Pagsisisi Pagkatapos ng Diborsyo, Naghiganti ang Dating Asaw

“Ang asawa mo ay ipinagdiriwang ang anibersaryo ng kanyang unang pag-ibig ngayong gabi. Kung gusto mong malaman ang totoo, pumunta ka sa Grand Aurora Hotel, Main Ballroom.”

Malakas na tumibok ang dibdib ni Rosemary. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang binabasa ang mahiwagang mensahe.

“Hindi... isa lang itong murang biro,” mahina niyang bulong. Ngunit habang pilit niya itong binabalewala, lalo namang sumisikip ang pag-usisa sa kanyang puso.

Dali-dali niyang kinuha ang kanyang amerikana, hinawakan nang mahigpit ang kanyang bag, at nagmadaling pumunta sa hotel na binanggit sa mensahe. Bahagyang umuulan, at ang mga ilaw ng lungsod ay kumikislap sa gitna ng manipis na hamog.

Napuno ang ballroom ng Grand Aurora Hotel ng lagitik ng mga kristal na baso at halakhakan ng mga panauhin. Mahinang tumutugtog ang isang orkestra habang ang halimuyak ng alak at mamahaling pabango ay kumakalat sa buong bulwagan.

Inilibot ni Rosemary ang kanyang paningin.

At pagkatapos...

Nakita niya siya.

Ang kanyang asawa—si Adrian.

Nakatayo ang lalaki sa isang elegante at itim na suit, nakangiting mainit. Sa harapan niya ay isang batang babaeng nakasuot ng matingkad na pulang bestida, na tila para lamang sa kanya ang gabing iyon.

At sa mga kamay ni Adrian...

Dahan-dahang bumukas ang isang itim na velvet box.

“Para sa'yo, mahal,” malinaw na umalingawngaw ang boses ni Adrian sa mikropono. “Ang diyamanteng kuwintas na ito ang simbolo ng aking unang pag-ibig—isang pag-ibig na hindi kailanman kumukupas gaano man katagal ang lumipas.”

Umalingawngaw ang malakas na palakpakan sa buong bulwagan. Napuno ang paligid ng tawanan at sigawan ng pagbati.

Natigilan si Rosemary.

Parang dumikit ang kanyang mga paa sa marmol na sahig habang nakatitig sa eksenang nasa kanyang harapan.

Isang diyamanteng kuwintas?

Simbolo ng unang pag-ibig?

Napalunok siya habang pilit pinipigilan ang galit na nag-aalab sa kanyang dibdib. Pagkatapos ay buong tapang siyang lumakad patungo sa gitna ng mga tao.

“Adrian!”

Malakas at matalim ang kanyang sigaw, dahilan upang biglang tumigil ang pagtugtog ng orkestra. Lahat ng mata ay napalingon sa kanya.

Naglaho ang ngiti ni Adrian nang makita siya.

“Rosemary?”

Napatingin sa kanya ang babaeng nakapula na may pagtataka. Nagsimulang magbulungan ang mga bisita, at ang ilan ay halos matawa.

Lumapit si Rosemary, nagliliyab ang kanyang mga mata.

“Ano ang ibig sabihin nito, Adrian? Binibigyan mo ng diyamanteng kuwintas ang ibang babae sa harap ng lahat? Ano ba talaga ang ipinagdiriwang ninyo?”

Napabuntong-hininga si Adrian. Inilagay niya ang kahon sa kamay ng babae bago humakbang palapit kay Rosemary.

“Rosemary... hindi ka dapat narito.”

“Hindi dapat narito?!” Pilit niyang pinatatag ang kanyang tinig. “Ako ang asawa mo! May karapatan akong malaman kung bakit ipinagmamalaki ng asawa ko ang pagmamahal niya sa ibang babae sa harap ng napakaraming tao!”

Lalong lumakas ang bulungan. Marami ang nagtaas ng kanilang mga cellphone upang i-record ang iskandalo.

Napangiti nang may pangungutya ang babaeng nakapula.

“Siguro dahil ako ang kanyang unang pag-ibig, samantalang ikaw... huli ka lang dumating.”

“Tumahimik ka!”

Matalim ang titig ni Rosemary.

“Hindi ikaw ang kausap ko. Ang asawa ko ang kinakausap ko.”

Tumigas ang mukha ni Adrian.

“Tama na, Rosemary. Pinapahiya mo lang ang sarili mo.”

Lumapit pa si Rosemary, nanginginig ang kanyang boses sa galit.

“Ang tunay na kahiya-hiya rito ay ikaw, Adrian! Isang asawang nagtaksil sa sarili niyang mga panata!”

