Novels by Azrael

“Dad, tatanungin kita sa huling pagkakataon—nasa puntod ba ng mama ko si Paolo?” “Hmph! Irina, paano mo ako kinakausap nang ganyan? Oo! Nandoon siya! Nagkamali ako ng akala sa’yo noon, pero ama mo pa rin ako!” “Dad…”Bigla siyang pinutol ni Alexander, matalim ang tinig. “Ipaliwanag mo sa akin! Paano naman pupunta si Paolo sa puntod ng ina mo? Ano’ng dahilan niya para pumunta roon? Ano ang itinatago mo sa akin?!”Habang mas lalong pinipilit ni Alexander, mas naramdaman ni Irina na may tinatabunan ito. Gayunman, pinanatili niyang kalmado ang boses sa telepono. “Naiintindihan ko, Dad. Huwag kang magtagal sa puntod ni Mama—mahamog ang panahon, baka sipunin ka.” “Ibaba mo na!”Matapos ibaba ang tawag, humarap siya kay Wendy, matalim ang mga mata. “Bakit hindi mo ako hinayaang ipaliwanag ito kay Irina?”Sumulyap si Wendy kay Paolo. “Pakinggan mo siya… naintindihan mo ba ang mga sinasabi niya?” “Sabi niya, wala siyang tahanan.” “Sabi niya, napakalaki ng mundo pero wala siyang mapunt

“Hindi… hindi…”Wala nang pakialam si Gia sa dignidad, sa pride, o sa kahit ano pa. Isang bagay na lang ang malinaw sa isip niya— Hindi siya puwedeng makulong.Takot na takot siya roon. Mas gugustuhin pa niyang mamatay kaysa ikulong sa isang selda.Hindi na alintana ang mga tao sa paligid, biglang sumugod si Gia at mahigpit na hinawakan ang kamay ni Irina, pumuputok ang tinig.“Pakiusap… Irina… nagmamakaawa ako…” “Huwag mo akong ipadala sa kulungan…”“Puwede akong maging pampainit ng kama ng Ikaapat na Binata, okay?” “Ako—ako ang magiging espiya mo mula ngayon!”“Ipinapangako ko, dalawa lang ang magiging babae sa buhay ni Ikaapat na Binata Fu—ikaw at ako!”“Hindi—hindi—hindi, ikaw talaga ang mahalaga!” dagdag niya nang nagmamadali. “Kailangan ko lang siya ng isang linggo—hindi, hindi, dalawang linggo—hindi, isang beses lang sa isang buwan!”“Isang beses sa isang buwan lang, sapat na iyon, okay?”“Uupo ako sa tabi ninyo ng Ikaapat na Binata na parang aso!” “Magiging maayos ako!

Nanahimik si Alexander. Hindi niya inasahan na si Irina ang tatawag. At lalong hindi niya inasahan ang tanong na iyon.Sa tabi niya, lumapit si Wendy at marahang nagtanong, mababa ang tinig. “Sino ang tumawag?”“…Si Irina.”Pagkasambit pa lang ng pangalan nito, agad nang naunawaan ni Wendy ang lahat. Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon.“Sabihin mo sa kanya na wala rito si Paolo.”Humigpit ang hawak ni Alexander sa telepono, ngunit wala siyang sinabi.Sa sandaling iyon, muling sumabog si Paolo—nakapigil pa rin ang mga bodyguard—paos at wasak ang boses.“Sino ba ako?!” “Basura lang ako!”“Basurang iniwan ng sarili kong ina at itinakwil ng sarili kong ama!”“Ako mismo—basura!”“HINDI ako ang ikaapat na batang amo ng mga Mercadejas!” “At HINDI rin ako ang bunsong anak ng mga Beaufort sa syudad!”Natawa siya nang baliw, matinis at hungkag ang tunog.“Pero ano naman ang syudad, ha?” “Itatanong ko sa’yo, Alexander!” “Lintik kang matandang hayop—sino ba talaga ako?!”“Napakalaki ng

