MasukNanghina ang mga tuhod ko.Maging ang mga bag?Maging ang mga bagay na ilang taon kong iningatan at ipinagmalaki?“Pero regalo niya ang mga iyan,” giit ko. “Hindi ko naman puwedeng hingin ang resibo sa tuwing may ibibigay siya sa akin!”“Naiintindihan ko po, ma'am. Pero kailangan naming sundin ang proseso. Kung may dokumento kayong nagpapatunay na ipinasa niya sa inyo ang pagmamay-ari, maaari namin itong suriin.”“Wala nga!”Natahimik ang babae.Napansin kong may ilang customer na napatingin sa amin. Agad kong ibinaba ang boses ko, ngunit hindi ko na maitago ang pagkataranta.“Kung hindi ninyo bibilhin, ibabalik ninyo na lang.”“Sa ngayon po, hindi namin maaaring tanggapin ang mga ito bilang paninda. Kung may duda tungkol sa pagmamay-ari, mas mabuting makipag-ugnayan muna kayo sa taong nakapangalan sa mga record.”“Gusto ninyong tawagan ko si Amiel?”Hindi siya sumagot kaagad.“Ma'am, iyon po ang isa sa mga maaaring makatulong upang malinawan ang sitwasyon.”Napatawa ako nang walang s
Maaga akong lumabas ng condo kinabukasan.Buong gabi akong hindi mapakali. Paulit-ulit kong iniisip ang plano kong makapag-ipon ng sapat na pera para makaalis ng bansa at magsimula ng bagong buhay. Ayokong manatili sa lugar na halos lahat ng tao ay nakatingin sa akin na para bang isa akong salot.May pera pa naman akong maaaring makuha.Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang inilalagay ang mga alahas sa isang maliit na kahon at ang mga mamahaling bag sa ilang malalaking paper bag.Mga regalong ibinigay ni Amiel.Mga bagay na minsan kong ipinagmalaki sa mga kaibigan ko, dahil ipinapakita ng mga iyon kung gaano ako kamahal ng isang lalaking mayaman at makapangyarihan.Kung maibebenta ko ang mga iyon, magkakaroon ako ng sapat na puhunan para makapagsimula muli.Hindi ko na kailangang magmakaawa kay Amiel.Hindi ko na kailangang bumalik sa kumpanya.At hindi ko na kailangang humarap sa mga taong nasisiyahang makita akong bumagsak.Pagdating ko sa isang kilalang distrito ng
Napaupo ako sa harap ng maliit na mesa sa kuwarto.Si Rendy ang unang taong kailangang managot sa isip ko.Siya ang nagtanggal sa akin sa posisyon bilang secretary ni Amiel. Siya ang naglagay sa akin sa isang trabahong hindi ko kayang gawin nang maayos, saka naghintay na magkamali ako. Siya ang nagbigay ng pagkakataon kay Micah na makapasok sa opisina ng anak niya at tuluyang mabunyag ang mga kasinungalingan ko.At nang lumabas ang katotohanan, hindi man lang siya nag-atubiling harapin ako.Para bang wala akong anumang halaga.Para bang isa lamang akong maruming bagay na kailangang alisin sa kanilang kumpanya.Napangisi ako.“Akala mo nanalo ka na, Rendy?”Ngunit lalo lamang tumalim ang tingin ko sa kawalan.“Hindi pa tayo tapos.”Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang bawat taong naging bahagi ng pagbagsak ko, ngunit alam kong hindi na ako maaaring kumilos nang padalos-dalos. Kailangan kong mag-isip nang mabuti. Kailangan kong tiyaking hindi na ako muling mahuhuli sa sarili kong m
POV: AudreyHindi ako makapaniwala.Sa isang iglap, nawala ang lahat.Ang trabaho ko. Ang magandang pangalan ko. Ang kinabukasang ilang taon kong pinangarap. Pati ang lalaking pinaniwalaan kong magiging susi sa buhay na gusto kong makamit.Lahat, nawala na parang bula.Naupo ako sa gilid ng kama sa condo ko, nakatitig sa kawalan habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga pangyayari nitong mga nakaraang linggo. Para akong nabubuhay sa isang bangungot na hindi ko magawang takasan.Dati, paggising ko sa umaga, alam kong may naghihintay na magandang araw sa akin. May trabaho akong pinapasukan, may mga taong sumusunod sa mga utos ko, at may lalaking handang ipagtanggol ako sa tuwing may magtatanong sa mga ginagawa ko.Si Amiel.Napapikit ako nang maalala ko ang mukha niya noong huli kaming magkita sa labas ng gusali.Hindi ko makalimutan ang tingin niya sa akin. Para akong isang estrangherong wala nang anumang halaga sa buhay niya.At ang sampal niya?Hanggang ngayon, parang narara
