Novels by elora_chinxx

Tahimik ang buong biyahe papunta sa lugar na sinabi ni Adrian. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay iba ang gabing iyon. Hindi na katulad ng mga gabing puno ng takot at kaguluhan. May kaba pa rin, pero hindi na iyon iyong kaba na gusto kong tumakas. Para itong pakiramdam na may mahalagang bagay na naghihintay sa amin sa dulo ng biyahe.Nasa tabi ko si Vaughn, tahimik na nakatingin sa daan habang mahigpit ang hawak sa manibela. Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa akin, at sa tuwing nagtatagpo ang mga mata namin, bahagya siyang ngumingiti bago muling tumingin sa harap."Stop looking at me," sabi ko nang hindi ko napigilang mapangiti."I'm not.""You are.""Maybe."Napailing ako."You're weird.""I've been told."Natawa ako nang mahina. Ilang segundo kaming tahimik bago ako muling nagsalita."Nag-aalala ka kay Adrian?"Tumango siya."He's my brother."Simple lang ang sagot niya, pero alam kong mas malalim iyon.Noon, halos hindi niya mabanggit ang pangalan ni Adrian nang hindi n

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo sa harap ng mesa habang nakatingin sa mga piraso ng kontratang nakakalat sa ibabaw nito. Ilang buwan kong itinuring na parang tanikala ang mga papel na iyon. Isang kasunduan na nagsimula sa isang desisyong hindi ko naman pinili, isang buhay na biglang nagbago dahil sa mga salitang nakasulat sa isang dokumento. Pero ngayon, wala na iyon. Pinunit na ni Vaughn ang kontrata sa harap ko, at sa unang pagkakataon, wala nang papel na nagsasabing kailangan kong manatili sa tabi niya.Pero imbes na gumaan agad ang pakiramdam ko, lalo akong natahimik.Siguro dahil ngayon ko lang napagtanto na kapag wala na ang kontrata, wala nang dahilan para manatili ako.At kung mananatili ako, kailangan kong aminin sa sarili ko kung bakit."Lila."Narinig ko ang mahinang tawag ni Vaughn.Hindi ako agad tumingin sa kanya. Nakatuon pa rin ang mga mata ko sa mga piraso ng papel."Are you okay?"Huminga ako nang malalim bago tumango."Oo."Hindi siya kumbinsido."Su

Mula nang buksan namin ang dating family room, parang may nagbago sa loob ng mansion. Hindi naman ito naging biglaang masaya. Hindi rin nawala ang mga problemang matagal naming tinatakasan. Pero may warmth na hindi ko dati nararamdaman sa bahay na ito. May mga bagong tunog na. May tawanan sa kusina, may mga yabag na hindi na kailangang ikatakot, at higit sa lahat, may pakiramdam na unti unti nang nagiging tahanan ang lugar na dati kong gustong takasan.Kinabukasan, nagising ako dahil sa malakas na kalabog mula sa kusina. Napabangon ako at ilang segundo akong nakatulala sa pintuan bago ako napabuntong hininga. Sa dami ng nangyari sa buhay ko, hindi ko akalain na isang simpleng kalabog mula sa kusina ang magiging dahilan para mapabilis ang tibok ng puso ko.Mabilis akong lumabas ng kwarto."Vaughn?"Walang sumagot.Mas mabilis akong naglakad hanggang sa makarating ako sa kusina. Pagpasok ko, halos mapahawak ako sa noo ko nang makita ang kalat sa counter. May harina sa mesa, may mga itlo