Humarap si Wendy at napangiti nang malamig.“Lahat ng lalaki sa mga Mercadejas ay pangit,” sabi niya nang tuwiran. “Mababa, depektibo, parang mga duwende. Sabihin mo sa akin, Alexander, saang parte siya kahawig ng isang Mercadejas?”Tumahimik si Alexander.“Silipin mo uli,” pinilit ni Wendy.Huminto siya saglit, saka itinaas ang ulo at tiningnan nang mabuti si Paolo.Galit pa rin si Paolo.“Peste ka! Ika’y maruming matanda!” sigaw niya nang parang nasira na ang tinig. “Kung hindi kita papatayin ngayon, pangalan ko’y hindi Paolo!”Nagpumilit siyang kumawala mula sa mga bodyguard—ngunit wala siyang nagawa.Ipinahiga siya sa tabi ng puntod nang dalawang araw na. Walang pagkain. Walang tubig. Lasing, pagod, halos walang malay. Hindi naman niya planong mabuhay. Para sa kanya, ang mamatay dito—sa tabi ng ina—ay tila pinakamainam na wakas.Habang nagpupumilit, bumagsak muli ang kanyang buhok. Basa at dumidikit sa noo, itim na itim laban sa maputlang mukha.Dahan-dahang bumaba ang tingin ni A

Nanginig si Don Pablo sa tindi ng pagtataka.“Alex… ano ang sinabi mo?” Ang boses niya ay nanginginig sa hindi makapaniwalang galit. “Paano mo nagawa na magsabi ng ganitong bagay? Pito na ang taon mula nang pumanaw si Amalia—paano mo pa magagawang batuhin sa putik ang kanyang pangalan ngayon?”Napahagod siya sa tawa, ngunit puno ng sama ng loob at galit.“At higit pa riyan, Alex, mas mabuti pang alalahanin mo kung ano talaga ang relasyon mo kay Amalia. Hindi ka kailanman nakapag-asawa sa kanya. Isa siyang dalagang babae—wala siyang obligasyon sa iyo. Wala siyang tungkuling pangalagaan ang tinatawag mong karangalan. Sa kabaligtaran, ikaw ang may asawa at pamilya. Ikaw ang siyang nagpasimuno sa kanya!”Habang nagsasalita si Don Pablo, hindi rin mapigilan ni Alexander ang kanyang galit.“Pero hindi yan ang pananaw ng mundo!” sigaw niya sa telepono. “Alam ng lahat sa syudad—alam ng lahat sa isla—na si Amalia ang babae ko!” “Alam nila na siya ang nagluwal sa aking anak na lalaki!” “Ng

Pinapalala ng banayad na ambon ang kalungkutan sa libingan ni Amalia.Sa harap ng itim na lapida, nakadapa ang isang lalaki sa gitna ng lasing na stupor—si Paolo.May nakalapag na malaking bouquet ng bulaklak sa harap niya. Nabasa ng banayad na ulan ang mga ito, kaya naman tila mas maliwanag ang mga kulay, ngunit dala ng kanilang malamig na tinig ang napakatinding lungkot.Ang mga bulaklak ay dati mismo sa kamay ni Paolo. Kitang-kita na mahigpit niya itong niyakap, tila ayaw pakawalan, ngunit nang iikot siya ng bodyguard, bumitaw ang kanyang hawak.Ngayon, ang bouquet ay nakalatag sa itim na marmol, mas lalong mukhang malungkot at abandonado.Nakahiga sa ibaba ng hagdan si Alexander, pinapanood ang eksena habang lalong lumulubog ang isip niya sa pagkalito.“Bakit siya pupunta sa libingan ni Amalia? Sino itong lalaki?” Ang puso ni Wendy ay puno na ng kaba.Bilang babae, mas likas sa kanya ang pagiging sensitibo.Bigla niyang naalala—tuwing nagpapahirap si Paolo sa kanya at kay Alexande

"Anong oras ka uuwi? Puwede ba tayong mag usap, Flyn?”Ni hindi man lang nabaling ang atensyon niya sa akin kahit saglit at patuloy ang pag-aayos ng kanyang tie. Tila nahihirapan siya roon kaya agad na tumayo ako't lalapitan na sana siya upang tulungan siya roon ngunit agad siyang umiwas sa akin.Napaawang ang bibig ko ngunit hindi ko na iyon masyadong pinansin pa. Baka pagod lang siya. Gaya nitong mga nakaraang gabi ay late na rin siyang nakauwi kagabi. Palagi siyang over time. Naiintindihan ko naman dahil CEO siya at marami talagang ginagawa ang mga katulad niya."Huwag na. Late ako makakauwi mamaya," malamig niyang sagot sa akin at naglakad patungo sa aming walk-in closet kaya sinundan ko siya."Overtime ka ulit? Hindi ba masyado ka nang lunod sa trabaho? Kailangan mo rin ng pahinga, Flyn," untag ko sa kanya at sinilip ang kanyang mukha.He's pissed, I can tell. Kunot na kunot ang kanyang noo."Just you do you, Aeris. Mas makakapagpahinga ako kapag hindi mo ako pinapakialaman," ani