Bahagya siyang nagulat sa sinabi ko.Marahil ay sanay siyang ang mga taong tulad ko ang basta na lamang pumapasok sa opisina nang hindi nagtatanong kung may pahintulot.“Sandali lang po, Sir.”Tumawag siya sa telepono, at habang naghihintay, napatingin ako sa paligid.Maayos ang pagkakahanay ng mga dokumento sa reception desk. Organisado ang mga empleyado, at tahimik ang buong palapag maliban sa mahihinang tunog ng keyboard at mga teleponong paminsan-minsang tumutunog.Napaisip ako kung gaano kalaki ang kaibahan nito sa opisina ko noong si Audrey ang namamahala.Dati, ipinagkakatiwala ko sa kanya ang lahat dahil naniniwala akong kaya niyang gawin ang trabaho. Hindi ko man lang napansin na ang mga taong nasa paligid niya ang gumagawa ng halos lahat.Samantala, si Micah, kahit walang mahabang paliwanag, ay nagawang ayusin ang mga bagay na ilang linggo kong hinayaang masira.Hindi ko kailangang sabihin sa sarili kong mas magaling siya kaysa sa akin.Dahil alam ko na iyon.Ang hindi ko al
Isang linggo na ang lumipas mula nang tuluyang mabunyag ang mga kasinungalingan ni Audrey.Isang linggo na rin mula nang tuluyang gumuho ang buhay na akala ko ay maayos kong naitatayo kasama siya.Sa loob ng isang linggo, marami akong natutuhan tungkol sa aking sarili. Natutuhan kong puwedeng maging bulag ang isang tao kahit bukas na bukas ang kanyang mga mata. Puwedeng maging bingi kahit malinaw na malinaw ang katotohanang sinasabi ng mga taong nakapaligid sa kanya. At higit sa lahat, puwedeng makasakit ng napakaraming tao ang isang lalaking naniniwalang siya lamang ang tama sa lahat ng pagkakataon.Ako ang lalaking iyon.Ako ang taong nagbigay kay Audrey ng kapangyarihang manakit ng iba dahil naniwala akong siya ang babaeng nagligtas sa buhay ko. Ako ang nagbintang kay Micah nang hindi man lang hinintay o hiningi ang panig niya. Ako ang nagbanta sa mga empleyado kong matagal nang nagtatrabaho para sa kumpanya dahil lamang ayaw nilang magpagamit sa babaeng mahal ko.At ako rin ang la
PROLOGUE: “Si-sir.. Saglit laang ho.. Ano hong– ano ga hong ginagawa ninyo?” tanong ni Jamilla kay Angelo, habang pinipilit pumasok ng lalaki sa pinto ng kanyang silid.“Bakit? Hindi mo papapasukin ang asawa mo sa silid mo?” halatang nakainom ito, dahil na rin sa tapang ng amoy ng alak na nagmumul
HABANG nasa sasakyan kami, panay ang himas ni Cong sa hita ko. Binabaybay namin ang isang kalsadang napapalibutan ng mga puno. Madilim ang paligid at wala halos ibang sasakyan."Cong..." malambing kong tawag."Huh? Bakit?" agad niyang sagot."Kung tutuusin, puwede naman tayong dito na laang sa kots
Lumingon siya sa akin, pero walang bahid ng pagsisisi sa kanyang mga mata."Ipa-auction na sila!" malakas na utos ni Tita Mandy.Wala na kaming nagawa nang kaladkarin kami ng mga bantay. Halos mapigtas ang balikat ko sa higpit ng pagkakahawak nila.Bigla nilang binuksan ang isang silid at itinulak
“TITA, kaunti laang ho areng dala kong gamit. Maglalaba na laang ho ako nang madalas doon para hindi ako mangamoy-ipis. Di ga, may uniform naman ho kami sa restaurant?” tanong ko kay Tita Mandy habang umaandar ang kanyang magarang sasakyan.Kung titingnan mo ang dala kong bag, parang lalayas lang a

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