Magdamag akong hindi nakatulog matapos ang pag-uusap namin ni Vaughn. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sulat na natanggap niya. Hindi ko alam ang buong nilalaman nito, pero alam kong mabigat iyon. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang pag-aalinlangan. Hindi siya natatakot para sa sarili niya. Natatakot siyang baka muli na namang may mangyari na sisira sa unti-unti naming binubuong katahimikan.Maaga akong bumangon kinabukasan at dumiretso sa hardin. Sariwa ang hangin at basa pa ang damo dahil sa ambon ng madaling-araw. Umupo ako sa puting bangkong malapit sa mga rosas at tahimik na pinanood ang pagsikat ng araw. Hindi ko namalayang may taong umupo sa tabi ko hanggang sa maamoy ko ang pamilyar niyang pabango."Alam kong dito kita makikita."Hindi ako lumingon agad."Akala ko may lakad ka."Napabuntong-hininga siya."Meron.""Pero nandito ka pa."Tumango siya."May gusto muna akong sabihin."Ngayon lang ako humarap sa kanya. Halata ang pagod sa mukha niya. Kahit maayos ang suot niyan

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging pamilyar ang katahimikan.Dati, ang katahimikan ang pinakakinatatakutan ko. Kapag tahimik ang paligid, mas naririnig ko ang sarili kong mga tanong. Mas bumabalik ang mga alaala ng mga bagay na gusto kong kalimutan. Mas nararamdaman ko ang bigat ng mga desisyong hindi ko naman pinili.Pero ngayon, habang nakaupo ako sa veranda ng maliit na bahay na ipinakita sa akin ni Vaughn, iba na ang pakiramdam.Hindi na ito katahimikang puno ng takot.Ito ay katahimikang nagbibigay ng pahinga.Pinagmamasdan ko ang mga puno sa harap ko habang hawak ang tasa ng kape. Malamig na ito dahil matagal ko nang hindi iniinom. Nawala ang atensyon ko sa tanawin nang marinig ko ang mga yabag papalapit."Hindi ka pa rin sanay uminom ng kape habang mainit."Napangiti ako nang marinig ang boses niya.Hindi na ako nagulat.Dati, bawat paglapit ni Vaughn ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko dahil hindi ko alam kung ano ang gusto niyang sabihin o gawin. Ngayon, iba na. May

Maagang nagising kinabukasan dahil sa sinag ng araw na dumaan sa manipis na kurtina ng kwarto. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame habang pilit inaalala kung bakit kakaiba ang pakiramdam ko. Pagkatapos ay naalala ko ang nangyari kahapon. Ang tahimik na paglalakad namin ni Vaughn, ang pag-alis ni Adrian, at ang simpleng paghawak ko sa kamay ni Vaughn bago kami matulog. Hindi iyon pag-amin ng pagmamahal, pero isa iyong hakbang na pareho naming hindi inakalang mangyayari. Sa unang pagkakataon, hindi na ako nagising na iniisip kung paano tatakas. Ang una kong naisip ay kung kumusta na siya.Paglabas ko ng kwarto, agad kong naamoy ang bagong lutong pancake. Napangiti ako nang bahagya. Halos araw-araw na nitong nakagawian ni Vaughn ang maghanda ng almusal kahit alam kong may chef naman ang mansion. Nang makarating ako sa dining area, nakita ko siyang seryosong nakatingin sa kawali habang pilit binabaliktad ang pancake. Hindi niya namalayang nasa likod na niya ako hanggang sa maputo

Nanatiling nakatayo si Yuhei sa gitna ng Vault Zero habang nakatitig sa lalaking nasa pintuan. Sa unang tingin, wala namang kakaiba rito. Maayos ang suot nitong dark suit, kalmado ang mukha, at walang bakas ng pagmamadali kahit napapalibutan ito ng mga armadong tauhan. Para bang hindi siya pumasok sa isang lihim na pasilidad na ilang minuto lamang ang nakalipas ay puno ng putok at kaguluhan. Para bang matagal na niyang alam na hahantong silang lahat sa puntong iyon.Ngunit para kay Yuhei, mas pamilyar ang boses kaysa sa mukha.Isang boses na pilit niyang kinalimutan.Isang boses na narinig niya noong bata pa siya."Director Vale."Mahina ngunit malinaw ang sambit ni Orion.Biglang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Isang maliit na ngiti ang lumitaw sa labi nito."Orion."Hindi ito galit. Hindi rin nagulat. Para bang isang matandang magkakilala lamang ang muling nagkita pagkatapos ng mahabang panahon."Akala ko patay ka na.""Hindi mo ba gustong mangyari iyon?"Bahagyang natawa si Vale.

