Ang Asawang Itinakwil: Ngayon Tita Na Niya

ISLA POV

Alas-otso na ng gabi. Tahimik ang buong bahay, maliban sa mahinang ugong ng aircon at sa tunog ng TV mula sa kabilang kuwarto. Nakaupo ako sa harap ng mahabang dining table, nakatitig sa steak na pinirito ko kanina at ngayon ay unti-unti nang lumalamig.

Suot ko ang paborito kong emerald green silk dress. Sabi kasi ni Enrique noon, bagay na bagay sa akin ang kulay na iyon dahil mas lumalabas daw ang ganda ng kutis ko. Walong taon na kaming kasal. Walong taon akong nag-alaga sa kanya, tumulong sa pamilya niya, at sumuporta sa mga negosyo nila nang walang reklamo. Akala ko, kung magiging mabuti akong asawa, sapat na iyon para manatili siya sa tabi ko.

"Happy anniversary sa atin, Enrique," bulong ko sa sarili habang sinisindihan ang huling kandila sa ibabaw ng cake na ako mismo ang gumawa.

Pero lumipas ang alas-nuwebe. Sumunod ang alas-diyes. Hanggang sa mag-alas-onse na, wala pa rin si Enrique.

Ilang beses na akong tumawag at nag-text sa kanya, pero naka-off ang phone niya. Ang sabi niya kaninang umaga, may importanteng meeting daw sila ng isang client sa BGC na hindi puwedeng ipagpaliban. Nagtiwala ako sa kanya. Sanay naman akong maghintay dahil siya ang tagapagmana at kasalukuyang VP ng Panganiban Group of Companies. Pero habang tumatagal, lalo akong kinakabahan. May kung anong bigat sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Pakiramdam ko, may mangyayaring hindi maganda.

Napatingin ako sa kitchen counter kung saan nakapatong ang lumang iPad ni Enrique. Madalas niya iyong iwan sa bahay kapag nagmamadali siyang umalis. Naka-on pa ang screen nito at sunod-sunod ang notifications na lumalabas.

Tumayo ako at nilapitan iyon. Pagtingin ko sa screen, nakita ko ang sunod-sunod na Messenger notifications mula sa isang babaeng nagngangalang Carla Montereal.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong nagtulak sa akin na buksan ang mga mensahe. At nang pindutin ko ang screen, agad akong sinalubong ng mga salitang parang direktang tumusok sa puso ko.

“Babe, na-miss kaagad kita ni Liam. Kailan ka ba uuwi rito sa bahay natin? Sabi mo kay Mommy, aalis ka lang sandali para bisitahin ang legal wife mo para makuha na ang natitirang pirma sa land title?”

Biglang nanlamig ang buong katawan ko. Ilang segundo akong nakatitig sa mensahe, umaasang baka mali lang ang pagkakaintindi ko. Pero nang sunod-sunod na lumabas ang mga litrato, parang tuluyan nang gumuho ang mundo ko.

Nandoon si Enrique, kasama ang isang babae at isang batang lalaki na mukhang limang taong gulang. Nakangiti sila habang nakatayo sa harap ng isang malaking mansyon. Masaya silang tingnan, parang isang pamilyang matagal nang magkasama.

Sila ang pamilya niya.

At ako? Sino lang ba ako sa buhay niya?

May isa pang mensahe mula sa biyenan kong si Doña Beatriz Panganiban.

“Anak, wag mong kalimutang dalhan ng pasalubong si Carla at ang apo ko pagkatapos mong makipagkita sa babaeng iyon. Kailangan na nating mapaalis si Isla sa mansyon para masolo niyo na ang lahat.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi ako makapaniwala sa nabasa ko. Ang pamilyang itinuring kong sarili ko, ang mga taong inalagaan ko at pinaglaanan ng panahon, at ang lalaking binigay ko ang buong kabataan ko—lahat sila, matagal na pala akong niloloko.

Limang taon na ang bata.

Ibig sabihin, habang umaasa akong magkakaroon kami ng anak at paulit-ulit na sinisisi ang sarili ko sa bawat pagbagsak ng pagbubuntis ko, may iba na pala siyang pamilya. At ang mas masakit, alam ng sarili niyang ina ang lahat.

Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang iPad. Sa sobrang gulat at sakit, nabitawan ko iyon at malakas na bumagsak sa sahig.

Pero wala na akong pakialam.

Kinuha ko agad ang susi ng kotse ko. Kailangan ko silang makita. Kailangan kong marinig mismo sa kanila kung bakit nila nagawang lokohin ako nang ganito katagal.

Mabilis akong nagmaneho papunta sa ancestral house ng mga Panganiban sa New Manila. Wala akong pakialam kung anong oras na o kung may naghihintay na gulo sa pupuntahan ko. Ang sakit na kanina ko pa pinipigilan ay unti-unti nang napapalitan ng galit na ngayon ko lang naramdaman.

Pagdating ko roon, nakabukas ang malaking gate. Bumaba ako ng kotse at dumiretso sa pangunahing pintuan. Hindi na ako nag-abala pang kumatok. Malakas ko itong itinulak kaya nagulat ang mga kasambahay na nasa loob.

