LOGINNanginig si Don Pablo sa tindi ng pagtataka.“Alex… ano ang sinabi mo?” Ang boses niya ay nanginginig sa hindi makapaniwalang galit. “Paano mo nagawa na magsabi ng ganitong bagay? Pito na ang taon mula nang pumanaw si Amalia—paano mo pa magagawang batuhin sa putik ang kanyang pangalan ngayon?”Napahagod siya sa tawa, ngunit puno ng sama ng loob at galit.“At higit pa riyan, Alex, mas mabuti pang alalahanin mo kung ano talaga ang relasyon mo kay Amalia. Hindi ka kailanman nakapag-asawa sa kanya. Isa siyang dalagang babae—wala siyang obligasyon sa iyo. Wala siyang tungkuling pangalagaan ang tinatawag mong karangalan. Sa kabaligtaran, ikaw ang may asawa at pamilya. Ikaw ang siyang nagpasimuno sa kanya!”Habang nagsasalita si Don Pablo, hindi rin mapigilan ni Alexander ang kanyang galit.“Pero hindi yan ang pananaw ng mundo!” sigaw niya sa telepono. “Alam ng lahat sa syudad—alam ng lahat sa isla—na si Amalia ang babae ko!” “Alam nila na siya ang nagluwal sa aking anak na lalaki!” “Ng
Pinapalala ng banayad na ambon ang kalungkutan sa libingan ni Amalia.Sa harap ng itim na lapida, nakadapa ang isang lalaki sa gitna ng lasing na stupor—si Paolo.May nakalapag na malaking bouquet ng bulaklak sa harap niya. Nabasa ng banayad na ulan ang mga ito, kaya naman tila mas maliwanag ang mga kulay, ngunit dala ng kanilang malamig na tinig ang napakatinding lungkot.Ang mga bulaklak ay dati mismo sa kamay ni Paolo. Kitang-kita na mahigpit niya itong niyakap, tila ayaw pakawalan, ngunit nang iikot siya ng bodyguard, bumitaw ang kanyang hawak.Ngayon, ang bouquet ay nakalatag sa itim na marmol, mas lalong mukhang malungkot at abandonado.Nakahiga sa ibaba ng hagdan si Alexander, pinapanood ang eksena habang lalong lumulubog ang isip niya sa pagkalito.“Bakit siya pupunta sa libingan ni Amalia? Sino itong lalaki?” Ang puso ni Wendy ay puno na ng kaba.Bilang babae, mas likas sa kanya ang pagiging sensitibo.Bigla niyang naalala—tuwing nagpapahirap si Paolo sa kanya at kay Alexande
Gustong-gusto ni Alec na sampalin si Alexander.Ngunit tama si Alexander.Ang ina niya—gusto siyang makita kahit isang huling beses lamang.Sa sandaling nabanggit ang kanyang ina, kusang lumambot ang puso ni Alec. Kahit ayaw niya, bumigay siya. Sa mababa at pigil na tinig, tahimik niyang sinabi sa ama sa telepono ang eksaktong kinaroroonan ng libingan ng kanyang ina.Sa kabilang linya, napabuntong-hininga nang malalim si Alexander—isang hiningang puno ng ginhawa.Ang pagbisita sa libingan ni Amalia ay hindi basta-bastang desisyon. Isang buong araw itong pinagdebatehan nina Alexander at Wendy.Napakaraming bagay ang nangyari kamakailan—sobrang dami.Unti-unti nang nararamdaman ni Alexander na may mga katotohanang hindi niya alam.Halimbawa, malinaw na tila may itinatago sa kanya sina Don Pablo at Alec—sadyang itinatago.At kung ano man iyon, mukhang may kinalaman sa isla.Ngunit gaano man niya pilitin si Don Pablo, tumanggi itong magpaliwanag. Isang malabong mungkahi lamang ang ibiniga