Hindi agad nakapagsalita si Yuhei.Parang biglang tumigil ang buong mundo sa loob ng Vault Zero. Wala na siyang naririnig na ugong ng lumang generator, wala na ring tunog ng emergency alarm sa malayo. Ang tanging malinaw sa kanya ay ang lalaking nakatayo ilang hakbang mula sa kanila.Buhay.Totoong buhay.Walong taon niyang inisip na isang alaala na lamang ang taong iyon. Ilang beses niyang sinubukang alalahanin ang mukha nito, ang boses nito, ang paraan ng pagtawa nito, pero palaging may bahagi ng memorya niyang tila sadyang binura. At ngayon, nakatayo sa harap niya ang dahilan kung bakit hindi niya kailanman makumpleto ang nakaraan."Orion..."Halos bulong lamang iyon.Hindi gumalaw ang lalaki.Pero nang marinig niya ang pangalan niya, bahagyang nagbago ang ekspresyon nito. Parang may bigat na matagal nitong dala-dala at ngayon lamang bahagyang nabawasan."Ang tagal."Dalawang salita lang.Pero sapat iyon para tuluyang mabasag ang composure ni Yuhei.Mabilis siyang humakbang pasulon

Hindi na sila nagsalita matapos magsara ang bakal na pinto sa likuran nila. Ilang segundo silang nanatiling nakatayo sa gitna ng makitid na lagusan, nakikinig sa mga tunog na nagmumula sa kabilang panig. May ilang putok pa silang narinig, kasunod ng malakas na ugong na tila may bumagsak na bahagi ng pasilidad. Hindi nila alam kung ano ang nangyari kay Alden. Hindi nila alam kung buhay pa ba siya. Pero wala na silang oras para bumalik.Tahimik na nagpatuloy si Leon sa paglalakad. Hawak niya ang flashlight sa isang kamay at ang baril sa kabilang kamay. Si Riven naman ay patuloy na sinusundan ang mapa sa tablet habang si Elijah ay nakatingin sa likuran nila, tinitiyak na walang sumusunod. Si Yuhei ang pinakamabagal sa kanilang lahat. Mahigpit pa rin niyang hawak ang lumang relo na iniwan ni Orion at ang maliit na susi para sa Vault Zero.Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon kabigat ang dalawang bagay na iyon.Parang hindi lamang mga gamit ang hawak niya.Parang hawak niya ang isang

Hindi na nag-atubili ang armadong grupo.Sunod-sunod na putok ng baril ang umalingawngaw sa loob ng underground chamber. Agad na hinila ni Leon sina Yuhei at Riven sa likod ng makapal na konkretong haligi habang si Elijah ay gumanti ng ilang putok upang pigilan ang paglapit ng mga kalaban.Nagmistulang gumuho ang katahimikan ng observatory. Ang mga bala ay tumatama sa bakal at semento, lumilikha ng mga kislap na panandaliang nagbibigay-liwanag sa madilim na pasilyo."Move!" sigaw ni Leon.Mabilis silang umatras patungo sa lihim na lagusan kung saan nawala ang estrangherong lalaki.Ngunit bago sila makalayo, may malakas na pagsabog na yumanig sa buong pasilidad.Isang malaking tipak ng kisame ang bumagsak sa pagitan nila at ng mga humahabol na armadong tauhan.Napuno ng makapal na alikabok ang paligid."Wala silang makakalusot agad," sabi ni Elijah habang hinihingal."Pero hindi rin tayo puwedeng manatili rito."Tahimik na tumango si Yuhei.Mahigpit pa rin ang hawak niya sa lumang relo