Pagpasok ko sa sala, agad kong nakita si Enrique. Nakaupo siya sa sofa, suot ang mamahaling suit niya, habang kausap ang kanyang ina at ang babaeng nakita ko sa mga litrato—si Carla.

May hawak pa silang wine at nagtatawanan na parang walang problema sa mundo. Masaya sila, komportable sa isa't isa, na para bang wala silang sinisirang buhay.

Pero nang makita nila ako, biglang nawala ang mga ngiti sa kanilang mga labi.

Natigilan si Enrique. Samantala, si Doña Beatriz ay agad na nagbago ng ekspresyon. Mula sa pagiging masaya, naging matalim ang tingin niya sa akin.

"Isla? Anong ginagawa mo rito sa ganitong oras?" tanong ni Enrique.

Imbes na makaramdam ng hiya o pagsisisi, inis pa ang narinig ko sa boses niya.

"Anong ginagawa ko rito?!" sigaw ko, halos hindi na makontrol ang panginginig ng boses ko. Itinuro ko si Carla na nakatayo sa tabi niya. "Sino siya, Enrique?! Sino ang batang iyon?! Walong taon tayong magkasama, pero habang nagpapakatanga ako sa pag-aalaga sa inyo, may iba ka na palang pamilya?!"

Tumayo si Doña Beatriz at agad na pumagitna sa kanila. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na para bang isa akong walang kuwentang taong bigla na lang pumasok sa bahay nila.

"Huwag kang mag-eskandalo rito, Isla!" sigaw niya. "Wala kang karapatang sumigaw sa pamamahay na ito!"

"Wala akong karapatan?" Napatawa ako nang mapait habang patuloy ang pag-agos ng mga luha ko. "Ako ang asawa niya! Ako ang legal na asawa!"

"Legal nga, pero wala ka namang silbi!" singit ni Carla habang nakahawak sa braso ni Enrique. "Baog ka, Isla! Ilang taon na kayong kasal, pero hindi mo man lang siya mabigyan ng tagapagmana. Ako, binigyan ko siya ng anak na lalaki! Matagal ka na niyang ayaw. Ginamit ka lang namin para makuha ang mga property na hawak mo noon!"

Napatingin ako kay Enrique. Kahit sa kabila ng lahat ng narinig ko, may maliit na bahagi pa rin sa akin na umaasang itatanggi niya ang sinabi ni Carla. Umaasa akong kahit paano ay makaramdam siya ng hiya at ipagtanggol man lang ako.

Pero wala.

Iniwas lang niya ang tingin niya sa akin bago hinawakan sa baywang si Carla.

"Tama si Carla, Isla," malamig niyang sabi. "Tapusin na natin ito. Nakakasawa na ang pagiging sunud-sunuran mo. Pirmahan mo na ang annulment papers bukas."

Parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob ko.

Walong taon.

Walong taon kong inuna ang kapakanan niya at ng pamilya niya. Ilang beses kong isinantabi ang sarili kong kaligayahan para lang masigurong maayos ang lahat para sa kanila. At ngayon, ito lang pala ang halaga ko sa kanila.

Lumapit si Doña Beatriz at marahas akong itinulak papunta sa pintuan.

"Wala kang mapapala rito, Isla Buenavista! Mahirap lang kayo noon. Kinupkop ka lang namin para maging maybahay, pero hindi ka nababagay sa pamilyang ito! Lumayas ka na!"

Hindi pa siya nakuntento sa mga salitang binitiwan niya. Patuloy niya akong itinulak palabas hanggang sa nawalan ako ng balanse at bumagsak sa semento sa labas ng gate.

Bumuhos ang malakas na ulan, basang-basa ang damit ko habang walang tigil ang pagpatak ng mga luha ko. Parang sabay na bumagsak ang ulan at ang buong mundo ko.

Mula sa kinauupuan ko sa malamig na kalsada, nakita kong unti-unting isinara ang malaking gate sa harap ko. Bago tuluyang magsara ang mga iyon, narinig ko pa ang tawanan nila mula sa loob ng mansyon.

Para bang walang nangyari.

Para bang wala silang sinirang buhay.

Wala na akong asawa. Wala na akong pamilyang matatawag na akin. At sa isang iglap, parang nawala rin sa akin ang lahat ng pinaghirapan ko.

Pero habang nakaupo ako sa basang kalsada, yakap ang sarili ko sa gitna ng malamig na ulan, may kung anong unti-unting nagbabago sa loob ko.

Ang sakit ay naroon pa rin. Ang mga luha ko ay patuloy pa ring umaagos. Pero sa ilalim ng lahat ng iyon, may galit na nagsisimulang magliyab sa dibdib ko.

Hindi na ako ang dating Isla na basta na lang magpapagamit, mananahimik, at magpapaloko dahil lang mahal ko ang isang tao.

Kung akala nila, madali nila akong matatanggal sa buhay nila at makukuha ang lahat nang walang kapalit, nagkakamali sila.

Dahil mula sa gabing ito, hindi na ako ang dating Isla.