Napasinghap ang mga tao. Ang iba ay natawa, samantalang ang iba ay nanood lamang nang may tensiyon.

Biglang inagaw ni Adrian ang mikropono mula sa host. Mahigpit ang kanyang mukha ngunit malakas ang kanyang tinig.

“Mabuti. Kung gusto mong marinig ang katotohanan, sasabihin ko ito rito, sa harap ng lahat.”

Lumaki ang mga mata ni Rosemary.

“Mula ngayong gabi,” malamig na sabi ni Adrian, “hinihiwalayan na kita, Rosemary.”

Parang gumuho ang buong mundo ni Rosemary.

Sandaling tumigil ang tibok ng kanyang puso.

May mga halakhakang umalingawngaw mula sa iba't ibang sulok ng bulwagan.

“A... ano ang sinabi mo?”

Halos hindi marinig ang kanyang nanginginig na tinig.

Matatag ang tingin ni Adrian.

“Tama ang narinig mo. Hinihiwalayan na kita. Hindi ka na bahagi ng buhay ko.”

“Adrian!” sigaw ni Rosemary na puno ng desperasyon. “Paano mo nasabing gawin ito sa harap ng lahat? Matapos ang lahat ng ginawa ko para sa'yo?”

Isinukbit ng babaeng nakapula ang kanyang braso sa braso ni Adrian habang nakangiting matagumpay.

“Tapos na ang lahat, Rosemary. Ikaw ay nakaraan na lamang. Ako na ang pinili ni Adrian.”

Napaatras si Rosemary at muntik nang matumba. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang bag.

“Hindi... hindi ito maaaring mangyari.”

Napuno ng luha ang kanyang mga mata.

“Talagang ipinahiya mo ako sa harap ng lahat.”

May isang lalaking natawa at bumulong,

“Kaawa-awa naman. Itinapon ang asawa na parang basura.”

Sinabayan iyon ng tawanan. May ilang babaeng nagtakip ng bibig habang pinipigil ang kanilang halakhak.

Namula ang mukha ni Rosemary sa kahihiyan.

Nanginginig ang buo niyang katawan sa pagitan ng galit at matinding dalamhati.

“Hindi pa ba sapat na ipinagkanulo mo ako, Adrian? Kailangan mo pa ba akong hiyain sa harap nilang lahat?!”

Malamig na umiwas ng tingin si Adrian.

“Umuwi ka na, Rosemary. Huwag ka nang gumawa ng eksena.”

“Eksena?” Lumapit siya hanggang halos magdikit ang kanilang mga dibdib. “Ikaw ang nagsimula ng lahat! Sinaksak mo ako sa likod at hinubaran ng dangal sa harap ng buong mundo!”

Mahinang natawa ang babaeng nakapula.

“Oh, Rosemary. Dapat alam mo na... ang unang pag-ibig ang laging nananalo.”

Lumingon si Rosemary sa kanya, nag-aapoy ang kanyang mga mata.

“Unang pag-ibig? Ang tunay na pag-ibig ay hindi sumisira sa pagsasama ng ibang babae!”

Muling nag-ingay ang buong bulwagan.

Itinaas ni Adrian ang kanyang kamay upang senyasan ang orkestra na muling tumugtog, na para bang gusto na niyang tapusin ang lahat.

Ngunit pinigilan siya ni Rosemary.

“Hindi, Adrian. Hindi ka basta-basta makakatakas.”

Nanginginig man ang kanyang boses, matatag pa rin ito.

“Sisiguraduhin kong malalaman ng lahat kung sino ka talaga. Isang duwag, isang taksil, at isang lalaking walang pagpapahalaga sa kabanalan ng mga panata ng kasal.”

Mariing tinitigan siya ni Adrian bago malamig na nagsalita nang sapat ang lakas upang marinig ng lahat.

“Hindi ka na asawa ko, Rosemary.”

Pumatak ang mga luha sa kanyang pisngi.

“Hindi ito matatapos nang ganito kadali, Adrian. Sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ang pagpapahiya mo sa akin ngayong gabi.”

Tumalikod siya at naglakad palayo sa gitna ng mga bisita—ang ilan ay nangungutya, ang iba nama'y hindi makapaniwala.

Sa kanyang likuran, nilamon ng halakhakan ng babaeng nakapula at ng tugtog ng musika ang natitira niyang dangal.

Lumabas si Rosemary sa ballroom na nanginginig ang mga binti, ngunit naging matatag ang kanyang mga mata.

Muntik nang pumatak ang isang luha habang mahina niyang ibinulong sa gitna ng unos sa kanyang puso:

“Hindi ko hahayaang matapos ang dramang ito sa paraang gusto mo, Adrian.”