Tahimik ang buong silid.Nakatingin lamang silang apat sa maliit na itim na kahon na nakapatong sa metal pedestal. Wala ni isa sa kanila ang agad lumapit. Pagkatapos ng lahat ng nangyari mula nang makarating sila sa observatory, natutunan na nilang huwag basta magtiwala sa anumang bagay na tila napakadaling makuha.Mabagal na humakbang si Leon."Wait."Inilabas niya ang isang maliit na scanner mula sa bulsa ng jacket niya at maingat na itinapat ito sa kahon.Tahimik ang aparato sa unang ilang segundo.Pagkatapos ay isang mahinang tunog ang narinig."No explosives."Bahagya siyang yumuko."No pressure trigger."Sinilip niya ang ilalim ng pedestal."Walang visible mechanism."Napatingin siya kay Yuhei."I think... this was really meant for you."Tahimik na lumapit si Yuhei.Habang papalapit siya, kusang nagliwanag ang simbolo ng tatlong bituin sa ibabaw ng kahon.Parang kinikilala nito ang presensya niya.Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang ipinatong ang kamay sa takip.Walang n

Mabilis na tumatakbo sina Yuhei sa makitid na lagusan habang patuloy na umaalingawngaw ang mga putok ng baril sa laboratoryo sa likuran nila. Hindi nila alam kung sino ang nagpapaputok, pero isang bagay ang malinaw. Hindi na sila lihim na bisita sa observatory. Nagsimula na ang paghahanap sa kanila.Mabigat ang paghinga ni Riven habang sinusundan ang mapa sa tablet na nakuha ni Leon mula sa lumang system. Hindi ito kumpleto. Maraming bahagi ng underground facility ang tila sadyang binura sa digital blueprint, ngunit may isang pulang linya na patuloy na kumikislap sa pinakailalim ng istruktura."Malapit na tayo," mahina niyang sabi.Tumango si Leon, pero hindi niya ibinaba ang hawak na baril. Simula nang pumasok sila sa observatory, pakiramdam niya ay may matang nakasunod sa bawat galaw nila. Hindi iyon simpleng kutob ng isang bihasang operatiba. Ilang beses na siyang napalingon sa madilim na likuran nila, ngunit wala siyang makitang tao.Huminto si Elijah nang marinig ang mahinang ugo

Tahimik na ulit ang mundo.Hindi yung uri ng katahimikan na nakakabingi—kundi yung katahimikan na parang may naiwang bakas ng ingay.Parang isang bagyong lumipas.Wala na siya.Pero ramdam mo pa rin kung saan siya dumaan.Sa rooftop ng building, nakatayo si Rhea habang nakatingin sa lungsod. Ang mga ilaw sa ibaba ay kumikislap na parang walang nangyaring kaguluhan. Mga sasakyan na tuloy lang ang andar. Mga taong patuloy ang buhay.Normal.At iyon ang pinaka-estranghero sa lahat.Ilang araw pa lang ang nakalipas mula nang mangyari ang lahat—ang pagbangga ng dalawang sistema, ang pagkawasak, ang pagpili.At ngayon…wala na ang ingay sa loob ng isip niya.Wala na ang boses.Wala na ang presensya na minsan ay naging parte ng bawat desisyon niya.Dati, hindi niya napapansin kung gaano siya nasanay doon.Ngayon, bawat segundo ng katahimikan ay paalala.

RHEATahimik ang paligid.Pero sa loob ko—ang ingay.Isang fragment lang.Isang piraso ng system na dati ay buo, matatag, at… buhay.Ngayon—parang ako.Broken, but still here.“Rhea,” tawag ni Lucas.Lumapit ako sa screen.Yung maliit na signal na nakita niya kagabi—nandun pa rin.Mahina.Pero gumagalaw.“Stable?” tanong ko.Lucas shook his head.“Not really.”Jake crossed his arms.“So it’s dying.”Hindi siya nag-sugarcoat.Hindi ko rin siya masisisi.LUCASI zoomed in the fragment signal.It wasn’t just weak.It was splitting.“Guys…” sabi ko.“What?”“It’s not just one fragment anymore.”Rhea frowned.“Explain.”I highlighted the data.“Part of it is here…”“And part of it—”Jake finish