Sinabi ni Zeus, “Matagal nang magkaibigan ang mga Jones sa Kyoto. Noon, balak ni Jiggo na pakasalan ang anak na babae pero nasira ang lahat dahil sa isa sa mga kaibigan ni Irina.”“Ano ang sinabi nila?” tanong ni Alec.“Sinabi nila na ang kaibigan ni Irina ay isang mistres,” ipinagpatuloy ni Zeus. “Sabi nila, pare-pareho lang ang mga ganitong tao—wala nang iba kundi basura.”Pinisil niya ang kanyang panga sa galit. “Noon, nasa sanatorium ako at hindi ko mahanap ang anumang matibay na ebidensya. Pero kung iisipin ko ngayon… ang hipag ko ay mula sa mga Jones sa Kyoto, at pati si Yngrid… parang mabangis na aso.”Doon, biglang napasabi si Irina ng malamig na tawa. “Talagang baliktad ang kanilang prioridad,” wika niya. “Gaano nga ba kalupit ang ginawa kay Sister Shan, para mailarawan siya nang ganito?”Namutla si Zeus. “Sister Shan?”“Oo,” mahinang sagot ni Irina. “Hindi pa rin alam kung nasaan siya…”Bigla, tumunog ang telepono ni Alec. Kinuha niya ito at sumilip sa screen—ang tumat
Doon niya tuluyang naunawaan, anumang gawin niya, hinding-hindi niya kayang talunin si Alec.Kahit hindi gumamit ng dahas, malayong-malayo pa rin si Alec sa kanya. Dahil si Zian ay hindi kasing talino sa estratehiya, ni kasing tuso at maingat sa bawat galaw, gaya ni Alec.Makalipas ang lima o anim na minuto, kinaladkad ni Greg si Shan papasok, hawak sa likod ng kuwelyo.Matindi ang binugbog sa kanya ni Paolo, at kahit dalawang araw na ang lumipas, bakas pa rin sa mukha niya ang malalalim na pasa at pamamaga.Nang makita niya si Irina, biglang nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya.“Talagang may lakas ng loob ka,” malamig na wika ni Alec.“Ikaw ay… sino?” litong tanong ni Shan habang nakatitig sa kanya.“Walang galang!” agad na sigaw ni Zian, nanginginig sa takot na baka madamay siya. “Ito si Mr. Beaufort! Paano ka mangangahas na magsalita nang ganyan?!”“Mr. Beaufort… a-ah, magandang araw po…” pautal-utal na sabi ni Shan.Lumipat ang tingin niya kay Irina. “Ang babaeng ito… siya a
Sa wakas ay binitiwan ni Zeus si Yvonne.Agad itong napaatras at muntik pang matumba sa tabi ni Zian. Kasabay nito, nagmamadaling lumapit si Yngrid upang alalayan ang kanyang kapatid. Ang tatlo ay nagsama-samang tumitig nang may matinding galit kina Zeus at Irina.“Talagang ang lalakas ng loob n’yo,” malamig na panunuya ni Yngrid. “Lihim na nagkikita pa kayo rito mismo sa Altamirano Group?”Tinigan siya ni Irina nang walang emosyon. “Teritoryo na ito ng kapatid ko ngayon. Nandito ba kayo para manggulo?”Isang matinis na tawa ang pinakawalan ni Yngrid. “Irina, huwag kang masyadong mang-ipit. Itinulak mo na sa bingit ang kapatid ko at ang bayaw ko—bawal ba kaming maningil?”“Itinulak sa bingit?” kalmadong tugon ni Irina. “Pinasok ko ba ang bahay n’yo?” “O inagaw ko ba ang personal n’yong ari-arian?”Natahimik si Yngrid.Sa sandaling iyon, galit na singhal ni Zian, “Hindi mo nga inagaw ang personal naming ari-arian—pero ninakaw mo ang Altamirano Group ko! Sa isang gabi lang, napunta an







