyo mismo.”Nagkatinginan sina Lila at Vaughn. Ilang sandali pa bago tuluyang tumango si Vaughn.“Send mo sa akin.”“Hindi. Mas mabuting pumunta kayo rito.”May kakaibang bigat sa tono ni Adrian kaya hindi na nagtanong pa si Vaughn. Kinuha niya ang susi ng sasakyan mula sa mesa, ngunit bago pa siya makalabas, hinawakan ni Lila ang braso niya.“Vaughn.”Napaling
Pagpasok namin sa mansion, hindi ko agad binitawan ang kamay ni Vaughn. Ilang buwan na ang nakalipas mula nang unang magbago ang lahat sa pagitan namin, pero hanggang ngayon, may mga pagkakataon pa ring nahuhuli ko ang sarili kong nagugulat sa simpleng bagay na iyon. Dati, kapag hawak niya ang kamay ko, pakiramdam ko ay wala akong choice. Ngayon, ako mismo ang pumipili kung kailan ko siya hahawakan. At marahil, iyon ang pinakamalaking pagkakaiba sa pagitan ng dati at ngayon.Huminto kami sa gitna ng hallway nang mapansin kong tahimik siya. Kanina pa siya parang may gustong sabihin habang nasa sasakyan kami, pero hindi niya inilabas. Ngayon, nakatingin lang siya sa akin na para bang naghahanap ng tamang mga salita."May sasabihin ka?" tanong ko.Huminga siya nang malalim."Maybe."Napangiti ako."That's not an answer.""I know."Umupo kami sa maliit na sofa malapit sa library. Tahimik ang paligid. Tanging tunog ng orasan ang maririnig habang unti unting lumilipas ang oras."Earlier," s
Tahimik ang buong biyahe papunta sa lugar na sinabi ni Adrian. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay iba ang gabing iyon. Hindi na katulad ng mga gabing puno ng takot at kaguluhan. May kaba pa rin, pero hindi na iyon iyong kaba na gusto kong tumakas. Para itong pakiramdam na may mahalagang bagay na naghihintay sa amin sa dulo ng biyahe.Nasa tabi ko si Vaughn, tahimik na nakatingin sa daan habang mahigpit ang hawak sa manibela. Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa akin, at sa tuwing nagtatagpo ang mga mata namin, bahagya siyang ngumingiti bago muling tumingin sa harap."Stop looking at me," sabi ko nang hindi ko napigilang mapangiti."I'm not.""You are.""Maybe."Napailing ako."You're weird.""I've been told."Natawa ako nang mahina. Ilang segundo kaming tahimik bago ako muling nagsalita."Nag-aalala ka kay Adrian?"Tumango siya."He's my brother."Simple lang ang sagot niya, pero alam kong mas malalim iyon.Noon, halos hindi niya mabanggit ang pangalan ni Adrian nang hindi n
Three days after the public reveal, the whole business world already knew my name.Mrs. Hayes.It still felt strange hearing it.I was in Logan’s office again, reviewing documents he insisted I “learn.” Apparently, being his wife meant understanding the empire he built.
Ako si Lila, 18, bagong graduate lang sa senior high. Akala ko, tapos na ang lahat ng stress at drama sa buhay ko ang dami ko nang gustong gawin mag-travel, mag-enjoy sa freedom ko, at higit sa lahat, mag-focus sa sarili ko. Pero hindi ko alam na may isang tao na babagsak sa buhay ko, at sa unang
I should’ve known Ethan wouldn’t stop.Three days after the press conference, he showed up at the company lobby.Unannounced.Uninvited.And very intentional.“I just want five minutes,” he told the receptionist loudly enough for half the floor to hear
The scandal broke the next morning.I woke up to my phone vibrating nonstop.Unknown numbers. Missed calls. Messages from people I barely talk to.And one message from Mara.“Lila, please tell me this isn’t true.”My stomach dropped.I opened