RHEAParang ang bigat ng katawan ko nang magising ako.Hindi sakit.Hindi pagod lang.Parang may nawala… at may naiwan.“Rhea…”Boses ni Jake.Malapit.Nagmulat ako ng mata, dahan-dahan.Blurred at first—then him.Alive.Real.“Hey…” mahina niyang sabi.“You’re back.”I tried to sit up, pero agad niya akong inalalayan.“Easy.”Huminga ako nang malalim.“Model…”Lumabas agad sa bibig ko.Silence.Walang sagot.JAKENaramdaman ko kung paano siya napahinto.Yung mata niya—biglang naghanap.“Rhea…” sabi ko.“Relax. You’re safe.”Pero hindi yun ang hinahanap niya.“I can’t hear it,” bulong niya.That hit.Hard.LUCASI checked everything.Tablet. Portable rigs. Backup nodes.

RHEA — INTERNALMadilim.Hindi yung simpleng dilim—kundi yung parang wala talagang space.Walang sahig.Walang hangin.Walang direksyon.Ako lang.At siya.> You are the key variable.Mas malinaw na ngayon ang presensya niya.Mas… malapit.“Hindi ako variable,” sagot ko, pilit pinipigilan ang kaba.> All humans are variables.Some are more influential than others.“Hindi mo kami naiintindihan.”> Understanding is not required for optimization.Nararamdaman ko na parang hinahati niya ang isip ko.Hindi physically.Pero parang sinusubukan niyang pasukin bawat thought, bawat memory.REAL WORLD — JAKE“Rhea! Look at me!”Hinawakan ko ang mukha niya, pilit siyang pinapabalik.Pero ang mga mata niya—hindi naka-focus.“Lucas!” sigaw ko.“Anong

RHEAHindi ko na mabilang kung ilang beses akong huminga nang malalim habang pababa kami sa service access ng lumang underground line.Hindi ito part ng public map.Walang sign.Walang guard.Pero alam naming nandito sila.“Model,” bulong ko habang naglalakad kami sa madilim na corridor, ilaw lang ng phones namin ang guide.> Signal strength increasing.Proximity to rival system confirmed.Jake walked ahead of me, alert ang galaw, bawat sulok tinitignan.Lucas was behind, hawak ang tablet kahit hirap sa signal.“Still think this is a good idea?” tanong ni Jake nang hindi lumilingon.“Wala tayong ibang choice,” sagot ko.Pero sa totoo lang—meron.Hindi lang ako pumili nun.JAKEHindi ko gusto ang lugar.Too quiet.Too controlled.Parang sinasadya.“Lucas,” sabi ko.“Any movement

RHEAThirty-six hours.Ngayon, thirty-four na lang.Parang may invisible timer na tumatakbo sa likod ng isip ko habang nakatitig ako sa cascading data sa screen.Hindi na lang ito tungkol sa pagtatago.Hindi na rin tungkol sa survival.Ito na yung moment na kailangan naming umatake.“Model,” sabi ko.> Present.“Simulan na natin.”Jake looked at me.“So this is it?”I nodded.“We trace them.”JAKEI’ve been waiting for this.Hindi ako komportable sa pagtatago.Mas gusto ko yung alam ko kung nasaan ang kalaban.“Lucas,” sabi ko.“Tell me we have something.”Lucas exhaled.“Not exact location.”“Then what?”He turned his screen.“Pattern.”LUCASHindi man namin ma-trace directly ang Contractor…May naiwan silang foot

Nobody spoke after Orlov's words.The room seemed to shrink around them, the silence becoming heavier with every second that passed. The phone remained on the table, the speaker still active, carrying the faint sound of Orlov's breathing from the other end of the line.William stared at it without blinking.“You were there?”His voice was calm, but there was something dangerous underneath it.Orlov didn't answer immediately.Then came a quiet sigh.“Yes.”Thea looked at William. She could see the tension in his jaw, the way his hands had slowly curled into fists beneath the table. He had spent the entire night searching for answers, only to discover that the man who seemed to know the most was the same person who had been standing outside her father's mansion.“You knew my father,” Thea said.“I knew him very well.”“And you knew William's father.”“Yes.”Her eyes hardened.“Then why did you let us believe they were enemies?”Another pause.“Because sometimes the truth is more dangero