Itinapat ko ang sugat ko sa kamay sa umaagos na gripo para matigil hugasan at matigil ang pagdurugo non, ngunit habang tumatagal ay magkasabay nang umaagos ang dugo ko at ang tubig. Kagat-kagat ko ang labi ko habang unti-unting bumabalik sa alaala ko ang lahat ng nangyari.Bukod kay Flyn at sa magulang niya ay sinisisi ko rin ang sarili ko sa pagkamatay ng anak namin, ngunit hindi ko iyon ginusto. Hindi ko alam na buntis ako nang mahulog ako sa hagdan at hindi alam ni Flyn na kagagawan iyon ng mismong ina niya nang itulak ako nito.Tatlong araw akong walang malay non at nang magising ako ay ang galit at poot ni Flyn ang sumalubong sa akin. Sinubukan kong ipaliwanag sa kanya ang totoong nangyari, ngunit binantaan ako ni Mama Amora at binugbog nang gabing makauwi ako mula sa ospital.Lahat ng ito, ang sitwasyong ito ay kaparusahan dahil naniwala si Flyn sa sulsol ng kanyang ina na ginusto kong malaglagan ako dahil ayoko ng responsibilidad—gaya ng alam nila tungkol sa mga magulang ko. Ka

Napayuko ako’t nag iwas ng tingin sa lalaking ito. Mabilis kong pinunasan ng kamay ko ang noo ko at napanganga ako nang makita nga ang dugo roon.“Uh… P-pasensya na. Akala ko ay wala pang tao rito…” Nauutal kong sabi at hindi pinansin ang sinabi niya kanina.Hindi ako sigurado sa kung sino siya dahil ito ang unang beses na nakita ko siya, pero sa tingin ko ay ito ang importanteng bisita ni Flyn—at malaki itong tao. Ibig sabihin ay mas makapangyarihan ito kaysa kay Flyn pagdating sa estado ng buhay. Ramdam na ramdam ko iyon.“Come here,” utos niya bigla kaya muli akong napapitlag. “Let me see you clearly.”Sa halip na tumanggi ay tila may sariling buhay ang mga paa ko at nilapitan siya. Ramdam ko ang pamumuong bara sa lalamunan ko at mariing pumikit.“What happened to your forehead?” tanong niya na tila ba dapat kong sagutin iyon nang totoo.Umiling na lamang ako at nanatiling nakatingin sa mga paa ko. Ang mga kamay ko ay itinago ko sa likuran ko.Sigurado akong malalagot ako kapag naa

Aeris“Aeris! Nasaan ka ba?! Kanina pa kita tinatawag ah!”Lakad-takbo ang ginawa ko makapunta lang nang mabilis sa sala nang marinig ko ang galit na boses ng byenan ko. Muntik pa akong bumangga sa dulo ng kitchen island dahil nanggaling ako sa dirty kitchen sa likod ng bahay.“Bakit po, ‘ma? May problema po ba?” Tanong ko nang madatnan ko siya roon habang prenteng nakaupo.Agad na tumutok ang matalim niyang tingin sa akin. “Hindi ba’t sabi ko ay maghanda ka ng hapunan dahil darating ang mga amiga ko? Bakit hanggang ngayon ay wala pa ring pagkain?”“Uh… Wala naman po kayong sinabi na—”“At gagawin mo pa kong sinungaling ngayon? Ano ngayon ang kakainin namin ng mga amiga ko? Ilang minuto na lang ay darating na sila! Wala ka talagang kwentang babae ka!” Galit na galit na sigaw niya.Hindi pa man ako nakakasagot ay bigla na lang siyang tumayo at agad na lumipad ang palad niya sa pisngi ko.“Halika rito. Tuturuan kita ng leksyon para magtanda ka!” Sigaw niya at bigla na lang hinablot ang