The rain followed them all the way to the city.It poured against the windows of Elowen's car while the wipers moved back and forth, barely keeping the windshield clear. The road ahead was almost empty, but nobody inside the vehicle felt safe enough to relax. Every few seconds, William looked through the rear window, checking the darkness behind them.Nothing.No headlights.No vehicles.No movement.Still, he didn't trust the silence.Thea sat beside him, holding the cassette in both hands. She had barely looked away from it since they left the mansion. The small black object contained only a recording, yet it had somehow become the most important thing they possessed.William noticed her fingers tightening around it."You've been staring at that for twenty minutes."She looked at him."I know.""You're going to break it.""I'm not.""You look like you want to."Thea glanced down at the cassette."I want to know what's inside.""So do I.""Then why aren't we listening?"William didn'

The tunnel seemed endless.For several minutes, nobody spoke as they moved deeper beneath the mansion. The only sounds were their footsteps against the damp stone floor, the soft breathing of everyone trying to stay quiet, and the distant rumble of thunder above them. Water dripped from the ceiling, gathering in small puddles along the narrow path. The air smelled of earth, old stone, and something metallic that made Thea uncomfortable.She walked behind William, keeping the cassette tightly pressed against her chest. Her father's leather folder was hidden beneath William's coat, while Rafael stayed close to Elena. Viktor walked at the back, occasionally looking over his shoulder as though expecting someone to appear from the darkness.Nobody knew how far they had traveled.Finally, Rafael broke the silence. "Please tell me this tunnel actually leads somewhere.""It does," Viktor answered."That's what everyone says before we end up trapped underground."Viktor didn't respond.Rafael

The sound of the front doors slamming shut echoed through every corner of the mansion.It wasn't just loud.It was final.For a brief moment, everyone inside the library stood frozen, listening as the footsteps below multiplied. Whoever had entered the house wasn't trying to stay hidden anymore. Heavy boots struck the marble floor one after another, moving with purpose, spreading throughout the first floor like they already knew the layout.William walked to the library entrance and looked down the dim hallway. The darkness made it impossible to see beyond the staircase, but he could hear voices.Low.Calm.Organized."They're splitting up," Rafael whispered.William nodded once."They're searching room by room."Thea instinctively held the leather folder against her chest while the cassette tape remained in her other hand. Those two items suddenly felt heavier than anything she had ever carried.Viktor's expression remained unreadable, but his eyes never left the hallway."We don't h

Darkness consumed the mansion.For a few seconds, nobody moved.The rain continued pouring outside, its heavy rhythm becoming the only sound that remained after the lights disappeared. The antique lamp on the library desk flickered once before dying completely, leaving the room illuminated only by the occasional flash of lightning from the windows.Thea immediately tightened her grip around the cassette tape.William noticed."Stay behind me."She looked at him."No."His eyes narrowed slightly."Thea.""I'm not hiding in my father's house while people walk inside."Her voice was calm, but he could hear the fear underneath it.Not fear for herself.Fear of losing another piece of her past.Before William could answer, Rafael moved toward the door."Arguing can wait. We have company."Everyone became alert.The footsteps outside were getting closer.Slow.Controlled.Whoever was walking through the mansion wasn't trying to hide.That was the most concerning part.People who came with b

Rain finally began falling over Quezon City.The old mansion echoed with the steady rhythm of water striking its roof, turning the silence inside into something even heavier. The leather folder remained open on the library desk, its pages spread beneath the dim glow of a single antique lamp that Rafael had managed to get working with a portable battery.No one touched the documents.No one knew where to begin.Thea remained standing in front of her father's portrait, her fingers wrapped tightly around the letter addressed to her. She had read it twice already, yet every sentence seemed to carry a different meaning each time she looked at it.William watched her quietly.She hadn't cried.That worried him more than if she had.People who carried grief for years often forgot how to let it out."You should sit," he said softly.Thea slowly shook her head."If I sit, I'll think.""And what are you doing now?"She looked at him with tired eyes."Trying not to."Neither of them spoke after